menu

Europa Canta (1966)

Alternatieve titel: Per un Pugno di Canzoni

mijn stem
geen stemmen

Italië / Spanje / Liechtenstein
Komedie / Muziek
80 minuten

geregisseerd door José Luis Merino
met Renzo Palmer, Vivi Bach en Gustavo Rojo

In de Noord-Amerikaanse stad "Little Europe" vindt een muziekwedstrijd plaats onder de bewoners die van oorsprong uit verschillende landen uit Europa komen. Het geheel zal op televisie worden uitgezonden en een aantal deelnemers kan het niet laten om de wedstrijd op onsportieve wijze te beïnvloeden. De sheriff heeft er zijn handen vol aan.

zoeken in:
Er bestaan er gelukkig niet te veel van : spaghetti musicals...of liever: er bestaan er heel veel van , maar ik bedoel eigenlijk spaghettiwesternmusicals. Little Rita nel west is ongetwijfeld de gekendste, dat is bijna een volwassen film te noemen vergeleken bij deze onbedoeld dadaistische ongein voor lieden van 4 jaar en jonger. Al geloof ik niet dat dit als gezinsfilm ooit gewerkt heeft, is gewoon niet leuk. Ik zei wel spaghetti, maar dit is een Spaghetti/ paella/ sauerkraut om preciezer te zijn, geregisseerd door Spanjool Merino, wellicht het gekendst van zijn horrors. Ik weet niet of hij toen al ervaring had met westerns, hoop voor hem van niet.
Enfin, uitgangsgegeven is dus simpel : eurovisie meets het wilde westen, meer bepaald Europe, Texas. De brave burgers mogen jureren voor een songfestival dat officieel niet het beruchte gay camp fenomeen moet voorstellen, je zou zeggen dat iets ergers onmogelijk is maar hier doen ze aardig hun best.
Terwijl in Texas sherrif Renzo Palmer wordt geconfronteerd met de mafiosi van Luis Induni die de jurering willen saboteren door notaris Vivi Bach- die me hier voor het eerst opviel als erg lekker- te gijzelen zodat ze gered moet worden door stoere Indiaan Rojo en intussen Spaghetti, paella en sauerkraut tifosi/ aficionados/ Schlachtenbummler elkaar de hersens inslaan , zien wij zgn. per satelliet een stel "muzikale "optredens waarvan het niveau met enig gevoel voor understatement afgrondelijk kan worden genoemd, om nog te zwijgen over de aankleding ervan.
Tuurlijk, er is een optreden van de schattige en nog steeds gekende Francoise Hardy, er is ook nog songfestivalwinnaar Modugno, zelfs Celentano die het titelliedje- sorry kenners- Ringo zingt, of ook nog Dalla ( met haar zelfs). Het merendeel echter is Jostibandspul dat optredens van een mindboggling slechte smaak verzorgt, echt eerste ronde idols niveau. Je weet niet wat je hoort of nog meer : ziet. Bij voorbeeld: een stel eenzame lelijke huisvrouwen van wie er 1- lesbo I presume- fanatiek op de drums slaat, 3 koornichten van middelbare leeftijd van wie er 1 op Pieter van Vollenhoven lijkt die in het Italiaans the battle hymn of the republic zingen, 4 strontlelijke gozers met beatlehaar, en als hoogtepunt 5...croonende skinheads van wie 1 met mondharp ! Neen, ik verzin dit niet.
Je moet het zien om te geloven, ik stel echter voor dat u het gewoon niet ziet en ook niet gelooft. Toch moet deze film met Vivi Bach door veel mensen hier zijn gezien op de Duitse teevee...jullie schamen je alleen om het toe te geven. Lafaards

Gast
geplaatst: vandaag om 13:12 uur

geplaatst: vandaag om 13:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.