Safety Not Guaranteed (2012)

Geweldig toch wat je met een beperkt budget kunt doen.Liet me wat aan 'Another Earth' denken.

We schrikken even als we de eerste vijf minuten in een soort chicklit-film te lijken zijn aangekomen, gelukkig gaat het niveau daarna flink omhoog.

Redelijk typische Indie-film met invloeden van Primer, Another Earth en Broken Flowers.

Acteerwerk gaat een enkele keer de mist in, maar het verhaal is absoluut heerlijk.

't is een debuutfilm met nog wat kleine foutjes...anderzijds wel zo'n debuutfilm waar we meteen de naam van de regisseur gaan onthouden (Colin Treverrow).

Verwacht geen SF-film en een komedie is het ook niet echt.

Tragi-komedie met lichte SF-toets.

Uitgesteld naar 8 augustus...

Aubrey Plaza en vooral Jake Johnson dragen deze film wat mij betreft. Aubrey de stagiaire die eindelijk opleeft in het bijzijn van de vreemde eenling die zij ook is. Jake Johnson speelt werkelijk een geweldige rol als de man die de kantjes er van af loopt maar toch overal mee wegkomt.

Totdat hij toch besluit om zijn oude vlam op te zoeken en hij verliefd wordt. Carpe diem is zijn motto en kudo's voor hem om haar snel vaarwel te zeggen als zij blijft zitten waar ze zit en niet verder durft te leven.

Erg leuke film om naar te kijken alhoewel er best wat meer uit het tijdreisthema te halen viel. Heb de film nog een keer gekeken maar niets gemist a la de sixth sense. Jammer, een gemiste kans.

Beetje vreemde, maar wel lekkere film om heen te kijken. Mooie sfeer, ook vanwege de prachtige muziek. Gaat over gemiste kansen en pogingen om dat goed te maken.

Net in de Sneak gezien. Dacht echt waar ben ik beland na de eerste 5min. Film is wel oke, zaten paar grappige momenten in. Einde zag ik niet aankomen haha.

2,5*

Gelukkig was het einde geen anticlimax van weer één of andere geesteszieke, hierdoor toch nog 2.5 sterren Ik vond hem wel erg langdradig halverwege zelfs gekeken hoelang hij nog zou duren en nee dat is geen goed teken.

Aparte film maar films van dit 'gerne' zijn al vaak beter gedaan.

Wel een aardige film, maar ik heb niet gelachen. (Ik vind het dus geen komedie)

"How far back do you want me to go?"

Best een fijn indie filmpje moet ik zeggen.

Qua plot is het niet al te bijzonder, maar de manier waarop de acteurs de verscheidene personages vertolken werkt goed. Met name van Aubrey Plaza die Darius speelt was ik erg gecharmeerd, ze kwam erg naturel op me over. Daarnaast zitten de dialogen en muziek prima in elkaar, een must voor zulke films.

Alleen jammer dat het middenstuk ietwat langzaam is en het zijplotje van Jeff die op zoek gaat naar zijn jeugdliefde had een betere afronding kunnen krijgen, nu werd het ietwat afgeraffeld.

Gelukkig kent de film wel een verrassend eind.

Al met al best leuk om eens gezien te hebben, een aardig tussendoortje.

3,0 Sterren.

Dit is een film zonder originele of grandioze momenten, maar die je toch uitkijkt met een voldoening.

Ironisch genoeg gaat deze film over het teruggaan in de tijd.

Het is echter de vraag of ik deze film over 25 jaar nog net zo waardeer als in het heden.

Een collector’s item zal deze film waarschijnlijk nooit worden.

Voor het hier en nu is het echter wel goed genoeg en daarom krijgt de film van mij een 7.

Niets meer en niets minder.

Deze eens geprobeerd en 'k vond het geen misse film.

Het was niet echt een zuivere komedie, toch eerder komedie/romantisch/licht drama. 'k vond het wel een boeiend verhaal.

De cast deed het zeker ook niet slecht en verder zag de film er wel goed uit.

Een leuke film om eens gezien te hebben.

Ne film mee ne serieuze hoek af .

En hoe raar ik die film ook vond, ik heb me niet verveeld.

Maar ne 2de keer zien hoeft niet.

Komedie...? Weinig van gemerkt tijdens de film. Tikje vreemd Romantisch drama.

Je kunt wel merken dat dit een low-budget onafhankelijke film is, die niettemin de grote lijn volgt van het standaard Hollywood format, met 3 met elkaar opgescheepte karakters rond een plot met een andere persoon waar alles om draait.
Rommelig en saai bij vlagen, het subplotje met de oude vlam, de nerd die ontmaagd wordtniet bijster interessant of relevant voor het verhaal. Dit is gewoon nogal zwak uitgewerkt.
Pluspuntje zijn de 2 hoofdpersonen die wel aardige klik hebben, alleen gebeurt er verder gewoon te weinig.

Houden we over een origineel uitgangspunt en een paar aardige scenes.

Fijn klein filmpje, het verhaal wordt inderdaad nogal rommelig verteld, maar dat heeft z'n charme ook wel vind ik. Deed me af en toe een beetje aan Eagle vs Shark denken, al is die wat scherper en grappiger. Wel een briljant einde trouwens, dat die boot nog verdwijnt ook.

Tijdreizen met een of andere chagerijnige hut, een man die niet spoort en geen enkel grappig moment, ik lag eraf.

aardig, niet bijzonder maar wel leuk

Nu de film afgelopen is, weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet denken. Aanvankelijk gaat de film over drie journalisten die op zoek zijn naar iemand die beweert dat hij met een tijdmachine kan reizen. Maar gaandeweg blijkt het meer een film over mensen die enigszins contact gestoord zijn maar wel op zoek zijn naar liefde en een partner. Dat was aanvankelijk een beetje een teleurstelling voor me, want het eerste onderwerp was meer bijzonder. Maar goed, met deze ontwikkeling is het nog steeds geen slechte film. Aan het einde van de film komen beide onderwerpen toch bij elkaar en blijkt de film ook een filosofie te hebben. Als je van elkaar houdt, moet je elkaar ook kunnen vertrouwen en er voor gaan. En dat maakt de film eigenlijk heel erg mooi, want dat weet de film wel heel knap duidelijk te maken. Toch is het jammer dat de film op zo'n knullige manier is vormgegeven. Dat de hoofdrolspelers allemaal van die losers zijn. En dan dat kinderachtige gedoe met achtervolgingen door geheime agenten. Dat leidt allemaal heel erg af van de filosofie waar de film uiteindelijk om draait en het haalt de film geheel ten onrechte omlaag. Ik moest na afloop ook erg denken hoe een regisseur als Andrej Tarkovsky met een dergelijk onderwerp en filosofie deze film gemaakt zou hebben. Dan ben ik er bijna zeker van dat ik het een absolute topfilm had gevonden. En dan was het ongetwijfeld ook een heel ander soort film geweest. Deze film geef ik nog net drie en halve ster omdat ik de gedachte erachter dus zo mooi vind. Maar qua uitwerking is het dus eigenlijk een hele dikke onvoldoende.

Weer zo'n typische Amerikaanse indie met 'vreemde' mensen.

Alles aan de film is irritant.

Goeie film waarin drie medewerkers van een tijdschrift reageren op een advertentie over tijdreizen. Een origineel verhaal waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. Een charmant filmpje met een fijne cast. Vanwege de korte speelduur is wellicht niet alles even goed uitgewerkt, maar dat is slechts een kleine smet op dit verder veelbelovende regiedebuut van Colin Trevorrow.

Bijzonder orginele en sympathieke film die ergens wel een beetje doet denken aan Earthbound. Groot pluspunt was de cast. Elke rol was prima bezet. Zelfs de meestal nogal vermoeiende Mark Duplass komt hier goed weg. De chemie tussen hem en Aubrey Plaza is duidelijk aanwezig en dat komt de film zeer ten goede. Dit is een prima low budget film waarbij ik me prima heb vermaakt.

Goed

Het uitgangspunt is leuk, met die advertentie voor tijdreizen en het is niet moeilijk om te zien dat daar een mooie indiefilm uit voort kan komen. Ik had er dan ook wel wat van verwacht, maar helaas kon Safety Not Guaranteed me nauwelijks een minuut overtuigen. Het is een oppervlakkige en verrassend clichématige film en dan ook nog eens één die denkt vol inzichten te zitten.

Alleen al op scriptniveau is dit ondermaats. Schrijver Derek Connolly kiest nogal vaak voor de gemakkelijke weg. Veel van de ontwikkelingen zag ik van mijlenver aankomen. Het gaat om geestesziekte, trauma's en gemiste kansen, maar het wordt zo flinterdun gebracht, zo nep, dat ik het gevoel kreeg dat de schrijver, regisseur en de acteurs nog nooit met zulke problemen in aanraking zijn gekomen. Het is indie op zijn meest onhebbelijk: zogenaamd gevoelig, maar op een verderlichte manier gebracht en met levenslessen voor beginners. Dat het een komedie is verklaard weinig, want zodra het verhaal bij de serieuzere onderlaag komt wordt de humor opzij gezet.

Het meest storende vond ik nog het zijplot rond de journalist, die ook gewoon doodleuk als een zijplot aanvoelt, waarmee ik wil zeggen dat ik me constant afvroeg waarom ik ernaar zat te kijken. Ik zie het thematische raakvlak wel, die ligt er dik bovenop. Net als het hoofdverhaal gaat het om het verlangen om een onbevredigend verleden een plaats te geven, maar kon het nog platter. De manier waarop uiteindelijk de journalist weer afscheid neemt van zijn oude vlam is zo vlug en met zo weinig impact dat het niet aanvoelt alsof het achteraf zo belangrijk was. Het leidt echter tot een nog slechtere scène met die Indische jongen. Die mag het verleden van journalist herleven door seks te hebben met een willekeurig meisje dat opgepikt is door de journalist. Natuurlijk zijn er knappe meisjes te over die het willen doen met een onaantrekkelijke, wereldvreemde jongens omdat diens vriend het vroeg. Dit soort ontmaagdingsscènes kom ik wel vaker tegen in films en ik vraag me altijd af waarom iemand denkt dat dit ook maar enigszins geloofwaardig is. Nog erger is dat de Indiër er daarna niet meer op terugkomt. De journalist ook niet. Erg belangrijk was het allemaal niet, kennelijk. Het houdt echter flink het hoofdplot op.

En God, kan dat hoofdplot hulp gebruiken. Aubrey Plaza heeft toegegeven een bepaald gevoel voor komische timing, maar weinig voeling met drama. Als ze haar trauma verteld lijkt het alsof we een acteerles bijwonen. Het trauma is al zo cliché als de rest van het verhaal. En dan hebben we het nog niet eens gehad over Mark Duplass, die werkelijk een enorm slechte acteerprestatie levert. Hij weet zijn personage nooit meer te maken dan een gek, iets wat het verhaal wel nodig lijkt te hebben om de suggestie te wekken dat dit iemand is die niet alleen zou kunnen tijdreizen, maar het wellicht al gedaan heeft. Duplass heeft één noot en niet meer. Het is een moeilijke rol en hij faalt. Al helpt het niet dat zijn ontroerende moment een teder liedje bij een kampvuur is. Geen cliché wordt ons bespaart. De enige scène waarin zijn personage diepgang krijgt is die met Kristen Bell, maar daar zit Duplass ironisch genoeg niet in. Het is ook problematisch dat die scène definitief de doorslag geeft dat zijn personage diepe psychologische problemen heeft. Dat zorgt ervoor dat zelfs latere suggesties dat hij haar misschien gered heeft met tijdreizen niet meer aankomen.

Uiteindelijk kon het me niet meer schelen of de tijdmachine er nou was of niet, of dat hij zou werken. Een hele prestatie, maar voordat het koppel aan het einde verdwijnt worden we zelfs getrakteerd op juichende bijrollen, die echter in het hele verhaal geen enkele binding krijgen met de situatie. Waar juichen ze om? Hoe weten ze wat er verder speelt? Goedkope feelgood die niet verdient aanvoelt.

Zoals gezegd werkt niet hier. Zelfs de regisseur, Trevor Clevorrow, lijkt niet te weten wat hij hiermee moet aanvangen, dus filmt hij alles zo standaard mogelijk, volgens het handboekje regie. Zonder visueel het verhaal kracht bij te zetten en zonder mooie shots, montage of geluid. De enige die hier nog goed uit de bus komt is Jake Johnson, die ondanks de clichés nog een volwaardig personage neerzet. Voor de rest lijken alle betrokkenen zich er wat al te makkelijk vanaf gemaakt te hebben.
1,5*

Een leuke komedie/drama/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Erg fijn filmpje. Origineel is dit nergens. noch in beeldvoering en muziek, noch in de sfeersetting, maar dat neemt niet weg dat het wel goed wordt gedaan. Sowieso is de locatie van de kust van Washington erg verfrissend, is de chemie tussen de acteurs prima en is Plaza gewoon een leuk meisje. Beste rol heeft overigens Johnson, die echt een fijn mens achter zijn façade laat zien en duidelijk iets heeft gemist in zijn leven. Dat gedoe met die Indiër kwam ook oprecht over, ook al gebeurt dit in het echte leven nooit. Maar daarom kijk ik graag films, om me in andere werelden te voelen en even weg uit de realiteit. Verder een aantal fraaie scènes en vooral de hele sfeer, in de kroegjes en in die hotelkamer - de film is meer een portret dan een plotgedreven film en dat werkt bij mij meestal wel. Verder is de muziek lekker en de humor subtiel maar sterk, en ik heb grotendeels met een glimlach gekeken. 3,5*.

Exact The One Ring...Het verhaal had nog best wat kunnen worden alleen wordt genekt door ontbreken van chemie tussen hoofdrolspelers en een traag verloop. Wat mij betreft een afrader. Als je dan toch een interessant indie filmpje wilt zien met een fantasy element kijk dan naar het uitstekende The One I Love...

Tegenvaller.

Hoe deze regisseur uiteindelijk in het stoeltje van Jurassic World beland is, is mij een compleet raadsel, de twee films hebben niet bepaald veel gemeen. Daarnaast toont hij ook niet veel wat hem tot regisseur van de best verdienende film ooit zou bombarderen. Vreemd.

De film opgezocht omdat de combo Johnson en Plaza me wel leuk leek. Dat viel redelijk tegen. Johnson heeft toch vaak irritante rollen in films, ook hier weer. Gaat hem niet goed af, want hij komt gewoon irritant over. Plaza herneemt gewoon haar Parks & Rec rol, haar op het lijf geschreven maar niet geweldig origineel natuurlijk. Erger nog is Duplass, zo ondertussen een teken van gebrek aan kwaliteit.

Verhaaltje is ook niet veel, klassiek indie einde waar die tijdmachine uiteraard wél blijkt te werken. Die zag je ook van ver aankomen. Verder wat pover uitgewerkte themas, magere zijplotjes (die Indiër) en ongrappige grapjes.

Ergens onder dit alles zit een aardige film verborgen, er zitten leuke details in, maar er gaat te veel fout om echt te kunnen genieten.

2.0*

Eén van de eeuwige anekdotes van mijn vader is dat zijn leraar aardrijkskunde in 1973 Duel, de eerste film van Steven Spielberg, vertoonde op zijn middelbare school, 'want van die regisseur gaan we nog veel horen!' Gelijk had die man. Helaas kan je niet hetzelfde zeggen van deze Safety Not Guaranteed. Zoals Onderhond hierboven ook opmerkt: je vraagt je af wat de producers van Jurassic World van alle regisseurs in alle steden van de wereld nu net in Colin Trevorrow gezien hebben. Nergens in deze film vang je een glimp van talent op. Het uitgangspunt is ongemeen briljant, maar de acteurs lezen hun lijnen af als kinderen die een gedicht moeten voordragen, de film ziet eruit als een doordeweekse tv-reportage, de amoureuze escapades van de personages voegen totaal niets toe, de diefstal en de achtervolgers zijn volkomen ongeloofwaardig en over het einde wil ik het dan nog niet eens hebben. Safety Not Guaranteed is geen amusante achtbaanrit als Back to the Future, daarvoor zit de film te volgestouwd met tragische elementen, maar dat tragische beklijft nooit, je krijgt geen enkel medeleven met de personages. Trevorrow wil veel, maar kan het niet waarmaken.

Een hele aangename film om naar te kijken... Het woord "komedie" kunnen ze hier wel weg laten. Ik heb nergens om moeten lachen.

Maar ik vond het verhaal sterk. Het kwam in eerste instantie over als een "gek" die maar wat liep te praten... En toch groeide dat uiteindelijk door naar "moeten we hem nou geloven? Of niet? " Uiteindelijk kwam dan toch het einde waar het hele verhaal om ging... En hoe dat afloopt zullen we nooit weten. Mits er een deel 2 komt...

Maar ik vond hem wel wat hebben en vond de muziek ook mooi.

Aparte, vreemde film! Vooral de cast speelt daar goed op in door hun rol goed neer te zetten!

Door heel de film wordt er een mysterieuze sfeer opgebouwd, het lijkt er dan ook op dat de meeste scenes erg lang duren en zijn uitgerekt waardoor de kijker in de greep is van de film!

Regisseur Trevorrow weet vooral zijn kwaliteiten te laten zien bij het combineren van de genre’s komedie en romantiek, waar in hij het drama op een gemoedelijke manier centraal weet te houden.

En dankzij deze goeie combinatie weet de film ook nog serieus te blijven, het wijkt dan vooral niet van elkaar af waardoor de regisseur toch een sterke verhouding weet neer te zetten!

Ook het einde van de film weet de kijker te laten verassen wat totaal een vermakelijke film vormt!

3,0*