Connected: An Autoblogography about Love, Death & Technology (2011)

Staat op Netflix en leek ons een aardige docu om te kijken aangezien we even niets anders konden vinden. Eigenlijk te zwak voor woorden, maar desondanks toch even een beknopte samenvatting: historische incorrectheden, achterhaalde theorieën (film leunt zwaar op de gedateerde theorie van de rollen van de twee hersenhelften en simplificeert deze theorie enorm), assumpties welke gepresenteerd worden als wetenschappelijke feiten (het mannelijke geslacht is dominant omdat we meer/beter met onze linkerhersenhelft denken, heeft niets met fysieke gesteldheid te maken), enorm vervelende animaties die constant worden herhaald, een pseudo-intellectuele voiceover (een thesaurus had ze in ieder geval bij de hand) en een volkomen gebrek aan nuance.

Maar vooral het einde is een gigantisch dieptepunt; één van de zwakste conclusies van een documentaire die ik ooit heb mogen aanschouwen. De regisseuse probeert gedurende de film op behoorlijk geforceerde wijze haar familieperikelen en een tal van vergezochte new-age theorieën te combineren met het centrale thema. Tegen het eind probeert ze deze in ieder geval nog enigszins met elkaar te verweven, maar tevergeefs. In plaats daarvan volgt de conclusie van vaderlief zijn magnum opus: een boek over het brein van Leonardo da Vinci. Waarom was da Vinci zowel een uitzonderlijk artistiek en geleerd, en hoe kon het dat hij zowel beeldend als door middel van exacte theorieën zichzelf zo goed wist uit te drukken? De verbazingwekkende conclusie was dat hij met beide hersenhelften net zo actief bezig was (ik dacht dat dit juist de aanleiding was van zijn onderzoek en dat hij onderzocht waarom hij hier zo succesvol in was, maar blijkbaar niet). Dit brengt Tiffany tot haar conclusie dat door constant te Facebooken en te Twitteren wij een gigantische hyvemind creëeren en weer meer met onze rechterhersenhelft gaan denken; Da Vinci tot de macht 7 miljard dus. Het enige wat ons in de weg zit is ons individualisme en de nog altijd dominante linkerhersenhelft waarvan dit het gevolg is. Zodra wij meer met onze rechterhersenhelft leren denken (dus meer in touch zijn met onze emotionele kant) en ons realiseren dat wij allemaal van elkaar afhankelijk zijn, kunnen we al onze problemen oplossen. Was ze stoned toen ze deze conclusie trok? Ik hoop het, want ik weet niet eens waar ik moet beginnen met ontkrachten. Gigantische onderschatting van de complexiteit van het menselijk brein in ieder geval. Of het gaat mijn intelligentie allemaal te boven natuurlijk.

Kan niets anders dan de laagste score geven. Hopeloos gedrocht dit.