Monsutâzu Kurabu (2011)

Zeker goed.

Het minpunt aan deze film vind ik toch wel de paar scènes die roet in het eten gooien door lichtelijke doelloosheid. Dan heb ik het over 2 á 3 scènes met de broer met het lange haar, die wel iets toevoegen inhoudelijk, maar absoluut niet qua vermaak of onderhoud. Beetje saai om het maar zo te zeggen.

En dat is toch jammer, want hier op na, is de film alles behalve saai. De soundtrack is absoluut onderhoudend en redelijk griezelig zo af en toe. Het acteerwerk voldoet. De meeste shots zijn, ondanks het (blijkbare) lage budget, sereen en prachtig. De sfeer is onheilspellend en zeer ondersteunend aan het verhaal. Dit alles zorgt er ook voor dat scènes met bijvoorbeeld het schuimbeest echt griezelig worden. Tijdens sommige langdurige shots in deze horrormodes, voelde ik de sfeer in de zaal grimmiger worden, en de adem van het publiek (inclusief mij) ingehouden worden.

Het perspectief van het hoofdpersonage wordt zo netjes overgebracht dat ik af en toe de neiging had met hem mee te doen. Over het algemeen kwam ik niet overeen met zijn denkwijze, maar toch betrapte ik mezelf erop dat hij meerdere malen gelijk had. Ook tijdens zijn laatste monoloog ontstond er zomaar ineens kippenvel over mijn lijf, omdat ik plotseling 100 % begreep waar hij op doelde, en de clue van ‘le mystère’ zowaar had ontdekt. Dit gekoppeld aan het sublieme eindshot deden mij beseffen wat een megakrachtige film ik net had gezien.

Toch wel erg jammer van die paar saaie scènes. Als deze anders waren, meer passend bij de rest van de consequente stevigheid, had ik misschien wel op de 4,5 misschien wel 5 sterren gedoeld.

Moeilijk. Enerzijds is de film duidelijk met vakmanschap gemaakt, anderzijds grijpt de film me minder dan andere films van Toyoda. Het was niet zo hypnotiserend, en dat is juist datgene dat me zo trekt in zijn werk.

Desalniettemin prachtig camerawerk, de muziek die klonk was erg sfeervol, al keek ik er wel van op: geen punkgitaren meer? Het was hier denk ik niet zo goed passend geweest. Het verhaal is redelijk intrigerend, de beschouwingen van de hoofdpersoon in combinatie met de omgeving en de muziek maakt het geheel erg poëtisch. Het zou me niet verbazen als een herziening meer oplevert dan de 3,5* die ik nu uitdeel.

Genieten.

Toyoda is helemaal terug en beter dan tevoren wat mij betreft. In het begin leek het even een ode aan Wakamatsu te worden, maar Toyoda heeft duidelijk een ander doel voor ogen. De revolutie staan misschien centraal in het verhaal, maar het is uiteindelijk de motivaties van Ryoichi die het centrale thema bepalen.

Monsters Club ziet er prachtig uit, de soundtrack is perfect afgestemd op de beelden en qua acteerwerk valt er ook weinig tot niks te klagen, behalve dan dat ik Yôsuke Kubozuka iets liever in de hoofdrol gezien had.

Toyoda's beste wat mij betreft. Minder toegankelijk dan z'n oudere werk, maar sfeervoller, krachtiger en eigener. Meer van dit.

4.5* en een uitgebreide review

Toyoda is bijzonder. Deze is nog wat meer weg uit de mainstream dat het werk wat ik eerder zag (op een na ouder dan deze).. Klein en low-budget en vooral omdat hij dan geen enkel compromis meer hoeft te sluiten. En dit was de eerste film na Toyoda's gevangenisstraf tussen The Hanging Garden en deze. Dit voelt als een film over zelfonderzoek waar je kijk op de maatschappij vandaan komt. En daarmee is de film niet wat het in eerste instantie lijkt. De film is begonnen als een manga uit de jaren '70 midden in de extreem-linkse gewelddadige groepen die je in Japan had. Maar deze film gaat over of zulke extreme politieke idealen een persoonlijke oorsprong hebben en hoe die persoonlijke oorsprong ook een bevrijding kan zijn als je het inziet,

Heel klein en bescheiden en met monsters en met heel fraaie muziek.

Losstaand van de je dierbare neergesabelde klassieker, moet je af en toe iets kijken uit de koker van Onderhond. Althans, je moet niets, maar ik gun mezelf graag de ontdekking om af en toe iets te zien waar ik zelf niet direct mee in aanraking zou zijn gekomen. Natuurlijk zie ik genoeg internationale cinema in het filmhuis, maar die draaien uiteraard ook alleen de werkjes waarvan ze hopen dat er mensen op af komen.

Monsters Club is op zich wel een een fijne companion piece van het Duitse Der Nachtmahr dat ik eerder voor deze chanllege zag, of het eveneens Japanse Kokuhaku (2010). Beide films verschillen genoeg van Monsters Club, maar hebben tegelijkertijd genoeg overeenkomsten voor een mooie discussie. De film ziet er mooi uit, heeft een erg lekkere score en een sfeer om je heerlijk in om te wentelen. Dat geldt niet voor iedere horrorfilm.

4*

Bij: Horrorchallenge 2018