Mater Amatísima (1980)

Ze bestonden dus al voor regenman : autisten...ik dacht dat Dustin Hoffman het hele fenomeen had uitgevonden, maar ik zat er schijnbaar naast. Ik kan me niet herinneren een film over autisme van voor 88 te hebben gezien, al zullen er behalve deze ongetwijfeld meer zijn. De "aandoening "of hoe je het noemen wil wordt hier nog door een schiziater omschreven via onnodig kwetsende, politiek incorrecte termen als "psychotisch geboren ". Ik kan me trouwens niet herinneren dat die hersenbeschadiging hierboven ook in de film werd gememoreerd, wellicht gemist. Wel weet ik zeker dat die "ouders "er niet zijn, we leren zelfs nooit wie de papa is. Dat lief van Abril is het zeker niet en ze staat er verder alleen voor als eponieme zeer beminde moeder.

Het is een uiterst vreemde film, net als het ventje Juan dat wordt vertolkt door de "echte "autist Julito, dus die komt lekker naturel over- voor zover je die term op autisten kunt toepassen. Minder naturel misschien Abril : natuurlijk doet ze het weer goed zoals verwacht mag worden, maar in feite was ze toen- behalve lekker- pas 20 ! En wordt geacht 30 te zijn, as if. Ook haar personage hier behept met autistische trekjes: informatica nerd- wederom as if- en geobsedeerd door beeldschermen met flikkerende lichtjes en kekke kleuren, die haar zoontje het liefst observeert via het aquarium.

En zo zitten wij als beeldschermjunks per beeldscherm te kijken naar 2 autistische beeldschermjunks, een vraag die we ons ongetwijfeld ook moesten stellen van de makers. Behalve Salgot was dat onder andere ene Bigas Luna, die het verhaal schreef. Film doet dan ook sterk denken aan diens eerste films over geobsedeerde, gestoorde figuren die zitten opgesloten in hun eigen universum en zich daar volledig aan overgeven. Een buitenwereld is er bijna niet en verdwijnt tenslotte geheel, van Barcelona waar alles zich afspeelt zien we niets bijna, behalve een practisch verlaten kermis en een metaforisch scheepswrak. Zoals we van Luna mogen verwachten ook de nodige aandacht voor het onderlichaam, en verhip : daar zit Abril zich ongegeneerd te vingeren !

Hoewel een Freudiaanse interpretatie voor de hand zou kunnen liggen is dit zeker geen Freudiaanse case study en de film is ook niet- oordelend, de protagonisten blijven een tamelijk mysterie net als de aard van hun stoornis. Dit alles helaas begeleid door een Vangelis achtige synthesizer score- het was alweer 80.

Is niet uitgebracht met onderschriften, kan echter wel worden gedownload met fansubs zag ik.