I Believe in Unicorns (2014)

Website.

Haar debuutshort Twitch gooide hoge ogen op Slamdance (zie http://www.twitchthemovie.com/) en draaide op talloze (zij het veelal kleinere) festivals.

Heerlijke sfeervolle indie. Vack is geweldig maar Dyer steelt de show (heel aangenaam voorkomen ook met haar mix van Saoirse Ronan, Alexis Bledel en Lily Carter). Erg impressionistisch vooral, zonder echt een duidelijk narratief. Heerlijk om de tederheid te zien uitmonden in een web vol attraction en repulsion. Lekkere heftige seksscenes ook . Heel mooi. Een van de betere indies die ik in een hele lange tijd gezien heb.

Waar heb je deze kunnen zien? Ben al een tijdje aan het wachten om deze te kunnen zien, lijkt me een fijne indie zoals jij hem beschrijft

Op een film festival misterwhite, volgens mij ook de enige manier waarop ie te zien is voorlopig.

Toegevoegd al in 2011?

Amy Seimetz

Even reageren hier omdat ik toch benieuwd ben naar deze. Staat hoog op de watchlist.

Damn dit laat lang op zich wachten. Staat al meer dan een jaar ergens bovenaan de to see lijst maar het lijkt wel een beetje een vergeten productie. Iemand die meer weet?

Komt vanaf morgen uit in de US. Ik geloof ik on demand, dus zou kunnen zijn dat die morgen te downloaden valt (legaal en anders pindakazen)

Vooralsnog nergens te vinden. De officiele site, waar hij tegen betaling via Vimeo te bekijken zou zijn is niet beschikbaar in deze regio, hmm...

Staat nu ook bovenaan mijn must-see lijstje. Hopelijk gaat dit ook wel verder dan een internet-release.

Die dvd gaat er denk wel komen. Het is een te grote festivalhit (heeft ook prijzen gewonnen) om niet uitgebracht te worden, lijkt me. Een Europese release zal er wel niet in zitten.

Lang leve Karagarga in dit soort gevallen!

Eén van de heerlijkste gevoelens die mijn nerd-hart sneller kan doen laten slaan is als alles wat je van een film verwacht ook echt uitkomt en je zelfs nog meer krijgt dan dat waardoor alles op het einde gewoon perfect klopt. De grote bofkont hierboven die dit al ruim een jaar geleden mocht bewonderen en zonder wiens review dit voor mij waarschijnlijk nog ergens in de krochten van vergetelheid verkeerde (waarvoor nog dank) heeft wat dat betreft niets teveel gezegd.

Een ware hemel voor liefhebbers van schattige stop motion, retro 8mm beelden van in slow motion door zonnige mais velden heen rennende meisjes, polaroid camera's en lens flares. Het heeft tijdens de road trip een wat Badlands achtige feel maar buiten dat is het enkel met Jess + Moss te vergelijken. Een heel nieuw soort, uit een vreemde tak van de Amerikaanse indie ontsprongen, cinema dit.

Afwisselend rauwe en dromerige shots van kleine suburban stadjes waar de jeugd langzaam verstikt in een web van verveling en vereenzaamd door een gebrek aan fatsoenlijk ouderlijk toezicht maar ondanks die harde realiteit hun jeugdigheid in stand probeerd te houden en kracht put uit kleine dingetjes als het vliegeren en spelen met vuurwerk. Gelukkig een goed in balans staande combinatie tussen naratief en poëzie. Een veel grotere zwak heb ik momenteel niet.

Dit alles versmelt mooi met elkaar door de onmisbare aanwezigheid van Dyer (die me zelf meer aan een jonge versie van Kate Lyn Shell doet denken) wiens charme dit bijzonder dromerige werkje echt draagt en waarvan ik verwacht dat ze over een aantal jaar het kroontje van indie queen wel mag overnemen. Soms doen amateurs het ook gewoon zo oneindig veel beter dan acteurs met een twintig jaar ervaring en vier oscars in de vitrine. Nee, IBIU is zo'n film die ik af en toe nodig hebt om mezelf weer te beseffen hoe diep mijn liefde voor film gewortelt zit. En ik hoop van harte dat wanneer hij straks ook via officiele kanalen te bekijken valt meer mensen hem in hun hart zullen sluiten. (4*)

Inderdaad ontzettend fijn filmpje. Echter toch wat te typisch om me écht weg te blazen, of in ieder geval om me volledig mee te laten slepen. Gelukkig is de uitwerking geweldig creatief en bij momenten ook zeker impressionistisch, maar dat kan uiteindelijk niet helemaal verhullen dat de film het met een dun laagje moet stellen. Ook props voor de soundtrack, met onder meer de zachte rammelaars van Japanther. Maar dat zit meestal wel snor bij dit soort indies. Standaard zit daar overigens ook een bedankje op de aftiteling voor Matthew Porterfield bij, opvallend toch wel.

"Allison Anders presents...", geen idee wat zij hier wel of niet mee te maken heeft, maar de film doet me best denken aan Gas Food Lodging (1992) waar Ione Skye in een rauwe, maar best dromerige roadmovie temidden van blauwe luchten en ook hoogspanningskabels haar zelfontdekkingstocht doet. Aanradertje wel, al is Unicorns op meerdere vlakken beter. Dromeriger, experimenteler en eigenzinnig mede door flarden stop-motion en een goeie soundtrack.

Duplass wordt bedankt, Porterfield en zelfs Cam Archer. Dan weten we weer in welk kringetje Leah Meyerhoff zich begeeft: het is te zien, maar met genoeg eigen stempel. Dit soort dromerige filmpjes zijn niet snel vervelend en ook dit is weer erg fijn.

Als het maar beter is dan haar geforceerde shorts. Maar hoe ik het nu hoor ga ik het ook maar proberen.

Tienermeisjes en droomwerelden, als indie cimea in het algemeen ergens van houd zijn het deze twee dingen. In Meyerhoff's eerste film word het nog ondersteund door veel filters, stop motion en een voorliefde voor tiener doomdenken. Pracht staaltje indie.

Soms word je zo onverwachts weggeblazen door een film dat je het liefst iedereen persoonlijk aanspoort direct alles te laten vallen om hem te gaan kijken. I Believe In Unicorns is er voor mij zo een. Compléét uit het niets (op goed geluk aangeklikt op Netflix) is het direct mijn (voorlopige) nummer 1 van het jaar.

Gelijk vanaf het begin roept IBIU een Terrence Malick-sfeertje op vanwege de warme, dromerige beelden en een welhaast compleet gebrek aan narratief. Nou ja, een 16-jarig meisje wordt verliefd op een vuige rocker, dat is het plot wel zo ongeveer. Wat Leah Meyerhoff hier onvoorstelbaar knap doet is het verhaal vertellen door middel van sprookjesachtige beelden en voornamelijk abstracte one liners die keer op keer in de roos schieten. Geen Malick-ripoff dus, maar een film die gelijk boven in diens oeuvre te vinden zou zijn.

Want waar te beginnen; zo'n beetje elke seconde is schitterend. De spanning rond zo'n eerste romance proef je bijna door het scherm heen. De manier waarop Davina's romantisering van het geheel vertaald is naar sprookjesachtige, soms nightmarish beelden (deels animatie) is prachtig, evenals het gebruik van licht, muziek, montage, cameravoering, enzovoorts.

En dan Natalia Dyer zelf nog, die als 16-jarige een vrijwel perfecte, kwetsbare rol neerzet. Daar gaan we ongetwijfeld nog veel meer van horen.

Een ronde 9 en het moet raar lopen wil dit níét mijn film van het jaar worden.

Jammer dat ik niet zie wat jullie zien.

Ik vond het niet onaardig, gedurfd ook, en visueel opvallend (al zie ik de overeenkomst met Malick zelf niet). Natalia Dyer speelt de ontluikende zestienjarige ook overtuigend. Maar toch werd ik op een enkele scène na nooit echt compleet gegrepen door het verhaal. Ik mis de arc een beetje. Het voelt voor mij persoonlijk allemaal net niet, en ik twijfel wat de regisseur nu echt wil vertellen, en of dit daarvoor de beste manier was. Nee, dan vond ik Beasts of the Southern Wild (2012) een stuk overtuigender in het laten zien hoe een kind in fantasie vlucht, al was dat natuurlijk een andere (stuk jongere) levensfase.

6,4 --> 3*

*ik had in een edit een heel stuk eraan getypt, maar hij bleef draaien en draaien en nu is het weg. Helaas*

De vergelijking met Beasts Of The Southern Wild zie ik dan weer totaal niet, vrees ik. Buitengewoon slechte film ook.

Edit: Nou ja, de overeenkomst is natuurlijk dat je in beide films de fantasiewereld van de hoofdpersoon met de realiteit vermengd ziet. Maar Beasts... vind ik van een heel ander kaliber, vervelend en neppig hipstersfeertje waar ik me erg aan stoorde.

Hehe. Ja daar zijn we het niet over eens dan, Zwolle84

Ik vond die stukken beter. Het hipster zie ik ook niet zo, maar ik heb er hoe dan ook geen antipathie tegen.

Ziet er goed uit. Ga hem proberen kijken als ik hem kan vinden.

Wow!

Erg kort en krachtig maar wel de beste manier voor mij om I Believe in Unicorns te omschrijven. Het verhalende is volledig ondergeschikt aan de prachtige beelden stroom. En het kleine gedeelte verhalende wat er dan aanwezig is, is dan ook nog eens erg sterk en erg geloofwaardig gebracht. Enigszins gedurfd ook nog. Maar het is vooral de fantasiewereld waar het personage van Dyer in leeft waar de film haar kracht uit haalt. Ze romantiseert de harde realiteit helemaal door op te gaan in haar droomwereld. En die droomwereld ziet er schitterend uit. Visueel is dit echt een pareltje. En ook erg fijn is het gebruikt van zoveel verschillende technieken hierin. Er lijkt de gehele film lang geen eind te komen aan de prachtige en unieke beeldenstroom. De visuele vertelling is hierin gewoon perfect.

En wat is Dyer een prachtige verschijning hier. Het liefelijke, de manier waarop ze haar dialoog brengt, de manier waarop ze alles in zich geeft en met liefde doet. Erg fijn spel heeft ze hier laten zien. Erg getalenteerde jonge actrice.

Meesterlijk op technisch vlak. Camerawerk, belichting, het gebruik van props, muziek, geluid, stop-motion techniek, verschillende opname technieken gebruiken. Alles is geweldig gedaan. En ook de wisselwerking tussen alles is perfect. Elk shot van de film is er eentje om in te lijsten.

Lastig om echt iets concreets over deze film te zeggen aangezien dit zich vooral richt op de ervaring en de emoties. Het is in ieder geval een film waar ik van elke seconde heb genoten. Een geweldig voorbeeld van visual storytelling.

Geloof dat ik een manier heb gevonden om deze film te kijken. Wel nu even slecht internet. Zal dus later voor deze maand zijn , maar het belooft.

Al gelukt?

Nee jammer genoeg niet, ook geen idee hoe ik erin zou kunnen slagen om deze film te zien.

Hij is inmiddels verkrijgbaar op regiovrije dvd en hij verschijnt deze zomer ook digitaal in Europa.

Ik kwam er net achter dat zij in de nieuwe Netflix-hitserie Stranger Things speelt. Mooi om te zien dat zo'n indietalent opgepikt wordt.

Wij hadden haar niet herkend, althans, we wisten niet meer waarvan

Vonden haar ook in Stranger Things erg leuk, maar wel heel, heel skinny.

Klein beetje zorgelijk zelfs, soms. In sommige scènes zag er nog dunner uit dan hier. Het woord dat in mijn hoofd opkwam was gaunt, en ik lees dat het vaakst wanneer iemand aan Bale in The Machinist refereert. Geen goed teken.

Ik vind haar vooral heel erg knap, op een heel eigen manier. Zo'n natural beauty à la Elle Fanning.

Zoals hier, in diezelfde shoot.