Pink Floyd: Live at Pompeii (1972)

Director's cut.

Want de korte versie bevat alleen de liedjes van de legendarische band, die zonder enige verdere dialoog nogal experimenteel en veel van het goede zijn. Het moge duidelijk zijn dat genialiteit en smaak elkaar niet hoeven te kennen. Nu zijn de liedjes vooral dankzij de bekende complexiteit en experimentele gewaagdheid absoluut de moeite waard, maar deze band schreeuwt om meer dan de op cirkelrails draaiende camera die honderd keer wordt rondgereden. Hoe goed de drummer in het midden ook is.

Dat het brein achter de songs ook niet altijd een feest hoeft te zijn, bewijst Waters. De poplegende legt uit dat wanneer je een man een gitaar geeft hij Eric Clapton kan worden, maar niet heus. Waters: 'Zo kun je, ondanks een berg aan electronica en versterkers, nooit zoals ons worden.' Het zal misschien niet eens arrogant bedoeld zijn, maar echt veel verder komen we niet. Wat vooral opvalt is dat een ieder geabsorbeerd wordt door hun gedeelde passie, de muziek. Gilmour brabbelt wat en zegt dat hij niet expres vals speelde daarnet, hetgeen impliceert dat hij dat wel eens bewust doet. Bijzondere mannen, dat wel. Maar hier viert vooral de muziek hoogtij, want de rest van dit filmdocument is praktisch verwaarloosbaar.

Goed.

Eindelijk! meesterwerk! Er is weinig Floyd filmmateriaal uit de beginperiode wat zo sfeervol hun werk behandeld. De setting van de oude ruine in Pompeii zorgt voor geweldige beelden. Wat ook erg interessant is zijn de voorbeschouwingen voor Dark Side of the Moon, die ze toen nog aan het opnemen waren en waarvan men tijdens het draaien nog lang niet wist wat het zou worden. Geweldig tijdsdocument!

Deze film heeft ontzettend lekkere muziek gemengd met gave visuele beelden. Die beelden erbij maakt 't 'm ook wel. Vind Pink Floyd mede door deze film erg goed. Ondanks dat, ben ik toch geen grote fan. Echter als je een Floyd fan bent moet je deze gezien hebben. 4,0.

De film is niet echt een documentaire, maar een concertfilm. Maar dan zonder publiek... In navolging van films als Woodstock en Helter Skelter, bleken opnames van concerten wel aan te slaan bij het publiek. Pink Floyd wilde ook een concert vastleggen, maar (en voor die tijd toch eerder uitzonderlijk) zonder publiek. Een lange videoclip als het ware. Past wel in de context van de progressieve rock, waarbij conceptalbums misschien niet echt geschikt waren om één hit eruit te lanceren met een flitsende videoclip. Bovendien kon je de smaak van de psychedelische rock nog duidelijk proeven. Feit dat er geen publiek was, is ook wel passend voor Pink Floyd die later met hun Another brick in the wall nog zouden laten uitschijnen dat muziek maken één ding is, maar de massa volk voor het podium nog een ander ding was.

Het optreden is uit 1972, toen de groep al enkele jaren een nieuwe muzikale richting inging. Na het vertrek van Syd Barrett en het einde van de 60's, ging de muziek over van psychedelische naar progressieve rock. Dat hoor je duidelijk aan bvb Echoes, dat een nieuw tijdperk in luidde. Een jaar later zou Dark side of the moon uitkomen.

De film is dan ook zeer passend voor Pink Floyd, ook al is het niet meer dan een registratie van enkele nummers met als sfeervolle effecten de stromende lava van de Vesuvius en de beelden van Pompeii. Ook de overgang tussen de nummers is nogal droog en had toch iets beter gekund. Het blijft een concertfilm en geen echte documentaire. Altijd gevaarlijk omdat goeie concertfilms moeilijk te maken zijn. Het is niet evident om de sfeer en muziek van zo'n optreden op te nemen. Gezien hier de groep duidelijk centraal staat en ook alles geregisseerd is voor opnames en geen vastlegging van een gewoon concert, valt dat nog wel mee. Gevolg is wel dat je een liefhebber moet zijn van de groep om er echt van te kunnen genieten. Het is voor twijfelaars wel een aanrader om kennis te maken met hun muziek die meer dan Another brick in the wall hebben gemaakt.

Nadat Syd Barrett vertrok vond ik Pink Floyd steeds minder worden, zeker na Dark Side of The Moon. Muzikaal gezien bevat dit concert voor mij toch nog wel nog een aantal hoogtepuntjes, zoals Set the Control.., Remember these Days en Saucerfull of Secrets, maar inclusief de overige nummers, vind ik het aantal gespeelde nummers toch echt te weinig. Ook vind ik de dialogen weinig toevoegen. Toch zeker de moeite waard

Een geweldige band met geweldige muziek. Fijn om naar te zien of luisteren. Blijf me wel de vraag stellen wat opgenomen concerten te bieden hebben op MM pur sang, maar dat is een andere discussie.

Pure passie hoe de bandleden opgaat in de muziek. Ook de interviews waren interessant, beetje warrig wel. Druggebruik teelt of teelde welig, vele bands gingen eraan ten onder ...

Concert wordt mooi in beeld gebracht. Een must see voor de fans en muziekfans in het algemeen.

The Beatles waren eclectisch ingesteld – ze zogen invloeden van ver buiten de popmuziek op, van Indiase sitarmuziek tot electronische muziek van Stockhausen – en toen ze besloten te stoppen met optredens en al hun tijd in de studio door te brengen, maakten ze de popmuziek ‘volwassen’ en tot een semi-kunstvorm. Het leverde een bijzonder periode in de popgeschiedenis op die enkele jaren duurde totdat de punk een einde maakte aan deze pretentieuze moeilijkdoenerij en Pink Floyd was een exponent van deze wat we nu ‘progressieve’ rock noemen. De nummers werden lang uitgesponnen hetgeen ruimte gaf aan experimenten en wat op ‘composities’ begon te lijken waarmee rock aansluiting leek te zoeken bij ‘serieuze’ kunstmuziek, al bleef het rock doordat het meer experimenteren met geluid dan componeren was en de drummer de zaak een vaste beat gaf en de alle kanten opvliegende uitspattingen bij elkaar hield: ik denk dat deze ‘live’-registratie heel goed dit type muziek weergeeft waarbij ook visueel de centrale rol van de drummer opvalt. Pink Floyd grossierde met name in het experimenteren met geluid en de nieuwste technieken, zoals ook uit de interviews bij deze registratie naar voren komt waarbij het zaak is volgens David Gilmour om de machines te beheersen in plaats van dat de machines de muziek beheersen zodat niet iedereen met wat aanklooien hetzelfde interessante resultaat kan verwachten. Ook zit er bij Pink Floyd meestal wel een catchy deuntje verstopt in het experimentele jasje hetgeen op het studioalbum waar ze toen aan werkten, The Dark Side of the Moon, en waar de documentaire ook iets van laat zien en horen pas echt duidelijk naar voren kwam dat daarmee zelfs het op een na beste verkochte studioalbum aller tijden werd.

De beelden van Pompeii met z’n antieke, mythologische kunst zijn een mismatch met de muziek van Pink Floyd die juist modernistisch is: soms psychedelisch-dromerig, soms futuristisch alsof je door de kosmos reist en soms uitdrukkelijk experimenteel door het gebruik van toevalsgeluiden (zoals het hondengejank), maar stoort nauwelijks omdat Pompeii hooguit op de achtergrond staat, daarbij geholpen door de muziek die zo krachtig en fascinerend is dat het alles naar de achtergrond drukt en de luisteraar naar de eigen (muzikale) wereld van Pink Floyd brengt.