Skoonheid (2011)

Sober maar sterk.

Over hoe onderdrukte verlangens (weet niet of ik het onder liefde zou scharen) kunnen transformeren tot een ware obsessie. En hoe die obsessie vervolgens weer leidt tot nare handelingen. Skoonheid toont ons deze ontwikkelingen treffend. Niet zo rauw en confronterend als het had kunnen doen, maar treffend alleszins.

François is perfect gecast; enerzijds straalt hij de veilige warmte uit van de gemoedelijke huisvader die hij in feite ook is, anderzijds maakt hij de frustratie en onmacht die met zijn obsessie gepaard gaan, perfect leesbaar.

Soms helpt de camera een handje (openingsscene, waarbij heel langzaam op Chris, het object van verlangen, ingezoomd wordt), soms de dialoog (scene waar Chris en François koffie drinken en laatstgenoemde opzichtig een band probeert aan te gaan), maar het sterkst is de film wanneer het François simpelweg observeert. Wanneer zijn innerlijke strijd zichtbaar door zijn gelaatstrekken sijpelen. Sterkste scene is dan ook wanneer wij François observeren terwijl hij Chris observeert en nota bene zijn eigen dochter zijn plannetje, om met Chris in contact te komen, verijdelt.

Zijn onmacht en lust, onverenigbaar, culmineren in de climactische scene waarin Francois zijn erectie niet weet te behouden. Een scene later, wacht François met een pak zwijggeld in een café op Chris, terwijl hij een homo-stel bekijkt; de onmacht is veranderd in afgunst.

Een vrij sober en mogelijk realistische schets van de onmogelijkheid van onderdrukte verlangens. Het laatste shot, waarbij vanuit een auto in een parkeergarage, alsmaar om de hoek gefilmd wordt, lijkt de onbereikbaarheid van de verborgen begeerte te willen onderstrepen, en weerspiegelt voor mij de aard van de film als geheel; dromerig realistisch, zonder een echte slap-in-your-face, maar pijnlijk genoeg.
3,5*

In tegenstelling wat mijn voorgangers allemaal aangaven, vond ik deze film juist bagger van de bovenste plank (ieder zo zijn smaak).
Acteerwerk was wel in orde, maar de film was zo traag als een tront door een trechter.
Zowel ik als mijn vriend kwamen niet in het verhaal, waar het aan lag!!! Misschien de eindeloze stiltes...de nutteloze stillshots....who knows.
Nee, die "skoonheid" en dieptgang zoals andere hierboven beschrijven kon ik nergens terug vinden. Verhaal was in mijn ogen soms ook erg onduidelijk (maar dat zal wel aan mij liggen).
Het was een martelgang om uit te zitten als voor de hoofdpersoon om voor zijn sexuele geaardheid uit te komen.
Ik voelde nergens een chemie tussen de spelers wat eruiteindelijk voor zorgde dat ik me niet kon inleven in de personages.
Sterker nog de aangrijpense scene als Christian door Francois wordt aangerand en hij geen stijve kon krijgen het erg op onze lachspieren werkte....wat volgens mij niet echt de bedoeling kan zijn van deze film...
Nee, niet mijn soort film waar ik van kan genieten.
Van mij een 0,5*

Een redelijk dramafilm...

Wat een drama verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Mooie cinematografie, sterke acteurs en een redelijk nonchalant plot. Buiten de seksscènes om (ik draaide mijn hoofd met negentig graden) was het erg genietbaar en de rust en de spanning zijn uitstekend met elkaar verwoven. Er lijkt niet veel te gebeuren maar doordat je als kijker erachter komt wat er in het hoofd van Francois omgaat worden de belevenissen allemaal net iets begrijpelijker. Tergelijkertijd dwalen we in niemandsland; twists en een climax blijven uitgesloten.

bepaald een ongemakkelijke film; een goede film, maar wekte de "heftige" scene bij mij woede en weerzin. Voor mij was het hoogtepunt de scene in het cafée aan het slot.

Film sprak mij absoluut niet aan. Er vinden gebeurtenissen plaats in de film die naar mijn mening weinig functioneel zijn m.b.t. het hele verhaal; ik begrijp bijvoorbeeld niet dat Christiaan verder niets onderneemt tegen het feit dat hij door François verkracht is... Daarnaast vind ik films met open eindes altijd weinig boeiend omdat mijn voorkeur toch uitgaat naar afgeronde verhalen.

Dramatische film over onderdrukte verlangens en wensen. Een eenzame Francois die niet voor zijn geaardheid durft uit te komen. Ijzersterke openingscene met het langzaam inzoomen op Christian. Inderdaad een prachtige jongen die absoluut opviel in de ruimte! Maar die ook onbereikbaar was voor Francois. Hoe verliefdheid omslaat in obsessie, met een dramatische climax die alles stukmaakt. Aan het einde van de film afgunst omdat de jongere generatie wel openlijk hun gevoelens durft te tonen en uiteindelijk berusting. Film is inderdaad traag met bijzonder camerawerk, maar zeker de moeite waard!