The Interrupters (2011)

Zinloos zegevieren.

Ondanks dat de mannen en vrouwen ‘jongerenwerkers’ in de Amerikaanse getto’s menig Nederlandse collega moeten doen verbleken vanwege de hoge dosis gevaar waaraan ze zichzelf blootstellen en de enorme veerkrachtigheid en flexibiliteit die ze vertonen, is een en ander hopelijk geen voorbode op Nederlandse taferelen met georganiseerde bendes die elkaar zonder mededogen bestrijden. Waarschijnlijk en gelukkig nooit op Amerikaanse schaal, maar helaas wordt ook in Nederland het Bloods & Crips-gedoe gekopieerd en, middels de vele multi-problemgezinnen, genoeg voer voor bende-achtige activiteiten aangeleverd. Als het leven je dagelijks in elkaar beukt is het goed uitrusten op de schouders van een zelfrespect biedende kerel waar zelfs je ouweheer van schrikt. ‘Welke ouweheer?’ zal menigeen zich zelfs afvragen. Sommige taferelen zijn helaas internationaal. Ook criminelen kunnen tof zijn.

Feit is dat er altijd jongeren zullen zijn die, om wat voor reden dan ook, zullen besluiten de maatschappij de rug toe te keren en te kiezen voor criminaliteit en andere ellende. Vaak hebben hun egoïstische ouders en ander opvoedtuig dat al voor hen besloten, door ze structureel het verkeerde voorbeeld te geven en op andere wijzen te mishandelen. De ‘interrupters’ die in deze naargeestige documentaire optreden proberen in elk geval met man en macht te voorkomen wat henzelf nipt gelukt is te vermijden. Alhoewel, sommige van hen zijn ex-moordenaars en dergelijke. Vrijwel altijd met een gang-verleden en een door hun ouders verpeste jeugd. Ook hier moest eerst diep getreurd worden voordat een andere boeg in zicht kwam. Ze verdienen heden ten dage een standbeeld: een boef vang je immers het beste met een andere boef. Opdat die boefjes ook boegbeelden kunnen worden.

De docu is behoorlijk warrig en lijkt van de hak op de tak te vliegen tijdens een zoektocht naar de meest sensationele situaties, die eenmaal op film vastgelegd tot weinig hoop doen stemmen. Zoals een van de boefjes zelf al zegt: ‘Wat moet er ooit nog van deze wereld terechtkomen?’ Doordat deze agressieve en uitzichtloze wereld een andere blijkt te zijn dan die van de doorsnee brave burger in de ‘veilige’ lage landen, komt een en ander uiterst heftig binnen. En blijkt haast het ongeloof, om zoveel zinloos geweld, te zegevieren. Ware het niet dat de twee uur aan vicieuze cirkels, waarin deze elkaar ‘koud makende’ en kil verworden kinderen vastzitten, echter dan echt zijn.

Goed.