Death of a Superhero (2011)

Niet weer zo´n kanker film he? Daar gaat nog eens iemand aan dood.

Alle ontactische grapjes terzijde, dit is wel een film die het anders doet. Donald heeft kanker, maar wil vooral nog eventjes lol hebben. Vechten? Waarom? Hij gaat toch wel dood. Nee, het liefst drinkt hij gewoon zijn biertje en tekent hij strips met mooie vrouwen. Vrouwen, die niet toevallig ook verpleegsters zijn.

De film heeft een dramatisch onderwerp, maar wordt nergens zeikerig. Donald heeft woede. Vooral woede voor de mensen die hem teveel beschermen en niet snappen dat ie gewoon een beetje lol wil hebben, voordat ie dood gaat. Boos op zich zelf, want waarom kan ie niet zelf bepalen wanneer hij dood gaat. Hij durft verdomme niet eens voor de trein te springen.

Vooral in het begin van de film haalt het uit deze onderwerpen zijn weinig subtiele humor.

Qua stijl is de film al enorm in het voordeel. Via strips houdt Donald zijn soort van eigen dagboek bij. Deze strips worden direct ingevoegd in de film. De kijker krijgt dus een combinatie tussen strip en live action voorgeschoteld. Een combinatie tussen Hesher en The Dangerous Lives Of Altar Boys, geeft een goed beeld, als je je dat kan voorstellen Vooral in de strip sequences is de humor het zwartst. De film kent ook een romantisch gedeelte, dat zeker luchtig en niet te zwaar uit de verf komt.

De soundtrack van de film is wat zwak. Generieke metal tracks worden afgewisseld met aardige pop ballads, die het geheel vaak te tragisch maken.

Al met al een verrassing. Had er zelf ook heel wat minder van verwacht, maar de hele benadering van zo'n zwaar onderwerp en het visuele aspect, maken dit tot een zeer fris filmpje.

Ondertiteling is aan te raden, want in tegenstelling tot wat hierboven vermeldt staat (Duitsland?) kent deze film een licht Iers dialect

Het voelde aanvankelijk alsof ik een combinatie keek van 50/50, Good Will Hunting en Submarine. Echter, het werkte veel beter dan de zojuist genoemde films, het hoofdpersonage was een stuk overtuigender dan in 50/50, ook in de relatie met zijn psycholoog.

Daarbij wordt de film nooit zoet of irritant, hoewel het hoofdpersonage vrij onsympatiek is, begrijp je hem van alle kanten. Kanker is een verschrikkelijke ziekte en niemand weet hoe je er precies mee om moet gaan, dit onvermogen komt ook erg goed uit de film.

De soundtrack van Angus en Julia Stone was erg mooi, het nummer 'For You' blijft lang hangen. De animaties tussendoor waren nooit te dominant en schetsten goed de innerlijke werking van Donald.

Uiteindelijk was deze film een enorme verassing, normaal gezegd hou ik niet van films met een heel dik benadrukt maatschappelijk thema maar er is een mooi evenwicht gevonden tussen verschillende stijlen waardoor het zowel soms luchtig blijft als dat het hartverscheurend wordt, met name op het einde.

Ondanks dat het onderwerp van de film zwaar is te noemen, wordt het allemaal toch vrij luchtig gebracht. De film deed mij zelf denken aan 50/50 (2011).

Death of a Superhero wordt gelukkig zo nergens echt te dramatisch, maar ook nergens te sentimenteel. Er wordt hierin een mooie balans gevonden. Het sterke spel van Thomas Brodie-Sangster die Donald portretteert, speelt hier een belangrijke rol in. De moedeloosheid spat ervan af.

Ook de band die Donald met zijn psychiater (goede rol van Andy Serkis) opbouwt is mooi om te zien.

Het romantische zijplot dat gedurende de film geïncorporeerd wordt, drukt gelukkig nergens zwaar op de film en werkt best goed.

De stijl van de film is opmerkelijk, omdat er om de zoveel tijd van live action overgeschakeld wordt naar animatie en dit zorgt voor interessante situaties. Als kijker ga je zo ook vanuit een ander perspectief naar de film kijken en dit zorgt voor een zeer bijzondere beleving.

Tel daarbij de mooie shots van de omgeving op en een gedegen soundtrack om de film af te maken.

Al met al een zeer aangename verrassing, de luchtige manier waarop het onderwerp kanker wordt behandeld en de visuele stijl van de film zijn zeker te prijzen.

Dikke 3,5 sterren.

Nogal standaard uitgewerkt drama over een tiener die langzaam probeert te wennen aan het idee dat hij binnen afzienbare tijd gaat overlijden aan de gevolgen van kanker. De mooie rollen van hoofdrolspelers Thomas Brodie-Sangster en Andy Serkis geven wat meerwaarde aan het materiaal, net als de fraai vormgegeven animatiescenes, die de gedachtenwereld van de hoofdpersoon vertegenwoordigen. Afgezien daarvan niet heel bijzonder, maar net onderhoudend genoeg.

Matige film over een tienerjongen met kanker die de strijd lijkt opgegeven te hebben De onderlinge relaties tussen het hoofdpersonage en zijn psychiater, ouders, vriendin en vrienden is nogal standaard uitgewerkt en hierdoor niet echt boeiend. Ook het verhaal op zich stelt niet al te veel voor. Een paar aardige scenes en het animatie-gedeelte geeft de film wel een origineel en fris tintje mee.