Les Rendez-vous de Paris (1995)

Niet de allerbeste van Rohmer maar toch weer heel vermakelijk als je van dialogen, afspraakjes en Parijs houdt. Goed acteursspel.

Ik verbaas me er steeds over dat Rohmer met bijna enkel dialogen (met nauwelijks muziek) een interessante film kan maken. Hij lijkt het zo uit zijn mouw te schudden.

Nu nog op zoek naar een goede copy van de film (wat niet makkelijk is) want de video was van aardig slechte kwaliteit. (geldt voor bijna geheel zijn oeuvre)

Is al ruim een jaar uit op Dvd. Enfin , idd een minor work van Rohmer die hier terug keert naar zijn prille begin met de NV kortfilms, want ook hier worden we getracteerd op 3 schetsen van jongmensen in Parijs die zich bezighouden met amoureuze spelletjes, meest gevolgd door een hand held camera.

Ik vond de eerste qua plot het aardigst, en die brunette zag er niet verkeerd uit. De tweede omtrent een pedant en zijn net niet overspelige bijna liefde had een ontknoping die je van mijlenver zag aankomen, maar laat wel de meeste fraaie plaatjes van de lichtstad zien. Het derde verhaal was vooral door de galbak van een anti-held nogal (opzettelijk) vervelend.

Zoas gebruikelijk bij Rohmer weer excellente dialogen en subtiele psychologie (bv hoe die gozer in het 3de verhaal even een stap terug doet als zijn prooi vertelt dat ze getrouwd is). Maar verder toch teveel dejà vu.

Wat die nauwelijks muziek betreft: de 3 verhalen worden verbonden door een nogal campy duo met accordeon.

Zo'n drieluik spreekt moeilijker aan, maar uiteindelijk zijn dit knappe miniatuurtjes. Ze gaan alle drie over jonge mensen in Parijs. De kleuren van de Franse vlag en een volks accordeonliedje vormen ook een link.

Nummer 1 komt wat moeizaam op gang, maar wordt zeer leuk, vooral met de scène op de markt, de intieme gesprekken tussen de vrouwen onderling, de confrontaties en de wisselende allianties.

Nummer 2 speelt zich af in een omgeving typisch voor Rohmer: parken en het openbaar vervoer. Op vakantie in Parijs zou je die plaatsen aan kunnen doen. Het gaat over twee mensen die toerist spelen in hun eigen stad. Er komt een standbeeld in voor van Galatea met haar minnaar Acis en de jaloerse Polyphemos. Diezelfde driehoeksverhouding is herkenbaar in de levende personages.

Nummer 3 gaat over een schilder die vrouwen beoordeelt op hun opvattingen over kunst. Hij verliest z'n interesse in een Zweedse binnenhuisarchitecte, omdat zij schilderijen slechts als decor ziet en niet als Grote Kunst. Hier krijgen we de meer vervallen straten van Parijs te zien, met gevels met afbladderende verf.

Zoals altijd bij Rohmer gaat het om de dialogen en de psychologische verhoudingen, maar ook de decors mogen er wezen. Zijn jaren '90-thema, de seizoenen, zit er ook in. Aan de kleren te zien is het middendeel in de winter, en de twee buitendelen in de lente of de zomer. Het is niet z'n meesterwerk, maar liefhebbers van deze regisseur zullen er toch plezier aan beleven.