La Morte Non Ha Sesso (1968)

Een giallo die niet per se Italiaans aandoet zoals hier reeds aangegeven. Het is allemaal vrij economisch in beeld gebracht en ook de soundtrack klinkt aan de bescheiden kant. Het heeft precies ook wel wat met film noir te maken. Intriges, protagonist John Mills die worstelt met de scheidingslijn tussen goed en kwaad, en met Luciana Paluzzi zien we een echte femme fatale aan het werk. En de trench coats. Goeie acteerprestaties en een script dat draait rond obsessie, bezitterigheid, hebzucht en seksuele aantrekkingskracht. Het leven zoals het is dus. Echt spannend wordt het nooit maar onderhoudend is het zeker.

A Black Veil for Lisa is een degelijke thriller die meer een misdaadverhaal is en eigenlijk weinig met horror te maken heeft buiten een paar moorden. Het verhaal is interessant om te volgen en wordt versterkt door de drie hoofdpersonages nl. politie-inspecteur John Mills, huurmoordenaar Robert Hoffmann en femme fatale Luciana Paluzzi. De film neigt dan ook naar een film noir met heel wat intriges waar obsessie, vertrouwen en manipulatie deel uit van maken. 6/10

In Hamburg onderzoekt narcotica-inspecteur Franz Bulow criminele bendes die betrokken zijn bij drugshandel, maar zijn onderzoek wordt gehinderd door zijn paranoïde angst dat zijn jonge vrouw Lisa hem bedriegt. Lisa heeft een dubieus verleden met drugsklachten en haar gedrag voedt Bulows jaloezie, waardoor hij zich meer concentreert op haar vermeende affaire dan op de moordenaar die zijn informant heeft neergestoken. UIt jaloezie neemt Bulow een duister besluit: hij belooft een gevaarlijke moordenaar vrijheid als hij Lisa vermoordt, wat een kettingreactie van ongeluk en tragedie in gang zet.

Massimo Dallamano’s "La Morte Non Ha Sesso" , ook bekend als "A Black Veil for Lisa", is een onderhoudende vroege giallo die zich onderscheidt door zijn psychologische diepgang boven puur visueel spektakel. De film volgt inspecteur Franz Bulow, wiens professionele recherchewerk volledig wordt overschaduwd door zijn tweestrijd rond jaloezie en wantrouwen tegenover zijn vrouw Lisa. Dallamano bouwt spanning op door de parallel tussen de moordjacht en het huwelijksdrama te verweven, waarbij elke mislukte leidraad naar de moordenaar de emotionele spanning tussen de echtgenoten verhoogt.

De film begint met charmante, jazzy vibes en een zekere voyeuristische lichte toon, maar duikt daarna steeds dieper in donkerder psychologische territorium. De acteurs leveren overtuigende prestaties. De muziek versterkt de beklemmende sfeer. Hoewel de film soms traag aanvoelt voor moderne kijkers, is het een belangrijk werk in de evolutie van het giallo-genre, met een focus op karakteronderzoek dat veel later gialli ontbreken. 3/5