Old Cats (2010)

Van de makers van La Nana (2009)

Krijgt NL release: vanaf 15 december in de bioscoop (Cinemien).

Trailer (YouTube)

Deze film is de slotfilm op komend Cinema Novo Festival.

Na La Nana, is dit buitengewoon weer een topper.

*3.25

Een ingetogen tragikomedie over een familie(strijd) vol disharmonie, waarbij de verhoudingen voortdurend wisselen. "Old Cats is een bijzonder kleinood over bloedbanden en dementie, liefde en vergeving", las ik. In ieder geval is de moeder-dochterrelatie ernstig verstoord (je kunt ook van verziekt spreken). De regisseurs maakten een knap bedachte parallel tussen dementie en dat het een en ander in en rondom het huis niet meer functioneert (lift, pc, printer). De cast speelt uitstekend en petje af voor de nu 91 jaar oude Bélgica Castro (vooral haar ogen spreken boekdelen). De film vereist enig geduld, maar de regisseurs vertellen op bijna documentairachtige wijze en met gevoel voor menselijke interactie, een prachtig verhaal.

Verwachtingsvolle film.

Dit rustig opgebouwde familiedrama uit Chili is er eentje die het verschil weet te maken. Althans, zeker in het eerste half uur wanneer de bejaarde hoofdrolspelers worden geïntroduceerd. Dat oud worden niet altijd even leuk en aardig is wordt hier vrij snel duidelijk. In een prima bijpassend kalm tempo. Des te pijnlijker wordt het verschil tussen het rustige en overzichtelijke leventje met de rauwe buitenwereld, als de rest van de familie op de proppen komt.

Toch is het tijdens dit tweede deel, wanneer de cast compleet wordt, dat de film wat wegzakt. Dat zit hem mede in het feit dat de bijna serene rust van het oude echtpaar wel erg letterlijk verstoord wordt. Dat terwijl hem hier juist ook kracht in schuilt. Het drama dat zich vervolgens voltrekt ligt er wel erg dik bovenop echter en enig subtiliteit is ver te zoeken soms. Dit in tegenstelling tot het begin. Uiteindelijk is er zelfs een overdreven en onnodige finale, waarbij het sentiment net iets te gemakkelijk wordt opgeklopt.

Waar drama en humor elkaar doorgaans best weten te mengen in een alternatief en realistisch jasje, is de balans hier soms een beetje zoek. Sowieso is de zwarte humor in ‘Old Cats’ eentje die soms met een zaklamp mag worden gezocht. Het zwaartepunt ligt dan ook meer richting drama. Ondanks enige onevenwichtigheid en een begin dat en meesterwerk doet verwachten, is het eindresultaat nog steeds vermakelijk. Maar dat hier veel meer had ingezeten moge duidelijk zijn.

Goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

La Nana vond ik maar niks. Deze film beviel me een stuk beter.

Heftig drama, tweede film van Sebastián Silva die ik zag. Wederom prachtig, einde is ietwat teleurstellend. Maar nog steeds erg goed.

Best aardig, tot dochter Rosario langskomt. Vreselijk mens dat de fijne rustige sfeer weghaalt. Dan wordt het tegen het eind wel weer wat beter, maar juist dat eerste halfuur met enkel het bejaarde echtpaar was gewoon zo fijntjes. Net als de potentie die er is, maar dan had ik dat liever wat subtieler gezien en meer als drama en minder als komedie wat het nu wel een beetje is. 2,5*.

Katten zijn mijn favoriete beesten, en ik had gehoopt dat er wat meer van die beesten te zien zouden zijn in deze film. Maar daar gaat de film helemaal niet over, al was de eerste scene veelbelovend. Het gaat over een dementerende moeder en haar dochter die vooral geld van haar wil. De film speelt zich voor het grootste gedeelte af in het appartement, en daarmee lijkt het op een verfilmd toneelstuk. Er had meer in deze film kunnen zitten. Het begint nog best aardig, maar als de dochter ten tonele verschijnt zakt de film in. Zij acteert heel overdreven en komt weinig geloofwaardig over. Ook bouwt het verhaal niet zo sterk op maar dan moet er tenminste nog een opbouw van de relatie tussen moeder en dochter duidelijk worden. Helaas gebeurt ook dat niet goed genoeg. En daarmee is het toch een matige film geworden, die eigenlijk veel mooier had moeten zijn. En dan ben ik nog blij dat ik van tevoren niet wist dat deze film de opvolger is van La Nana (2009) met zelfs de hoofdrolspeelster van die film ook hier. Want dan was deze film een nog grotere teleurstelling geworden. Dat gezicht van Hugo kwam me ook al zo bekend voor.

Sluit me voor een groot deel aan bij wat Zinema hier schrijft:
een heel sterk eerste half uur, over het leven en de zorgen van een bejaard koppel. Zeer rustig, er gebeurt nauwelijks wat, het lijkt een blik op 'het leven zoals het is'. Vervolgens wordt de 'rust' verstoord door de drugverslaafde dochter die op bezoek komt en die op een originele maar doorzichtig naïeve manier om (veel) centen komt bedelen.
Het zijn de acteurs die het verhaal heel erg dragen: Belgicà Castro, 89 (!) op het moment van de opnames, die weergaloos komt tonen wat voor problemen het leven op die leeftijd met zich meebrengt; de dochter die je als kijker het bloed van onder je nagels haalt; en zeker ook de stiefvader, die een iets minder belangrijke rol speelt, maar die eveneens bijzonder real life overkomt, heel spontaan, heel ongedwongen, heel echt.

Halverwege gaat het verhaal helaas een stapje te ver - er wordt net iets teveel drama gezocht.
De afloop is vervolgens al helemaal bedenkelijk; en geeft laat je bovendien enigszins op je honger zitten: is dit nu een happy end ?? Voor de dochter wel, maar ikzelf had gehoopt dat ze zou buiten gekieperd worden, én ik had best wel veel medelijden met de stiefvader...

Van de 'zwarte komedie' die op de dvd-hoes vermeld staat, is weinig te merken. Zwart oké, maar komedie... Er worden al helemaal geen grappen verteld, en ook de ondertoon van deze film... ik zou die eerder droevig noemen.

In eerste instantie 3*, maar de acteurs verdienen hier net iets meer...