Les Amants (1958)

Ik vond het allemaal niet zo spectaculair. De film draait vooral om Jeanne Moreau `s personage, constant is ze het middelpunt van de aandacht. Ze speelt best knap als een vrouw die niet goed weet wat ze precies wil hebben in haar leven, maar de gewichtigheid van de film ontging mij.

Ik vond het allemaal niet zo bijzonder laat staan boeiend, dat constante gedraai en gedraal of het aanschouwen van de moeilijke omgang tussen Jeanne en haar man, zonder dat er eens echt wat harde woorden vielen. De veel genoemde nachtelijke buitenscene, was aardig in beeld gebracht.

Toch mis ik vooral compassie t.o.v. de hoofdrolspelers. Qua sfeer was het allemaal wat verwaarloosbaar, ik bedoel zo `n situatie zoals in deze film geschetst wordt zie je niet iedere dag terug en dan wordt het zo tam en mak uitgewerkt. Malle is natuurlijk geen Cassavettes of zo, maar het had allemaal wat meer mogen borrelen van binnen. Alles bleef veel te passief en ongrijpbaar. 2,5*

Het flinterdunne, weinigzeggende verhaaltje was in andere handen (en in andere tijden) ongetwijfeld veranderd in een nauwelijks uit te zitten film. Deze film is dat zeker niet. Daarvoor is er echt te veel sfeer. Is er Jeanne Mourreau. En wordt er beetje met de structuur en het ritme gespeeld. maar onder de indruk was ik ook niet echt. Ik vond de passionele nacht best mooi, maar niet meteen heel opvallend. Ik heb vast nog een flink aantal betere films van Louis Malle voor de boeg.

3.0*

Ik kan me voorstellen dat deze film in die tijd behoorlijk wat stof deed opwaaien. Ik had een dergelijke scène ook niet verwacht in een film van deze leeftijd. Het verhaal is nogal dunnetjes maar de beelden eromheen maken wel weer wat goed. Vooral de scène waarin zij met haar nachtgewaad samen met what's his face rondliep was heel mooi gedaan.

Ik vind het wel een behoorlijk oppervlakkig personage. Ze leeft er maar op los en kijkt zelfs niet naar haar eigen kind om. Ik had weinig sympathie met haar waardoor het me eigenlijk ook niet zo kon schelen hoe het met haar afliep. Tja, ik vond het allemaal wat te povertjes. Op wat mooie beelden en een mooie liefdesscène na heeft deze film weinig te bieden naar mijn idee.

Jeanne Moreau bewijst weer eens een prachtactrice te zijn in deze nogal volwassen film van een pas 25-jarige Malle. Ik vind Moreau niet eens zo beeldschoon maar ze heeft een onweerstaanbare uitstraling- en ik geloof haar personages altijd, zo ook deze Madame Bovary variant (het is misschien een cliché om elke verveelde Franse vrouw uit de provincie een Madame Bovary variant te noemen maar het is natuurlijk wel een uitgelezen kans even te laten zien dat ik mijn klassiekers ken).

Les Amants (mooie, krachtige titel) wordt romantisch genoemd en dat is het ook maar dan wel op zijn Frans- dus met enig voorbehoud. De voice-over op het eind verraadt al de twijfel die Jeanne voelt al heeft ze dan geen spijt- jammer, Malle had mogen vertrouwen op de gezichtsuitdrukking van zijn actrice die een en al wankelmoedigheid toont in de laatste scène- ook goed aangevoeld door haar tegenspeler die ook wel weet dat zijn teksten over de maan en de liefde het minder goed doen in het onbarmhartige zonlicht. Desalniettemin een knap drama met een mooie muzikale ondersteuning.