Impardonnables (2011)

Het eerste half uurtje van "Impardonnables" is nogal flets ondanks de prachtige muziek van Max Richter. Daarna slaagt regisseur André Téchiné erin om naast het leven van de vastgeroeste Francis, ook het leven te laten zien van enkele andere mensen in diens onmiddellijke omgeving.

De gebeurtenissen laten je niet onberoerd. Er zijn nu eenmaal vele dingen die gebeuren in een mensenleven en je kan ze alleen maar trachten te aanvaarden. Uit de verschillende personages in de film blijkt duidelijk hoe moeilijk dit kan zijn. En dit gevoel heeft Mijnheer Téchiné schitterend weten weer te geven. Knap !

Mij lieten de gebeurtenissen dus wel volledig onberoerd en wel om het simpele feit dat ik mij absoluut niet in de hoofdpersonages kon inleven. Ik vond ze stuk voor stuk zeer irritante mensen vooral die Francis met zijn losse handjes. Van mij had hij toen hij in het water viel gelijk mogen verzuipen. Ook het plot hing als los zand aan elkaar. Je rolde van de ene naar de andere gebeurtenis, de een nog ongeloofwaardiger dan de ander. Bovendien duurde de film ook nog eens eindeloos lang.

Impardonnables is een van de twee Franse films die ik vandaag heb mogen aanschouwen in de Filmbeurs in Den Bosch. De andere film heette Poupoupidou, een zeer leuke film, die het met straatlengte won van dit imo mislukt drama.

2,0*

Zoals we van Téchiné gewend zijn maakt hij niet alleen rommelige films maar raffeld hij het ene verhaallijn met het andere af. Waardoor we niet alleen een afstandelijke film krijgen maar ook een film die nauwelijks een spanningsboog heeft want Téchiné heeft moeite om zich te concentreren op hetgeen waar de film in eerste instantie over ging. Hij introduceert bijvoorbeeld na een uur lukraak wat bijfiguren, geeft die een korte inleiding en vervolgens zien we die niet meer terug. Daardoor krijg je niet alleen een onsamenhangende film maar ook een platvloerse soap vol met egocentrische figuren.

Het wordt tijd dat Godard (weer) een(s) kritische stuk schrijft over de ontwikkeling van zijn Vaderlandse Cinema alvorens hij de pijp aan Maarten geeft.

Erg vervelend gezeur. 2*

Precies ja. Je zou verwachten en vooral hopen dat producers (na het totaal oninteressante en vol terend op de twee grote namen Les Temps Qui Changent en het zouteloos gebrachte La Fille du RER) er eindelijk eens de stekker uittrokken. Het is mooi geweest. Maar helaas mag Andre Téchiné kennelijk eindeloos doorgaan met zijn oeverloos doorkabbelende nietszeggende plaatjesboeken.

Was je trouwens opgevallen dat Jeroen Stout in de Filmkrant een vernietigende recensie had geschreven? Terwijl het één van de vijf must see films van deze maand is. Maar als je vervolgens doorbladerd naar de Filmsterren dan weet je waar het probleem zit.

Dankzij jou heb ik dat nu wel gelezen, en ik ben het volledig met hem eens. Hij schiet vooral in de roos met Hij heeft alles willen vertellen. Er is geen rust, geen tempo, geen ritme, geen focus.

ik zou er geen moer aan aan willen toevoegen.

Je bedoelt Dana Linssen?

Ik hoef verder niets te zeggen.

Prachtige locatie.

Verhaal komt niet los, maar kan hem wel waarderen van wege een paar mooie scenes

Warrige film die niet brengt wat het had moeten zijn.

Een mooie dramafilm...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi landschap en omgeving van Venetië...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Prima Franse film...

Lijkt wel alsof ik de enige ben die deze film nog wel te behappen vind.

Misschien duurt de film wat minuutjes te lang, maar verder is het een toch wel boeiende karakterschets van een verliefd stel op leeftijd door de jaren heen. De gebeurtenissen op zich zijn nog niet eens zo heel ongeloofwaardig, alleen sommige dingen/subplotjes gingen wat snel of werden er met de haren bijgetrokken. Zoals dat de hoofdpersoonlijke dame iets kreeg met die uit de lik ontslagen zoon van die vriendin van haar, dat vond ik heel onnatuurlijk overkomen. Ook het hele drama met Alice (de dochter van) en die vriend van haar raakte mij nergens. Vond die knul ook zeer mat spelen.

Verder raakte ik gaandeweg toch geintrigeerd door de problemen en de locaties.

Ja zeker een mooi drama. 4*

Geen rust, geen tempo, geen ritme, geen focus (de woorden van Jeroen Stout).

Als het leven zelf, dus. Daarom juist eigenlijk vind ik het verhaal herkenbaar - is dat het juiste woord wel? of misschien invoelbaar. Als een soap opera, jazeker. Want zo gaan we van de ene dag in de andere.

Daarmee blijft natuurlijk geen vraag beantwoord - net als een soap nooit een antwoord heeft, er is tenslotte een andere dag te vullen. En dat is ook de makke van de film. En toen, en toen. Maar waarom, waarheen?

Toch wel een heel mooie film. Want, een mooi herkenbaar stel dat met hun ups en downs worstelt, zoals iedereen. Tegen de achtergrond van Venetie in de ondergaande zon. Cliche. Zoals bijna alles wat de moeite waard is.

Enkele onduidelijkheden en slordigheden in het plot en ook lijken meerdere scènes nergens op aan te sluiten en zelfs dikwijls niet op de voorgaande. In het gehele verhaal trouwens kan ik geen essentieel thema ontdekken tenzij men enkele warrige relaties als rode draad aanziet, maar dat is dan zwakjes uitgewerkt met onduidelijke karaktertekening.

Téchiné heeft bij mijn weten nooit iets groots afgeleverd maar hier heeft hij toch iets onverfilmbaars gebracht, waarin, spijtig genoeg, een goede acteur als André Dussolier is verzeild.

ik sluit mij bij de recensie van Wibro aan....ik vond beide hoofdrolspelers mateloos irritant. Die lesbo lijkt op Jamie Lee Curtis, waar ik toch al een takkenhekel aan heb, en die vent is een mislukte imitatie van Jean Marais ( die ik bewonder') Als je de hoodrolspelers irritant vindt is dat einde van de film. Toch nog verder gekeken, er wordt geouwehoerd, gevreeen en gevochten....Wat een flutverhaal/film.Na een dik uur mee gestopt. Ik trok het niet meer...of in het Frans.... 'Je en pouvais plus......."

Degelijke karakterschets, met jaloezie als het centrale thema.

Het soort Frans drama waar ik in principe van hou, maar...

Vooral de foute casting, of liever de foute combinatie - tussen Dussollier en Bouquet groeit geen beetje warmte -

en het feit dat gewoon niemand in deze film sympathiek overkomt: het zorgt van begin tot einde voor een gevoel van irritatie. Moeilijk om je in te leven, moeilijk om er in op te gaan, moeilijk om er van te genieten.

Veel potentieel, weinig resultaat, een héél nipte 3*.