The Face at the Window (1939)

Leuke film en door uitstekend gebruik van muziek en prima montage vond ik deze film onderhoudend en spannend. Natuurlijk is er de jaren '40 uitstraling met enigszins theatraal spel, maar dat hoort erbij.

De sfeer van Parijs 1880 vond ik vooral goed tot uiting komen in diverse locaties.

Tod Slaughter zet een goed karakter neer, een onsympathieke man die uit is op de dochter van de eigenaar van de bank. Maar zij is verliefd op de griffier die daar werkt, intriges volgen.

Tussendoor is er een misdaadplot met een geheimzinnige en griezelige 'Wolf man' die de stad terroriseert en een spoor van doden achterlaat. De politie heeft het druk met het opsporen van deze schrik van de stad.

De film is een adaptie van een toneelstuk en dat is zichtbaar. Het is een statische film. De settings zijn weelderig en weids, zodat er veel heen en weer gewandeld kan worden. De acteurs bewegen zich alsof zij zich op een toneel bevinden. De dialogen zijn vormelijk. De manier van spreken is theatraal. De opkomst en afgang van een personage in een scène doet ook erg denken aan de opkomst en afgang op en van een podium. Deur open, personage komt ostentatief binnen. En andersom, personage verdwijnt met evenveel uiterlijk vertoon weer door dezelfde deur. Einde scène.

Op den duur irriteren die dingen een beetje. Je gaat er op letten. Vooral omdat het verhaal niet erg boeit. Eigenlijk gebeurt er weinig in actieve zin. Daarvoor in de plaats is veel verklarende dialoog. Wel wat saai.

De kwaadaardige hoofdrol is voor Tod Slaughter. Een illustere persoon die als acteur samen met een stel kompanen in de jaren 30 en 40 low budget films maakte. Vaste regisseur George King is één van hen.

Een andere vrucht van hun samenwerking is trouwens: Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (1936). Iets bekender dan deze. Leuk weetje: in deze film wordt de muziek van de openingscredits van Sweeny Todd hergebruikt.

De hoofdrol in 'The Face' is Slaughter op het lijf geschreven. De man heeft een gemene tronie. De opzichtige onbetrouwbaarheid straalt van hem af. De brave rest van de acteurs hangt er wat omheen. Slaughter overschaduwt iedereen met zijn theatrale aanwezigheid. Behalve zijn opzichtige gemene uiterlijk bezit hij een opvallende valse lach. Het is een lach, zoals je die wel eens tegenkomt bij een stereotiepe boef in een kinderfilm. Heel effectief is het niet. 't Is wat overdone allemaal. Als slechterik komt Slaughter dan ook eerder lachwekkend dan angstaanjagend over. Op zich is dat wel weer grappig, trouwens.

De film staat gelabeld als horror. Moeilijk te duiden waar 'm dat precies in zit. Er wordt wat gemoord. Er is een eng gezicht zichtbaar in het raam. Er is sprake van psychologische dreiging. En daar houdt de horror wel op. Waarschijnlijk lag de horrorgrens in de jaren dat de film uitkwam beduidend lager dan nu. Ik zou de film nu eerder als een romantisch misdaaddrama kwalificeren.

Mwah, toch een beter gevoel overgehouden dan mijn twee voorgangers hier. Het verhaal wist wel voldoende te boeien en het kwaadaardige personage Chevalier Lucio del Gardo wordt enerzijds een beetje luchtig maar tevens ook heel gemeen neergezet. Hij speelt de andere acteurs eigenlijk ook weg met zijn rol. John Warwick als Lucien Cortier is echt een stijve hark zonder enige overtuigende emotie. Marjorie Taylor als Cecile de Brisson doet het naar behoren. Uiteraard is het gezicht aan het venster en het geluid daarbij het horrormoment van de film, want de rest van horrorelementen zijn maar eenvoudige moorden. De slotscène wordt goed gebracht door een list toe te passen i.p.v. beroep te doen op een bizar wetenschappelijk experiment. 6/10

Wel lollig hoe 'The Face at the Window' (1939) verschillende elementen neemt uit Frankenstein en er toch iets anders mee doet. Zelfs in een ander genre dan horror/SF, want in de kern is deze korte film eigenlijk meer een misdaadmysterie. Maar in de logica van de vertelling past het dat er een monsterlijke figuur rondwaart door de straten van Parijs en dat een gekke professor elektriciteit door lichamen pompt om laatste bekentenissen tot leven te roepen. Erg logisch of geloofwaardig is 't allemaal niet, maar amusant des te meer. Zeker omdat Tod Slaughter zo'n heerlijk dik aangezette schurkenrol neerzet als de kwaadaardige Chevalier Lucio del Gardo. Al is 't een tikkeltje teleurstellend dat het titelmonster eigenlijk geen rol speelt bij de moorden.Opnieuw een element uit Frankenstein: het onbegrepen monster dat de schuld krijgt van andermans zonden.