One Way Ticket to Hell (1955)

Wie quasi-documentaires/voorlichtingsfilms/propagandafilms als Reefer Madness 1936) heeft gezien, weet waarschijnlijk al meer dan genoeg. Ik heb er in ieder geval genoeg gezien na het neuzen in lijstjes als Badmovies.org Best B-Movies. Kort gezegd, marijuana is duivels, en de eerste stap naar een leven van verslaving aan bijna alle drugs die er zijn en diep, diep wegglijden in de criminaliteit in al haar sinistere aspecten. Dat je het even weet.

Bamlet Lawrence Price Jr. was een United States Air Force pilot die in die jaren met Anne Francis getrouwd was. Van haar leende hij de resterende $4000 van de 14.000 dollar die hij nodig had voor deze afstudeerfilm van UCLA's film school. Toegegeven, dat is niet zoveel geld, maar ik heb oneindig veel betere films gezien die voor een paar honderd dollar gemaakt zijn. One Way Ticket to Hell heeft geen dialoog, geen karakterontwikkeling, maar een prekerige voice-over en sound effecten die begeleiden wat we zien gebeuren. Helaas kan ik dus van deze review zelf geen propaganda maken voor meer stemmen voor deze film op MM. Alhoewel, dat kan ik best, maar het zou een naaistreek zijn.

Wees gewaarschuwd, zoals deze film pleegt te zeggen.

1,5*

Ik sluit me volmondig aan bij John Milton 's opinie. Ik heb al andere anti-drugs propaganda films gezien waaronder dus ook Reefer Madness, maar ik kan me herinneren dat ik die dan toch beter vond dan deze saaie prent. Een voice over kan wel werken maar de verteller (een van de agenten blijkbaar) lijkt eerder een bijstaander te zijn die werd gedwongen om deze taak op zich te nemen. Zo koel en afstandelijk als hij commentaar geeft bij de beelden, het maakt van een korte film alsnog een lange zit. De politie komt hier ook niet echt goed uit als vriend van de burger.