I Believe in Unicorns (2014)

Heerlijke sfeervolle indie. Vack is geweldig maar Dyer steelt de show (heel aangenaam voorkomen ook met haar mix van Saoirse Ronan, Alexis Bledel en Lily Carter). Erg impressionistisch vooral, zonder echt een duidelijk narratief. Heerlijk om de tederheid te zien uitmonden in een web vol attraction en repulsion. Lekkere heftige seksscenes ook . Heel mooi. Een van de betere indies die ik in een hele lange tijd gezien heb.

Lang leve Karagarga in dit soort gevallen!

Eén van de heerlijkste gevoelens die mijn nerd-hart sneller kan doen laten slaan is als alles wat je van een film verwacht ook echt uitkomt en je zelfs nog meer krijgt dan dat waardoor alles op het einde gewoon perfect klopt. De grote bofkont hierboven die dit al ruim een jaar geleden mocht bewonderen en zonder wiens review dit voor mij waarschijnlijk nog ergens in de krochten van vergetelheid verkeerde (waarvoor nog dank) heeft wat dat betreft niets teveel gezegd.

Een ware hemel voor liefhebbers van schattige stop motion, retro 8mm beelden van in slow motion door zonnige mais velden heen rennende meisjes, polaroid camera's en lens flares. Het heeft tijdens de road trip een wat Badlands achtige feel maar buiten dat is het enkel met Jess + Moss te vergelijken. Een heel nieuw soort, uit een vreemde tak van de Amerikaanse indie ontsprongen, cinema dit.

Afwisselend rauwe en dromerige shots van kleine suburban stadjes waar de jeugd langzaam verstikt in een web van verveling en vereenzaamd door een gebrek aan fatsoenlijk ouderlijk toezicht maar ondanks die harde realiteit hun jeugdigheid in stand probeerd te houden en kracht put uit kleine dingetjes als het vliegeren en spelen met vuurwerk. Gelukkig een goed in balans staande combinatie tussen naratief en poëzie. Een veel grotere zwak heb ik momenteel niet.

Dit alles versmelt mooi met elkaar door de onmisbare aanwezigheid van Dyer (die me zelf meer aan een jonge versie van Kate Lyn Shell doet denken) wiens charme dit bijzonder dromerige werkje echt draagt en waarvan ik verwacht dat ze over een aantal jaar het kroontje van indie queen wel mag overnemen. Soms doen amateurs het ook gewoon zo oneindig veel beter dan acteurs met een twintig jaar ervaring en vier oscars in de vitrine. Nee, IBIU is zo'n film die ik af en toe nodig hebt om mezelf weer te beseffen hoe diep mijn liefde voor film gewortelt zit. En ik hoop van harte dat wanneer hij straks ook via officiele kanalen te bekijken valt meer mensen hem in hun hart zullen sluiten. (4*)

Inderdaad ontzettend fijn filmpje. Echter toch wat te typisch om me écht weg te blazen, of in ieder geval om me volledig mee te laten slepen. Gelukkig is de uitwerking geweldig creatief en bij momenten ook zeker impressionistisch, maar dat kan uiteindelijk niet helemaal verhullen dat de film het met een dun laagje moet stellen. Ook props voor de soundtrack, met onder meer de zachte rammelaars van Japanther. Maar dat zit meestal wel snor bij dit soort indies. Standaard zit daar overigens ook een bedankje op de aftiteling voor Matthew Porterfield bij, opvallend toch wel.

"Allison Anders presents...", geen idee wat zij hier wel of niet mee te maken heeft, maar de film doet me best denken aan Gas Food Lodging (1992) waar Ione Skye in een rauwe, maar best dromerige roadmovie temidden van blauwe luchten en ook hoogspanningskabels haar zelfontdekkingstocht doet. Aanradertje wel, al is Unicorns op meerdere vlakken beter. Dromeriger, experimenteler en eigenzinnig mede door flarden stop-motion en een goeie soundtrack.

Duplass wordt bedankt, Porterfield en zelfs Cam Archer. Dan weten we weer in welk kringetje Leah Meyerhoff zich begeeft: het is te zien, maar met genoeg eigen stempel. Dit soort dromerige filmpjes zijn niet snel vervelend en ook dit is weer erg fijn.

Wow!

Erg kort en krachtig maar wel de beste manier voor mij om I Believe in Unicorns te omschrijven. Het verhalende is volledig ondergeschikt aan de prachtige beelden stroom. En het kleine gedeelte verhalende wat er dan aanwezig is, is dan ook nog eens erg sterk en erg geloofwaardig gebracht. Enigszins gedurfd ook nog. Maar het is vooral de fantasiewereld waar het personage van Dyer in leeft waar de film haar kracht uit haalt. Ze romantiseert de harde realiteit helemaal door op te gaan in haar droomwereld. En die droomwereld ziet er schitterend uit. Visueel is dit echt een pareltje. En ook erg fijn is het gebruikt van zoveel verschillende technieken hierin. Er lijkt de gehele film lang geen eind te komen aan de prachtige en unieke beeldenstroom. De visuele vertelling is hierin gewoon perfect.

En wat is Dyer een prachtige verschijning hier. Het liefelijke, de manier waarop ze haar dialoog brengt, de manier waarop ze alles in zich geeft en met liefde doet. Erg fijn spel heeft ze hier laten zien. Erg getalenteerde jonge actrice.

Meesterlijk op technisch vlak. Camerawerk, belichting, het gebruik van props, muziek, geluid, stop-motion techniek, verschillende opname technieken gebruiken. Alles is geweldig gedaan. En ook de wisselwerking tussen alles is perfect. Elk shot van de film is er eentje om in te lijsten.

Lastig om echt iets concreets over deze film te zeggen aangezien dit zich vooral richt op de ervaring en de emoties. Het is in ieder geval een film waar ik van elke seconde heb genoten. Een geweldig voorbeeld van visual storytelling.

“There's so much I want to say. But I don't know where to start... Maybe when I learn to breathe, we'll finally be able to talk.”

Betoverende filmervaring. I Believe in Unicorns is een audiovisueel pareltje, en actrice Natalia Dyer is een charismatisch middelpunt. Dyer weet moeiteloos de aandacht vast te houden en omdat Davina soms zo naïef overkomt, zijn de situaties waarin ze terecht komt des te verwoestender.

Davina wordt psychisch en lichamelijk mishandeld door haar vriend, en de droomwereld waarin ze ontsnapt is schitterend vormgegeven door Leah Meyerhoff. Tijdens de road trip zijn er soms wel liefdevolle momenten tussen Davina en Sterling, maar die zijn vaak van korte duur. Davina verliest in korte tijd haar onschuld, en het is verschrikkelijk en confronterend om naar te kijken.

Natalia Dyer. Nog voor ze haar intrede deed in de succesvolle serie Stranger Things, was ze hier als 16 jarige nog te vertoeven in deze kleine film.

Ik had deze film al een tijdje willen zien omdat ik wel van dat dromerige betoverende melancholische geneuzel hou op zijn tijd. Je kan al meteen zien dat het met een zeer beperkt budget is gemaakt en dat is in eerste instantie niet erg.

Het oogt als een film die perfect had kunnen zijn. Davina valt als een blok voor de iets oudere skater Sterling; ze maakt stiekem foto's van hem en het valt meteen op. In een oogwenk raken ze tot elkaar aangetrokken en gebeurt er wat er gebeuren moet. Ze worden verliefd, hebben seks en uiteindelijk besluiten ze samen te vluchten in een gestolen auto. De wijde wereld in. Klinkt mooi niet?

Nou.... ondanks het mooie concept en de verwachtingen wist I Believe in Unicorns me amper te overtuigen en te raken. Zoals ik al zei was het budget geen probleem, maar het voelt ondertussen vrij leeg en pover en de uitwerking van de rollen vind ik vrij zoutloos en niet echt charmerend. Daarnaast is het ook erg in fragmenten weergeven en ontgaat mij de eventuele verrassing of uitgangspunt. Ook vond ik Sterling nog wel vrij braaf voor iemand die zodanig agressief zou moeten zijn. Waarschijnlijk was de regisseur toch net iets te zuinig met de love story en weet hij dit ook behoorlijk stereotype uit te werken. En voor je het weet is de film afgelopen. Ja... en nu? Wat was de clou nou?

De opzet was mooi, de beelden zijn mooi en door de stop motion weten de droomscenes nog wel luchtig en speels te blijven. Dit was wel een flink pluspunt. Maar het is als een soort etensproduct dat er op de verpakking erg aantrekkelijk en smakelijk uitziet, terwijl de inhoud voornamelijk uit deeg bestaat.

In mijn ogen een gemiste kans.

2,5*