Zoo Zéro (1979)

Ze bestaan nog : "ouwe Clementis " zonder wise guy comments van de pundits ...maar hij werd nog wel mede geregisseerd door Claire Denis !

Het betreft hier een typische jaren 70 auteursfilm van Franse bodem incl. mallotige pretenties en oeverloos geleuter, al moeten we toegeven dat er genoeg vreemds gebeurt om dit zonder problemen uit te zitten.

Clementi en Jourdan verwacht je hier, Valli en Kinski verwacht je overal, de aanwezigheid van Anthony Steffen daarentegen is al wat opmerkelijker.

Franse auteurscinema buffs zal het begin vaag bekend voorkomen, terecht want het is min of meer geript uit LEEA, ook met Jourdan zoals u zich herinnert. Alleen komen we niet in Eden maar in Noach's ark terecht, waar Jourdan een typisch zgn. Berlijns cabaret nummer opvoert- tamelijk aangekleed - en zoals gezegd de klandizie dierenmaskers draagt. Humor : de club heeft geen vestiaire maar een bestiaire...grappig he ?

In de kleedkamer krijgt Jourdan bezoek van een stotterende Clementi, en zo komen we bij het eigenlijke verhaal terecht : Die Zauberflöte, of liever een nihilistische omkering ervan. Er ging iets mis met een eerdere opvoering van de opera in Salzburg en sindsdien dolen de opvoerenden ervan verloren en vervreemd rond in een schimmige wereld waar het altijd nacht is...

Na de nodige absurditeiten waaronder het verplichte k*tgewrijf van Jourdan en het optreden van siamese tweelingen, androgynen en Moorse dwergen , ontmoeten we pas dik in de tweede helft een gedubde Kinski ( in het begin was hij heel even te zien ), die nu stom is- ook het gevolg van de gedoemde Zauberflöte opvoering in Salzburg- en praat via een apparaatje dat een geluid voortbrengt vergelijkbaar met de voice-over in Alphaville.

Het laatste halfuur speelt integraal in een feeerieke dierentuin bij nacht en uiteindelijk ochtendstond, en krijgt in de terminale fase een continue muzikale begeleiding, bestaande uit de gekende klanken van - verrassend- het Mozart werk.

Zoals ik zei is de intrige in feite een vage en nihilistische omkering van Mozarts optimistische natuur en rede to the rescue verlichtingsgebrabbel, de titel van de film trouwens maakt de strekking afdoende duidelijk.

De cast is in deze doe lekker gek film tamelijk verspild, al is het wel soort van leuk om te zien hoe Kinski Clementi op zijn bek pakt, bijvoorbeeld.

Behalve het slot in de ochtend speelt dus alles des nachts, schijnbaar tijdens een voortdurend blauw uur want er is steeds gebruik gemaakt van een blauw filter.

Leuk om eens gezien te hebben, maar het stelt geloof ik niet zoveel voor als Fleischer ons wijs wil maken. Vervelend is dit verder niet.