Demons Never Die (2011)

Mwa.

Braaf slashertje met een aantal opvallend donkere zaken als extra's. Vooral in de vorm van thema's, want het thema 'zelfmoord' wordt meerdere malen toegepast. Apart om dat te vermengen met slasher, maar als het werkt dan heb je als regisseur natuurlijk goud in handen.

Jammer dat het dus niet (maximaal) werkt. Na afloop dacht ik eigenlijk dat het beter was om het zelfmoordthema en slashergenre in aparte films te laten. Vooral omdat de twee niet echt mixen. De ene kant is voor het sentiment en de ander voor het vermaak. Regisseur Rose kan er helaas niet al te veel mee doen.

Er lopen een hoop herkenbare gezichten rond in wat jongere rollen. Sheehan zien we tegenwoordig wel vaker in de grotere bioscoopfilms, Contostavlos is ondertussen erg beroemd en wellicht kennen enkelen Jacques ook wel van de Vikings-serie op Netflix. Geen slechte cast dus, en het acteerwerk is ook zeker solide.

Visueel is het oké. Het is wel een beetje kaal allemaal, maar de cinematografie is sterk en enkele scenes kennen een visuele duw in de rug. Denk maar aan de skype-call helemaal in het begin. Erg bijzonder of speciaal is het niet, maar er is dus wel op z'n minst wat aandacht naar gegaan en dat is fijn.

De slasher stelt niet zo veel voor. Zeer braaf steekwerk met minimale bloedspetters. Spannend is het ook niet echt, de enige sequentie die een kleine spanningsboog kende was de night-vision sequentie. Qua horror is er dus weinig te beleven. Het zijplot met al het sentiment en drama zorgt voor een unieke toevoeging, maar was uiteindelijk beter als eigen film geweest. Het mixt gewoon niet zo lekker.

Ondanks die unieke toevoeging is de film best voorspelbaar en zeker niet vies van clichés. Het kijkt wel aardig weg en de regie is best degelijk. Met enkel 93 minuten op de klok heeft de film ook de juiste speelduur te pakken, want veel werd er niet gedaan met de zware thema's vermengd in het plot. Een beetje een gemiste kans.