Hemingway & Gellhorn (2012)

Ik vond het een heerlijke film om naar te kijken. De chemie tussen Kidman en Owen was heel sterk. Owen vond ik ook supersterk in zijn rol van de dominante maar intrigerende Hemmingway. Vooral door de sterke chemie en het goede acteerwerk vind ik dit een hele goede film geworden.

De scène waarin ze voor het eerst zoenen tijdens een bombardement was aan de ene kant wel overdreven maar toch wel heel tekenend voor hun verhouding en was toch wel mooi in beeld gebracht. Lars Ulrich als nederlander sloeg inderdaad helemaal nergens op. Maar goed, al met al vond ik het toch wel een goede film.

Interessant verhaal, waarin Hemingway van een net wat andere kant te zien dan gebruikelijk. Want deze film gaat over Gellhorn. Een interessante vrouw, die kennelijk een heleboel gedaan heeft, maar toch wel iets in de vergetelheid geraakt is. Terwijl Hemingway daar nauwelijks last van lijkt te hebben.

Wat me wel bevalt in deze film, en wat toch zo vaak fout gaat in andere films, is het mixen van origineel beeldmateriaal met nieuw. Misschien komt het door het onderwerp dat het hier wel goed gaat, beelden uit de spaanse burgeroorlog zijn daar wel ietwat een aparte grootheid in. Maar ook de voiceover, die in andere films zo vaak irriteert, is hier haast een welkome aanvulling. Wat daar zeker een rol in speelt, is dat de beide stijlvormen hier vooral verhalend gebruikt worden, in tegenstelling tot uitleggend - of erger, uitleggerig.

Clive Owen is, ondanks dat hij niet eens in de verte op Hemingway lijkt, best geloofwaardig in zijn rol. Straalt ook in alles uit wat we denken dat de persoonlijkheid van Hemingway in zich had - de personificatie van stoerheid, de sterke man die ondanks alles zijn eigen weg ging. Dat dat in het echt toch wat meer genuanceerd lag komt er in deze film niet echt uit, er komt gelukkig geen kritisch nuancerend beeld van dat mooie stereotype langs. Helden moeten niet van hun voetstuk gehaald worden.

Met Nicole Kidman heb ik dan wel wat meer moeite. Het is ontegenzeggelijk erg knap hoe ze in de terugblikkende oude vrouw zowel haar rimpels als haar ietwat onderdrukte wrok toont. Maar of ze ook echt de jonge blonde bloem is die Hemingway met zo weinig moeite inpalmen kon, en tegelijk de keiharde oorlogscorrespondente? Dat gaat er dan wat minder makkelijk in. Dan moet wel gezegd dat dat vooral in het begin van de film een rol speelt, als je een keer in het verhaal zit dat valt dit soort kleinere irritaties wel weg. En qua fysieke gelijkenis past ze misschien beter dan Clive Owen, als het fotootje op de wikipedia als maatstaf gelden mag.

Maar het is toch vooral het verhaal dat deze film tot een interessant en boeiend iets maakt. Zodat de lange speelduur nergens als langdradig aanvoelt. En het zet ook aan tot meer, meer weten over Gellhorn en haar leven. En om weer eens een van de bundels van Hemingway te pakken. Bijvoorbeeld de verhalen die hij in de Finca schreef. Wel lijkt het er op dat er vooral in het laatste deel wat hardhandig geromantiseerd is. En da's dan toch weer wat jammer, en het is me ook niet zo duidelijk waarom dat dan moest. De werkelijkheid was toch wel spannend genoeg.

Nicole Kidman marathon 32#

De eerste keer bekeken en lastig te beoordelen. De film is een lange zit, maar is wel nodig om het hele verhaal te vertellen. Sommige dingen gaan nog steeds te snel, maar dat blijf je toch houden.

Hemmingway kende ik natuurlijk als schrijver, maar zijn achtergrondverhaal nog nooit iets van gehoord. Gellhorn ken ik eigenlijk helemaal niet. Daarom wat achtergrondinformatie opgezocht voor het kijken van de film en dan wordt alles wel duidelijk. Ze hebben het toch heel goed weten over te brengen. Al vraag ik mij af of Hemmingway echt zo'n klootzak is, want in de film werd hij heel erg vervelend neergezet. Gellhorn was ook zeker niet sympathiek, maar wel beter te verdragen. De titel had beter Gellhorn & ......Hemmingway kunnen heten, want alles is vanuit haar perspectief verteld.

Nicole Kidman acteert weer geweldig en zet haar goed neer, al weet ik niet of alle karaktertrekken helemaal goed overkomen aangezien ik Gellhorn niet ken. Haar expressie en vooral stem zijn bijzonder. Toch heel knap hoe ze dat zo kan doen. Ook Clive Owen doet het goed. In tegenstelling tot anderen vind ik hem best goed lijken op Hemmingway (het uiterlijk). Kidman leek niet helemaal te kloppen aangezien ik haar meer een dametje vind en Gellhorn eerder een boerin (ook weer uitgaande van het uiterlijk).

Desondanks vermaakt, maar hier en daar toch saai. Kan mijn aandacht niet volledig vasthouden en bij vlagen ook niet zo interessant. De film moet het echt hebben van de acteurs, het spelen met oude en nieuwe beelden die ze laten samenvloeien, kunstzinnige montage en bewerkingen. Maakt het wel uniek.

Hemingway & Gellhorn (2012) — ★★★☆☆

Een aardige film, maar ik had er duidelijk meer van verwacht. Het verhaal over Hemingway en Gellhorn is interessant, maar de film legt wat mij betreft veel te veel nadruk op hun romantische relatie. Op een gegeven moment werd dat gewoon te veel. Ik had veel liever meer gezien van hun reizen, de oorlogen die ze meemaakten en de plekken waar hun werk hen naartoe bracht. Juist dat deel van hun levens vond ik veel interessanter.

Ook het acteerwerk stelde me enigszins teleur. Zowel Nicole Kidman als Clive Owen wist me niet helemaal te overtuigen. Daarnaast vond ik de documentaire-achtige beelden tussendoor eerder irritant dan een toevoeging. Ik begrijp wat de makers ermee wilden bereiken, maar ik had liever normale filmbeelden gezien.

Het verhaal heeft genoeg interessante momenten, maar de film is met ruim tweeënhalf uur behoorlijk lang en voelt op sommige momenten ook echt zo. Minder romantiek en meer aandacht voor hun reizen, journalistieke werk en oorlogservaringen had de film voor mij een stuk sterker gemaakt.

3 van de 5 sterren.