Wo 11 (2011)

Stand By Me meets The Blue Kite. En eigenlijk even goed dan de twee genoemde films. Erg persoonlijk en sterk autobiografisch. Het grootste deel van de film zijn gewoon verhalen uit de jeugd van Wang. Wang kon zelfs in detail vertellen waar zijn vier geportretteerde vrienden (een dikke en een met bril, Stand By Me..) terecht waren gekomen.

Tegen de achtergrond van een dorp waar mensen uit Shanghai gedwongen naartoe werden verhuisd aan het begin van de culturele revolutie, zien we in deze film juist het einde ervan. En het einde van de kindertijd van Wang Han. Tenminste als je dat definieert als dat er je wereldbeeld het besef begint door te dringen dat goed en kwaad niet simpel zijn en dat er van alles kan gebeuren zonder dat je ouders daar invloed op hebben.

Zoals Mochizuki hierboven al vermelde, is het evenwicht tussen het verhaal beschouwen van een afstand en de focus van de jongen nemen een van de dingen die deze film heel sterk maakt. Het zorgt ervoor dat volledig met de jongen meevoelt en tegelijk de atmosfeer in zo'n dorp onder politieke druk meekrijgt. Tel daarbij op de mooi verzorgde cinematografie en een paar bloedmooie scenes zoals de scene waarin Wang Han van zijn vader afbeeldingen van Europese schilderijen krijgt, en je hebt een grote aanrader.

4.0*

Sterk cinematografische manier om te vertellen over het jaar dat je 11 was.

Is de Culturele Revolutie in de film drukkend aanwezig, het is het portret van de jongen die imponeert.

Nu wel precies geen meesterwerk, deze film, maar het is boeiend en mooi die kleine jongen te volgen, met zijn kinderlijke onschuld, zijn bewondering voor zijn filosoferende vader, zijn ontzag voor de realiteit van zijn moeder en de school, zijn angst en onbegrip van wat zich in de harde wereld naast hem afspeelt en ook - zowat het enige grappige in de film - zijn doorgroei naar jongeling zijn.

De Chinese cinema ? Een minzaam gevoel voor schoonheid.

Na So Long, My Son de tweede film die ik zie van regisseur Wang. Ook hier is de waterkant een sleutellocatie en wordt (de erfenis van) de culturele revolutie belicht. Een knap script en verfijnde regie, want op de beste momenten doen blikken en keuzes in de montage het werk zonder dat er te veel wordt gesproken. Tegelijkertijd is de film speels en luidruchtig, omdat we meekijken met een elfjarig jongetje en zijn prettig onbeholpen vriendjes. Het vraagstuk van de 'dissident' versus de beknellende orde in een empathisch drama.

DVD (Imagine/De Filmfreak)

Fijne coming of age van de elfjarige Wang Han tijdens de Chinese Culturele Revolutie rond de jaren 70. Cinematografisch erg mooie film die een fijne inkijk geeft van het reilen en zeilen in een Chinees dorpje omgeven door bossen.

Interessante ontwikkeling wanneer de dissident naar voren komt in het verhaal en de onwetende jongen niet goed kan inschatten welke impact zijn handelen al dan niet zal hebben. Het communistisch bewind is vooral voelbaar op de achtergrond, maar sijpelt ook ook af en toe prominent door in de film.

Minzaam en ingetogen, erg fijn om eens gezien te hebben!

Het is 1975 in Zuidwest-China, het laatste jaar van de Culturele Revolutie, en de 11-jarige Wang Han [Wenqing Lui] leidt een onbezorgd leventje in een klein dorpje waar alles volgens het (Rode) boekje verloopt. Totdat Wang Han bij de rivier oog in oog komt te staan met een zwaargewonde man [Ziyi Wang] die op de vlucht is voor de politie en Wang Han dreigt te vermoorden als hij zijn mond voorbijpraat. Wang Han deelt zijn geheim alleen met zijn drie beste vriendjes, maar naar mate hij meer te weten komt over wat er precies is gebeurd, beseft hij dat zijn leven nooit meer zal zijn zoals het was. Wang neemt de tijd om de dagelijkse routine van de kinderen in die tijd te tonen, zonder daar een nadrukkelijk oordeel over te geven. Vooral de kinderen spelen uitstekend. De titel is een verwijzing naar Wang Hans vader [Jingchun Wang], een acteur en tekenaar die bezig is met een schilderij van bloemen en de tijd neemt om zijn zoon wat bij te brengen over enkele grote Europese schilders.