Sailors Don't Cry (1990)

Soms surrealistisch.

Dit romantische drama over een vrouw die moet kiezen tussen de vader van haar kind of de opvoeder van het jongetje, wordt in beeld gebracht middels mooi camerawerk. De decors zijn overduidelijk decors, maar wel met oog voor detail vervaardigd en dragen bij aan de aparte sfeer die deze film uitademt. Ook de titelsong, die tot in den treuren wordt herhaald, ondersteunt de bijzondere smaak die helaas nergens echt bitter of zoet wordt.

Wat ook opvalt is het bij vlagen houterige acteerwerk en de soms surrealistisch aandoende uitvoering van dit liefdesverhaal. De film blijft, ondanks dat vreemde tintje, echter veel te keurig aan de oppervlakte kabbelen, omdat de personages zo’n beetje elke vorm van diepgang missen. Beter had men voortgeborduurd op het patroon dat het jongetjespersonage als uitgangspunt biedt. Helaas wordt die route te weinig genomen.

Redelijk.

De DVD van Lumière bevat naast de volledig gerestaureerde versie van Sailor's Don't Cry als extra tevens een andere film van de regisseur: de komedie Mannen Maken Plannen. Met dank aan MVSP voor het recensie-exemplaar.

Deze Vlaamse film eens bekeken en het was een klein, fijn drama. 'k had er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar 'k heb het me toch niet beklaagd. Het is eigenlijk geen zo'n uitgebreid verhaal, maar de speelduur was evenredig, zodat het zeker ook geen lange zit was.

De acteerprestaties waren naar behoren.

Het is geen groots opgezette film, maar toch de moeite om eens gezien te hebben.

Het verhaaltje is erg dun en clichématig, het montagewerk niet bepaald vlot en vloeiend en eigenlijk is een echte dynamiek ver te zoeken, maar we gaan hem niet afbreken, deze Vlaamse film die vijf en twintig jaar geleden toch de verdienste had af te breken met het afgezaagde Vlaamse plattelandsleven.

Film over mensen met weinig zin voor verantwoordelijkheid, oppervlakkig en eigenlijk ambitieloos.

Hilde Van Mieghem, die ondertussen toch wel een zekere filmcarrière heeft uitgebouwd, heeft talent voor dergelijke rol maar eigenlijk wat zinnigs te zeggen valt wordt in de mond van de kleine Din Meysmans gelegd.

Low-budget met enkele fraaie strandbeelden.

Als het stil is, hoor ik meneige groeien

Tot voor kort kende ik Marc Didden vooral als mede Bob Dylan liefhebber en schrijver van een aantal erg vermakelijke artikels in Humo. Had al wel is een aantal films gezien met een scenario van hem, maar als regisseur was hij nog onbekend en onbemind. Waar begin je dan ook het beste mee? Een klassieker zoals Brussels by Night of dan toch eerder iets met één van de beste acteurs van België?

De keuze is uiteindelijk dus op Sailors Don’t Cry gevallen en dat is vooral dankzij Josse De Pauw, één van de beste acteurs van België dus. Het resultaat is een intrigerende film, maar wel eentje die net iets teveel voortkabbelt om echt volledig te kunnen boeien. Het tempo ligt wat laag en toch is dit wel een film die gedurende zijn speelduur blijft boeien. De driehoeksrelatie tussen Guy, Paul en Hilde doet denken aan François Truffaut en van tijd tot wijlen knettert het lekker. Beetje jammer dat Didden naarmate de film vordert zijn film wat laat ontsporen (vond vooral de afloop van het robbertje vechten tussen Guy en Paul een beetje bleek) maar die eindscène is wel erg mooi. Sowieso hangt hier een erg rare sfeer die nog eens benadrukt wordt door de soundtrack van Raymond van het Groenewoud.

Hoewel je het niet echt een soundtrack kunt noemen doordat het eigenlijk maar om één nummer gaat. Het heeft dezelfde titel als de film en is een echte oorwurm in ieder geval. Sowieso is het altijd interessant om te zien wat voor soundtrack van het Groenewoud nu weer op het scherm gaat toveren. Hij is vooral bekend van zijn andere muziek, maar net zoals in Iedereen Beroemd! doet hij dit toch ook weer erg goed. Sterke cast ook met een altijd degelijke De Pauw, maar ook Hilde van Mieghem heeft nooit een hoger niveau dan dat van haar naamgenoot gehaald. Goede rol ook nog van Johan Leysen die een stok in de wielen komt steken in de relatie tussen Guy en Hilde. De interessantste figuur in het geheel is misschien nog wel Din Meysmans. Van zijn carrière is uiteindelijk niet meer veel gekomen, maar hij overtuigt hier over de gehele lijn.

Toffe film en nu ik er een nacht over heb geslapen, vraag ik me af of ik dit niet te laag beoordeel. De dialogen (Meysmans lijkt eigenlijk slecht te acteren maar raakt perfect de juiste snaar) en de traagheid beschouw ik bijna nu als een pluspunt. Visueel ook erg geslaagd en volgens mij een film die nog lang gaat blijven doorspoken. Laat ik het nu maar op een solide 3.5* houden, verhogen kan later nog altijd.

3.5*

Een vrij zoutloos drama over een matroos die na al die tijd terug aan wal komt en zijn ex en zoon opzoekt. Uiteraard heeft de ex een nieuwe liefde gevonden, hoewel ook dat niet van een leien dakje loopt. De zoon stelt de nodige vragen en ook de vrouw heeft ondanks alles nog steeds gevoelens voor haar ex. Dat dit niet in goede aarde valt bij Guy hoeft weinig betoog.

Vooral sfeer, setting en decor prima verzorgd. Acteren ook uitstekend van De Pauw en Van Mieghem. Raymond van het Groenewoud maakt het helemaal af, maar het verhaal zelf kon me eigenlijk weinig boeien. Jammer.