Mosley (1998)

Goede bio-pic over de politieke carriere van Sir Oswald Mosley tussen 1918 en 1940.

Via de Tory's naar Labour (1924) om in 1931 zijn eigen New Party te beginnen die in 1932 wordt omgedoopt tot de British Union of Fascists.

Erg interessant, maar minder interessant is de ruime aandacht voor Mosley's huwelijk en minaressen, waarbij ook nog eens bijkomt dat die hele Mosley bepaald geen sympathiek figuur is.

Ook krijgen we nog zo'n beetje de minst overtuigende Hitler uit de filmgeschiedenis.

De moeite waard, maar niet over de hele linie boeiend.

De laatste loodjes in de oorlogsweken betrof deze film/serie over Oswald Mosley waar ik als oorlogskenner en enthousiast de naam uiteraard ken als aanwezigheid in de Britse politiek vlak voor de oorlog en diens visie en link met Hitler en het fascime. Toch wist ik verder weinig van dit heerschap noch de serie, dus let's try...

En het moet gezegd dat het toch erg interessant is wat er allemaal aan die Eerste Wereldoorlog is ontsproten, zo ook in het geval van Mosley die de barricade betrekt vanwege alle politieke leugens, zinloze offers, en een herziening van financiële structuren en meer rechten voor de arbeider. Het volk eerst om het zomaar te zeggen waar dat in Duitsland en Italië in eerste instantie niet veel anders was waar ik me andermaal verbaas over dat de kern van het nationaal socialisme nog niet zo verkeerd is maar vervolgens dan toch altijd finaal uit de klauwen loopt. En net als in dit geval lijkt Mosley slechts goede bedoelingen te hebben en een bepaalde visie. Maar daar ligt de focus het eerste tot anderhalf uur eigenlijk amper op waar toch vooral de aristocratie in beeld gebracht wordt, wat nog overkomelijk is, maar vooral de vrouwenjacht centraal staat. En laat ik het zo zeggen dat Mosley vaker de gulp open heeft dan dicht, en eerlijk gezegd vind ik dat totaal niet interessant of iets toevoegen.

Sterker nog, ik vind Mosley een hoogst onsympathiek figuur met hoe zijn eigen vrouw zich doodschaamt, hij maar blijft beweren dat het niets voorstelt maar dat hij wel gewoon zo is, en ik heb dan ook wel zoiets van 'burn motherfucker' wanneer hij ook Jane Bewley met jong zet en keihard laat zitten. Dan maakt hij halverwege zijn eigen vrouw ook nog eens voor on-interessant, het is toch wel het moment dat ik Mosley een onwijse kwal vind. Goed, als de man zo was zal het getoond moeten worden dus dan zal het nodig zijn, toch was ik vooral geïnteresseerd in zijn politieke wandel, botsingen en spanningen binnen het Britse parlement, wat zijn contacten en indrukken waren van Mussolini en Hitler en hoe hij in paria veranderde. En met alle respect lijkt dat bijna de helft van de serie bijzaak, maar gelukkig trekt dat de de tweede helft een beetje bij.

Toch zijn er na die verbetering weer tal van kleine dingetjes, dissonanten of onduidelijkheden. Zo lijkt deze Hitler eerder in het cabaret van Kopspijkers thuis, is het lachwekkend hoe Mosley als een onnozele ja-knikker tegenover Mussolini zit, en is het de vraag of hij nu daadwerkelijk inziet waar hij zich mee inliet bij het inzien van bepaalde wandaden op de Duitse straten. Van de andere kant wordt de omslag binnen zijn groepering goed gebracht net als de heersende onrust in England binnen het kabinet als op straat. Dit alles zorgt ervoor dat Mosley momenten heeft dat het wel iets te vertellen heeft en interessant is, maar ook vaak genoeg afdwaalt en moeizame fases kent, iets dat wellicht persoonlijk of smaakbgebonden is.