Ragazza Tutta Nuda Assassinata nel Parco (1972)

Hoppa, nog een toegevoegde giallo. Helaas is hij een stuk minder goed dan de titel doet vermoeden en zo slecht als de regisseur doet vermoeden, nog los van het feit dat die titel een macguffin is. Het gaat immers echt om een dooie bejaarde die uit het spookhuis komt rijden, een gegeven dat trouwens ook een aardige titel had kunnen opleveren.

Zoals u hierboven kunt lezen is dit een zoveelste variatie op het levensverzekeringsvraagstuk, waarbij de verzekeringsagent wordt gespeeld door Robert Hoffman, die het aanlegt met jongste dochter Pilar , helaas een hartpatientje in zowel letterlijke als figuurlijke zin, die een ook niet verkeerde zus heeft en een MILFissima moeder die zo te zien ongeveer 5 jaar ouder is dan zij.

Enfin, deze zgn. in Munchen spelende giallo- waar we verrassend worden getracteerd op bierzuipende moddervette teutonen- sleept zich doelloos voort en de gloved hooded killer die we veelbelovend op de poster zien staan komt erg weinig langs, en hij doet ook niet te veel naars.

Het slot is absurd slecht: de dader/daderes/daders leggen zelf bijna 10 minuten lang de plottwist uit terwijl ze hysterisch een schilderij toespreken !

Als postief punt kan wel worden genoemd dat we hier nog Leroy te zien krijgen als baas van Hoffman en Celi als- verrassend- commissaris. De hypotheek was weer betaald.

Muziek van Savina.

Gammele Giallo die nauwelijks interessant is om te volgen. Miserabel op eigenlijk alle fronten..!

Enkel "leuk" voor de liefhebber die 'm dan van zijn of haar lijstje kan schrappen. Zie de humor er wel van in, daarom toch nog net iets meer dan één paar sterretjes 4.5/10*

alé, ik heb toch een betere filmbeleving gehad. Nochtans hebben beide users die een mening hier hebben gegeven wel gedeeltelijk gelijk. Deze giallo is qua kills heel mak en het duurt wel even voor de eerste kill na de openingsscène, bijna een uur. De openingsscène is overigens wel leuk : een oude dode man die uit het spookhuis komt gereden. Anderzijds zijn er toch wat pluspunten in de film die ik kan appreciëren. Zo weet het verhaal mij althans voldoende te boeien door een geduldige opbouw waarbij de link naar het verleden in het begin van de film heel belangrijk is. Eigenlijk wordt het idee wel goed uitgevoerd en is het zelfs origineel te noemen want de moordenaar weet op een grandioze wijze de kijker een hak te zetten door telkens in de 4 moorden niks te doen. De moordenaar zorgt ervoor dat zijn 4 slachtoffers sterven zonder dat hij zijn handen moet gebruiken. De kills op de dienstmeid en de butler blijven wel vaag, net zoals de band met het duo van de kermis dat volgens mij toch beter uitgewerkt kon worden. Het klopt natuurlijk wel want hij had ze nodig in heel de opzet met chantage, de moord op de
oude man en de telefoongesprekken met dochter Catherine. Nu de aanwezige dames mogen er ook wezen. Dochter Catherine Wallenberger gespeeld door Pilar Velázquez is gewoon heel mooi , haar zus Barbara gespeeld door Patrizia Adiutori is zelfs twee keer naakt te bewonderen en de moeder Magda gespeeld door Irina Demick mag er ook zijn en lijkt ook niet zoveel ouder. Als giallo misschien niet zo geslaagd, als film in genre thriller best wel. 6/10

Een Nazi probeert in Berlijn, een moeder en kind met een bom op te blazen. Jaren later een oude man die net een lijfverzekering ter waarde van $ 1 miljoen heeft afgesloten wordt vermoord gevonden op de kermis. De verzekeringsmaatschappij vermoedt dat er iets mis is. Aan hun beste rechercheur Chris Bayer (Robert Hoffmann) de taak om op onderzoek uit te gaan. Geen bezwaarlijke opdracht als de verdachten een nogal aantrekkelijke weduwe Wallenberger en twee niet minder aantrekkelijke dochters zijn Hij neemt zijn taak zeer serieus en doet het dan ook zeer grondig. Beide dochters belanden zonder problemen tussen de lakens. Die softcore-sequentie blijken uiteindelijk als enige de film nog wat op te fleuren want verder is het maar een grijze minuten durende gewone misdaadfilm. De killer was erg passief! Ook een titel die maar slecht is gekozen. het verwijst naar memorabele maar korte scene en niet waar de film omdraait! De hoofdlocaties zijn daarbij een pretpark en een landhuis, en de grond bij dat huis wordt gemakzuchtig maar aangezien voor een park. Enfin je kan niet alles hebben! En het einde....oei, de conclusie uit de doeken doen door tegen een schilderij te praten? Oké ik heb me niet geërgerd, maar me niet geweldig vermaakt. Er waren een stel aardige elementen echter werkte het niet zo goed in de film er werd het maar een vrij matige affaire.

Deze heeft geen titel waar het vandaag veel applaus voor zou krijgen. Het wijst wel op het exploitation gehalte van de film. Verder is het een typische giallo. Ik hou wel van giallo’s en hun mysteries, gore, stijlvolle design, afstandelijke karakters en de heerlijke soundtracks die er dikwijls bijhoren (in dit geval van Carlo Savina die mij verder onbekend is). Regie en cast doen wat ze moeten doen om de film te laten werken. Hoogstaand is het allemaal niet maar die pretentie hebben ze dan ook nooit gehad.