Inferno Carnal (1977)

Een behoorlijk fascinerende film die kampt met low-budget technische problemen. De beeldkwaliteit wisselt per scene behoorlijk en ook het geluid laat behoorlijk wat te wensen over. De stem van Raquel bestond in mijn set-up voornamelijk uit resonans en het zou me niets verbazen als de gemiddelde braziliaan dit ook niet echt kan volgen.

De film is best psychedelisch te noemen door de montage en de groovy ingerichte huizen. Vooral de muziek maakt het feestje af met een op hol geslagen theremin als "spannende tune". Spannend is het zeker niet, maar dat mag de pret niet drukken. Smerig is de film wel: zo komt in vol ornaat een oogoperatie voorbij waarbij een oog vakkundig ontdaan wordt van de lens en is er daarnaast aardig wat (niet fullfrontal) naakt waarbij de harige George nogal lustontnemend is. De film is een opeenstapeling van nachtmerrie achtige scenes die als een soort beeldenstroom voorbij komen. Plot heeft duidelijk geen prioriteit.

Toch heeft Hellish Flesh, net als de andere Coffin Joe die ik zag (This Night I Will Possess Your Corpse) de neiging om gewoon echt moeilijk langzaam te zijn. Montage technisch loopt de film nog wel, maar het gebrek aan spanning en het ronduit karige plot maken dit toch wel een behoorlijk pittige zit. Het is een leuk curiosum, maar goede horrorcinema is anders.. Ik ben dan ook wel benieuwd hoe bekend Coffin Joe nou precies is in Brazilie. Zover ik weet werd daar destijds geen horror gemaakt en had Coffin Joe zodoende de markt voor zichzelf, wat volgens mij de voornaamste reden is dat de man nog bekendheid heeft. Leuk om gezien te hebben, maar verwacht geen intense cinema.