L'Hiver Dernier (2011)

Trailer (YouTube)

Ik had het eer en het genoegen aanwezig te mogen zijn op de Belgische première van l'Hiver Dernier op het Filmfestival te Gent.

Deze film heeft indruk op me gemaakt. Er zit nauwelijks tot geen vaart in de film, alles gaat zeer traag, maar l'Hiver Dernier verveelt geen seconde. Johann (Vincent Rottier) heeft de boerderij van zijn vader overgenomen. Hij ondervindt echter moeilijkheden om de eindjes aan elkaar te knopen. Hij weerstaat de druk van het toenemend kapitalisme en weigert af te stappen van zijn traditionele werkwijze. Hij is volledig een met de natuur, een eenzaat die zich alleen op de wereld, alleen met zijn koeien en de natuur, voelt. Veel dialogen vallen er dan ook niet te bespeuren in deze film, die het vooral moet hebben van de prachtige natuurbeelden en de ongelofelijk sterke acteerprestaties van Vincent Rottier.

Een goede recensent ben ik niet, maar deze film (het debuut van de Amerikaanse Belg John Shank) is een absolute aanrader!

4*

(Een recensie waar ik me volledig in kan vinden: Filmfestival Gent: L'hiver dernier; Mon pire cauchemar - Le blog de CDR-Mededelingen - mededelingen.over-blog.com )

Hier ben ik ook heel aangenaam verrast door geweest: een heel serene film waarin Johann, het hoofdpersonage iedere hulp van buitenaf weigert voor zijn met verlies latende boerderij. Te trots? Op een bepaald moment zegt hij: dit is het enige wat ik kan.

Een heeel trage film met een schitterende Vincent Rottier in de hoofdrol , vol met prachtige natuurbeelden die het verlaten en verloren karakter van de streek perfect weergeven

alles wordt zonder enige melodramatiek in beeld gebracht, heel sereen en heel puur,.. en daardoor snijdt het allemaal heel diep. Het einde beklemt en laat ruimte voor interpretatie

Quotering: 8,0 / 10

Saai en deprimerend. Shank zweert bij natuurlijk licht en maakte en film die pijn doet aan de ogen door gebrek aan belichting. Interessante maar onoriginele psychoanalyse van een jongeman die te conservatief is voor zijn goed en alles verliest...

men noemt het een meesterwerk (8weekly)...ben benieuwd wanneer ie in R'dam draait...

Een typische arthouse film, deze trage, kalme, ongestoord sombere (deprimerende), rechtlijnige, symbolische en zwartgallige film, vol ellende en nog meer kommer en kwel. Een portret van een jonge boer als symbool van verbondenheid met de natuur, trouw aan eeuwenoude tradities en aan zijn land. De (schemerige) beelden zijn belangrijker dan het verhaal, de regisseur lijkt een hekel te hebben aan dialoog en de relaties van deze boer met andere opgevoerde personages blijven duister en zijn, op de jonge Pierre na, binnen deze film ook overbodig. Tegen zoveel misère was ik niet bestand.

Ik heb wel eens wat gelezen, dat mooie plaatjes nog geen goede films maken.

Bij deze dus.

*2

Daar kan ik me wel in vinden.

Thuis gezien, dus ik had gelukkig alle ruimte om zonder schroom tijdens deze film naar keuken, toilet of wijnkelder te gaan, zonder het idee te hebben iets wezenlijks te hebben gemist.

In de bioscoop zou ik na een half uur zijn weggegaan.

Het aloude probleem; (zogenaamde) kunst met een grote K, zullen we maar doen alsof we het ook mooi vinden ( met al die gewonnen filmprijzen in o.a. Venetië,Toronto, London en Gent ), of mogen we zeggen dat we ons gewoon verveeld hebben ?!?.

Ik had me van deze film veel voorgesteld......helaas.

Niet helemaal het allereerste Franse plattelands/boeren-drama en ook niet het beste.

Afgezien daarvan staat het Franse platteland wel garant voor schitterende beelden en ligt mijn sympathie geheel en al bij de doorploeterende kleine boeren.

Zo iets voor het einde lijkt de spanningsboog wat te zwabberen en gaat de positieve indruk van het geheel ietsje naar beneden.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal, maar teweinig zeggende verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi omgeving...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi portret van een Don Quichot van het platteland, die alles probeerd goed te doen, en iedereen verbitterd wegjaagt en alleen achterblijft.

Zwart.

Niet alleen figuurlijk, het wat negatieve verhaal van het einde van een tijdperk, het einde van een manier van leven en het verdwijnen van de ouderwetse boer. Maar, helaas, ook de overwegende kleur van de beelden.

Het deel arthouse, style over substance, dogma's over natuurlijke belichting kan ik allemaal nog hebben. Maar een film waarin je de beelden nauwelijks kan zien door een gebrek aan licht, is als een schilderij zonder verf, een boek zonder letters, een koor zonder zangers. Een film over het landleven zonder af en toe een mooi weids beeld van dat land is voor mij kennelijk te hoog gegrepen, te abstract. En niet alleen voor mij. Kennelijk vindt mijn televisie dat er bij zo weinig signaal geen reden is om aan te blijven, en springt het kreng elke keer uit zichzelf uit. Vooral in de tweede helft van de film.

Een vergelijking met Don Quichot doet zich inderdaad aan. Maar, Cervantes was nog slim genoeg om de brave Don te omringen met wat andere personages. Van de Dulcinea Anais Demoustier zien we helaas maar een half minuutje iets. De verdere bijrollen zijn haast nog dunner. Beweegredenen blijven duister, motieven ontbreken, de toekomst blijft ongewis en de titelrol komt als een verlossing.

Gelukkig is dit dan ook de laatste winter.

Jongeman probeert een boerderij te runnen die al generaties in de familie is, maar dat lukt niet meer. De film is erg traag met vaak mooie beelden. Al zijn er ook veel te donkere beelden waardoor je niet goed kan zien wat er gebeurt. Het verhaal is simpel en somber, maar helaas ook afstandelijk. Te afstandelijk. Daarmee zou het ook bijna een documentaire kunnen zijn. Alleen is het dat niet. En daarmee is het allemaal net geen voldoende.