Onna no Kappa (2011)

Weird.

Imaoka staat er wel om bekend om de vrijheid die het pinku genre biedt maximaal te benutten, maar dat hij nu ook Christopher Doyle heeft weten strikken om mee te doen maakt deze film toch echt wel apart. Je komt af en toe ook wat tegen als je Doyle probeert te volgen.

Film ziet er voor een film van dit kaliber dan ook mooi uit. Niet de Doyle die we kennen uit grotere producties, maar er is duidelijk aandacht besteed aan het visuele. Verder zijn de dansjes ubergrappig en is het hele kappa gedoe bevreemdend.

Echt groots kan je het moeilijk noemen, maar vermakelijk is het absoluut wel. Ooit nog wel eens wat van Imaoka proberen, misschien z'n kikkerfilm ...

3.0*

Jongens, jongens, jongens...

Al sinds ik me kan herinneren ben ik helemaal verknocht aan Japan. Het eten, de cultuur, hun tradities, natuur, impliciete manier van films maken, de uitbundige kunst, poëtische literatuur en maffe muziek, tot aan de serene schoonheid van de Japanse vrouw. Alleen de humor blijft altijd een beetje een stoorpunt. Van spelshows met fart contesten tot pornosterren in Pikachu pakken die, ieder een doorzichtige pijp in hun mond hebbend een levende kakkerlak in elkaars keel proberen te schieten, ze vinden het daar blijkbaar allemaal hilarisch, een enkele keer rol ik over de grond met ze mee, de andere keer vind ik het charmant maar over het algemeen is het meestal te kinderachtig voor woorden en met Underwater Love heeft dit een aardig dieptepunt bereikt. Nu had ik van Imaoka de short Frog Song al gezien die al ongeveer even slecht was maar de vrolijke poster en Doyle's naam trokken me over de schreef, bovendien moest ik van mezelf de routine van de veilige films weer eens doorbreken door iets geks te kiezen, maar dat heb ik geweten. Ik vond de liedjes nog het allerergst, nu heb ik al een lichte hekel aan musicals maar in Wayward Cloud vormgeving, wat ik naar aanleiding van de poster en wat stills een beetje verwachte, leek me het goed te behappen maar het kon niet meer uit de toon vallen met al die gehandicapte dansjes, teksten en die idioot die de hele tijd rond liep te fladderen. Daarbij waren seks-scenes nog nooit zo disfunctioneel, iets wat je mij normaal ook niet snel zult horen zeggen. En zijn er meerdere Christopher Doyle's in de wereld die werkzaam zijn in de filmbranche want het bleke, overbelichte direct to video camerawerk doet geen moment vermoeden dat ´s werelds beste cinematografen hier aan het werk is geweest. Schijnt nogal een handelsmerk te zijn van pink, dat amateurisme en die fascinatie voor opgepompte tieten op fragiele lijfjes die maar zovaak mogelijk, in alle denkbare situaties uit hun strakke shirtjes bevrijd dienen te worden, maar ik word er niet warm of koud van. Geef mij maar het wat rauwere experimentele werk afkomstig uit de late jaren zestig. Dan maar een wat ernstigere ondertoon, in godsnaam.