We Don't Care about Music Anyway (2009)

Toffe docu.

Sowieso de moeite waard vanwege enkele opzienbarende en weirde performances. Zo gaat iemand een gevecht aan met zijn draaitafel door er eens flink op te douwen (Yoshihide Ôtomo), een ander produceert klanken door zich snel achterelkaar tegen het hoofd te slaan (Fuyuki Yamakawa) en een ander gaat tijdens een feedback outro met een slijptol langs de staartpen van zijn cello om zo wat geïmproviseerde visuals te creëren (Hiromichi Sakamoto). Zelf luister ik met enige regelmaat naar abstracte muziek, maar met zulke beelden erbij is het nog meer fascinerend, al vond ik de muziek hier an sich niet altijd even bijzonder.

Buiten deze performances is de docu prima verzorgd. Net als het onderwerp neemt de film een voorzichtig experimentele vorm aan, maar schiet verder nooit in de overdrive. Dat zou denk ik ook afbreuk hebben gedaan aan de optredens. Die vormen namelijk het zwaartepunt en zouden minder intens zijn als je tussendoor ook nog eens gebombardeerd wordt met allerlei drukke toestanden (bij enkele optredens worden wel extra beelden ingevoegd). De locaties van de performances zijn overigens vaak al erg tof. De beeldtaal sluit in ieder geval mooi aan bij de muziek. Veel industriële beelden uit de stad waardoor de artiesten zijn beïnvloed, al was het af en toe wel erg obligaat (die graafmachine op de vuilnisbelt bijvoorbeeld).

Daarnaast vinden er tussendoor aan een tafel gesprekken plaats tussen de artiesten die we zien optreden, keurig in zwart/wit gefilmd. Altijd fijn om min of meer gelijkgestemden over hun passie te horen praten. Individueel komen volgens mij alleen cellist Hiromichi Sakamoto (erg fascinerende man) en Takashi Kizawa (Numb) aan het woord.

Als je enige affiniteit met noise of avant-garde hebt is dit zeker een aanrader. Of als je bijvoorbeeld Eri Eri Rema Sabakutani (2005) of Electric Dragon 80.000 V (2001) wel kon smaken.