Anrakkî Monkî (1998)

Duidelijk één van Sabu's mindere films. Alles is aanwezig, maar het mist altijd net het geniale van z'n latere films.

Op momenten nog wel leuke humor, en enkele geniale scenes naar het einde toe (laatste scene wanneer Yamazak de straat oversteekt is prachtig), maar het sleept zich net allemaal iets teveel voort, zonder speciaal te zijn. Sabu's andere films waren altijd extreem fris en speels, en dat mis ik hier toch wel. Het blijft net iets teveel een gewoon Yakuzaverhaal.

Gelukkig één van z'n eerdere films, maar echt leergeld kan je het niet noemen, want in Postman Blues slaagde hij er wel in al die negatieve punten te vermijden. Blijft verder wel vermakelijk, alleen weet je dat de man tot veel meer in staat is. 3.5*

Ja na het grootste deel van Sabu's werk eindelijk gezien te hebben was het nu nog Unlucky Monkey die ik graag wilde zien; best apart want volgens mij is dit de enige film die zonder moeilijk doen gewoon makkelijk te verkrijgen is. Heb de film waarschijnlijk vooral uitgesteld omdat ik niet zijn grootste werk verwachtte - en na het lezen van de reacties hier was ik ook niet bepaald overtuigd van het tegendeel. Maar na een kijkervaring rijker kan ik mij enkel afvragen waarom dat zo is, want met Unlucky Monkey heeft Sabu wel degelijk weer een leuke titel op zijn naam staan.

De introductie leek wel wat weg te hebben van Sabu's debuut Dangan Runner: Een bankoverval die niet geheel vlekkeloos verloopt om daarna te vervolgen in een lange sprint. Ook Sabu zelf is even snel te spotten, al duurt dat zoals altijd niet langer dan een minuut. Hier beginnen Yamazaki's problemen - en vol schrik dumpt hij zijn masker in de eerst volgende prullenbak. Sabu is zichzelf niet als hij mooi gebruik maakt van dit element, want dit masker zou dé link worden om weer enkele prachtige personages bij elkaar te brengen.

Niet verrassend zijn dat opnieuw een drietal yakuza - En ook nu niet van de meest snuggere soort - Wanneer één van hen een goed bedoeld grapje uithaalt loopt dit geheel verkeerd af en is dit de bron van een reeks akelige doch dolkomische situaties. Yamazaki zal hier dan ook niet de enige ongelukkige aap zijn, want met elke stap die hij zet brengen ook het trio zich met elke gezette stap verder in problemen. Wat opvalt is dat de film op veel momenten aanvoelt als zijn Monday die hij twee jaar later zou maken; ook hier een briljante combinatie van uiteenlopende genres bij elkaar gebracht door een groepje geweldige personages.

In Unlucky Monkey wederom niet enkel gezichten die zinnen spreken, maar interessante karakters die zich op pijnlijke wijze de nesten in werken. Maar Sabu kan dit regisseren ook - bewijst de scène van een protestbijeenkomst betreffende milieuvervuiling: een nutteloze toevoeging, maar de onverwacht toespraak die Yamazaki houdt is compleet hilarisch. Sabu is een meester in het onverwachte, en daar geniet ik echt van. Datzelfde geld voor de scène waarop Yamazaki leest dat het meisje overleden is aan haar verwondingen en een ijzersterke montage met intense geluidsbewerking presenteert.

Maar het meest indrukwekkende moment is echter de 7 minuten durende voice-over scène van Yamazaki. Zijn schuld vreet hem van binnen op en Sabu registreert dit in een hallucinerend moment. "Het was maar een kapster niemand zal haar missen" - maakt Yamazaki zich wijs. "Vroeger doodden mensen elkaar zonder problemen en schepten daar nog over op ook" - waarom voelt hij zich zo schuldig? "Misschien wilde ze zelf wel dood en liep ze zelf het mes in" - Misschien is hij zelf wel slachtoffer? Sabu combineert in deze scène al het mogelijke - humor, paranoia, schuld, angst, fantasie, zelfhaat, hallucinatie. Een van de sterkste scènes die ik al zag van Sabu.

Zeker niet het gewone yakuza verhaal zoals hierboven gezegd word; Maar een typische Sabu-trip vol stijlvolle situaties die hij tot in de puntjes benut. Of dit nu een hilarisch doch ernstig auto-ongeluk is, of een emotioneel beladen yakuza gesprek dat daarop volgt - deze film bevat weer van alles. Wat Yamazaki ook probeert het lijkt onmogelijk te kunnen ontsnappen aan zijn problemen - En Sabu sluit ook deze film weer af in een zeer memorabele climax. Net als in zijn Postman Blues of Drive loopt het personage over een brug - het einde van een vreemde dag tegemoet. Genietbare film, - al is het niet het ritmische tempo dat je normaal van hem zou verwachten. Toch nergens vervelend of te langzaam, maar gewoon constant wachten op een vreemde surrealistisch tintje vol zwarte humor.

Unlucky Monkey is meer bewijs van een groot talent en ik ben blij dat ik dit kan zien.

4.0/5.0

en het geeft bijna een hallucinant effect aan de film

Sabu combineert in deze scène al het mogelijke - humor, paranoia, schuld, angst, fantasie, zelfhaat, hallucinatie

Zeker weten! Een ongelofelijk "zuig effect" zit in hier in. Iedere scene is daarnaast verrekte onvoorspelbaar waardoor ik het gevoel heb iets volslagen unieks gezien te hebben. Wat me opviel was dat met het audio visuele gedeelte knap werd gespeeld met de akoestiek waar in zij zich bevonden. Harde regen, lawaai van voertuigen en weet ik veel wat nog meer. Het gaf een gevoel of je er middenin zat en dat daardoor het hallucinatie effect versterkt werd. Het script zat overigens behoorlijk overzichtelijk in elkaar waardoor je nergens uit het verhaal werd gehaald. Keihard genieten gewoon!

4.0* met uitzicht op méér denk ik.

Al mijn 7e Sabu ondertussen.

Bij vlagen weer gortdroog. Ik noem een roodgetinte barscène met jammerende yakuza, een droom waarin echt hilarisch gefilosofeerd wordt en het einde, wat ook erg sterk en grappig is.Tsutsumi overtuigt opnieuw en ook leuk om Terajima in een voor hem zo typerende rol te zien.

"Actually I'm the victim. She ran into me, she stabbed herself"

3.5*

De best (enige met Ned. subs?) verkrijgbare Sabu is inderdaad niet zijn beste film. Maar toch zeker niet slecht. Het begin is sowieso erg sterk met de bankoverval, de nasleep en de 'moord'op Ren Osugi!

Geniaal ook het muziekje tijdens de achtervolging na de bankoverval, dat overgaat in het beatje op de i-pod/walkman van het meisje dat wordt neergestoken!

Het middenstuk van de film vond ik dan weer wat minder en bijna langdradig, maar het einde is toch wel weer zeer aardig.

Lastig: Bij vlagen prachtig. Het begin is geinig, de scene waarin de hoofdpersson bij de protestbijeenkomst zit en de barscene en als hoogtepunt de eerder genoemde innerlijke monoloog. Maar ik had bij deze film moeite met het losse zand en stukken die niet echt boeiden. De confrontatie op het einde was erg, erg flauw. Amusant, maar dit zal inderdaad niet Sabu's beste zijn. Te wisselvallig vooral.

3.0*

Heerlijke film en wat is het toch altijd weer leuk om weer eens een Aziatisch werkje te zien. Voelt weer zoals 6 jaar terug, toen ik me nog fulltime bezig hield met Aziatische films. Dit was ook weer een hele leuke waanzinnige Japanse gangsterfilm. Van de regisseur weet ik dat ik op me 11de nog Monday heb gezien, en die ligt nog vrij vers in me geheugen. Alleen klote dat het is dat die nergens op dvd word uitgebracht. (Unlucky Monkey is ook waarschijnlijk de enige van hem die op Regio 2 is uitgebracht.)

Afin, we krijgen dus eerst een soorte van bankoverval. Yamazaki (schitterend neergezet overigens) gaat er met het buit van door en voor hij het weet raakt zijn mes per ongeluk een jongedame. Wat ook het begin is van zijn ellende. De verhalen daartussen zijn ook schitterend en heerlijk zwartkomisch neergezet, we volgen hier onderandere de leden die ook in Yamazaki's bende zitten, die per ongeluk hun baas hebben gedood en zo op een lompe domme wijze hun problemen willen oplossen en.... netzoals Yamazaki steeds dieper in de shit komen. De personages zijn ook allemaal stuk voor stuk hillarisch, vooral die gekke huurmoordenaar. Yamazaki werd ook zoals gezegd erg sterk neergezet. Dit mag ook meerendeels wel een komedie zijn, maar de kwelling, schultgevoel en verwijt die hem opvreet word hier echt huiveringwekkend realistisch neergezet, plus die stem in zijn hoofd die op hem in blijft praten, maar daar word ook, zonder dat je het als kijker echt merkt, zo nu en dan een komische draai aan gegeven. Bv wanneer Yamazaki toevallig een lift krijgt van de ouders van die vrouw. Ook het einde, waarbij de baas uit zijn graf ontwaakt was hilarisch.

Gewoon weer een hele leuke, en zwart komische film die je een glimlach op je gezicht tovert. Maar je ook wel weet te raken met de situatie van Yamazaki. Ik zeg: uiterst geslaagd!!

4,5*

Misschien niet altijd even hoogstaand, maar een leuke is dit wel. Komisch zonder te vervallen in absurditeit. Die openingsscène alleen al met die semi mislukte overval die per toeval in de schoot geworpen wordt van de protagonist. Heerlijk.

Maar ook daarna blijft het geestig met de Yakuza, lomp ja, zo zou je de situatie best kunnen omschrijven. Echt coherent vond ik echter het verhaal niet zo. Nogal rommelig, maar zeker vermakelijk.