The Man Who Never Was (1956)

Kon het erg waarderen dat het verteld werd zonder al te veel poespas, recht toe recht aan. Dit is strikt op de missie gericht, met uitzondering van het Lucy karakter, wat dramatisch iets verder is uitgediept, maar in diens van de plot. Vaak zijn er twee vijandelijke inlichtingendiensten die erg met elkaar botsen in een film, inclusief schietpartijen en achtervolgingen. Deze is juist spannend door het pure inlichtingenwerk, wat vast niet altijd bol stond van het spektakel. Vond het wel erg intrigerend en spannend. 3.5 sterren

Operation Mincemeat: een geweldig uitgangspunt.

Britten willen de Duitsers op dwaalspoor brengen m.b.t. de plek van de Geallieerde invasie door de Spanjaarden een Brits lijk voorzien van "geheime informatie" te laten vinden.

De actie zelf wordt keurig opgeschoteld van het begin van het idee tot de uitkomst van de actie.

Maar het gaat mis met de film in het kleurgebruik....overheersende kleuren bruin, groen, grijs en dan ook nog in vieze vale kleuren.

Kijk dan kan je beter in zwart/wit filmen want het resultaat hier is gewoon lelijk en vies.

Redelijk onderhoudend, en fijn onderkoeld spel van Webb. De aanloop was best realistisch, maar vanaf het moment dat de Duitse spion opduikt keldert de geloofwaardigheid: met name de toevallige ontmoeting tussen de spion en Lucy, die zojuist haar vriendje had verloren, was om meerdere redenen wel al te toevallig.

Als het echt zo gegaan is, wat ik niet verwacht, dan zijn de Engelsen dus heel erg goed weggekomen en verdiende Joey ook wel die medaille. Zonder zijn onvoorziene dood was Lucy namelijk nooit in de geloofwaardige rouw-modus beland die de spion ervan overtuigde dat de geallieerde plannen echt waren.

Naar ware gebeurtenissen en vakkundig en vlot verfilmd.

Boeiend en ook wat thrillerachtig om volgen en bevolkt met een stel goede acteurs : Clifton Webb lijkt aristocratisch en Brits, Stephen Boyd (in zijn beginfilmjaren) zit goed in de huid van een Duitse spion en de "meisjes" Gloria Grahame (behoorlijk vampachtige verschijning) en Josephine Josephine Griffin spelen goed mee.

Goede opbouw en van in de beginne de aandacht opeisend. Herinner me de film vele jaren terug al eens gezien te hebben.

Puik verhaal, goed opgebouwd - wat wil je nog meer? In het echt kwam er geen Duitse spion aan te pas die ging backtracken of het wel écht was. Waarom niet? Lees wikipedia. De Britten hadden het inlichtingen netwerk van de Duitsers in de UK goed in de smiezen. Maar dat zoiets had kunnen gebeuren, vond de scenarist (die in 1956 een BAFTA ervoor ontving) mooi aan de spanning bijdragen. Hoofdrolspeler Clifton Webb was al ver in de 60 in de film (niet te zien overigens). Kwam zo Brits over als maar kon; in werkelijkheid was hij Amerikaan van geboorte.

Reconstructie van een geheime WOII-operatie bedoeld om de Nazi's op zijn minst te doen twijfelen over de locatie van de geallieerde invasie van Zuid-Europa, heeft een documentair karakter dat ten koste gaat van de spanning. Het is best een interessant verhaal maar de film komt eigenlijk alleen tot leven wanneer de wellustige, sexy Gloria Grahame op het scherm is. Teveel gepraat, te weinig actie, maar het is het gebrek aan spanningsopbouw dat deze film tot de middelmaat veroordeelt.

It's the most outrageous, disgusting, not to say barbaric idea. But work out details for the war cabinet offic tomorrow!

Een aantal weken terug opgenomen op de BBC, en uiteraard heeft een film als deze mijn interesse als zijnde oorlog, dat er onlangs een film over het zelfde onderwerp is uitgekomen en niet heel goed ontvangen is maakt deze film des te interessanter want hoe is deze dan...?

Veel tijd verspilt men niet en al vrij snel ligt het basisprincipe op tafel voor het te ontwikkelen plan. Uiteraard is er het typische Engelse beeld van always a gentleman en een bepaalde correctheid gepaarde met de nodige conservativiteit. Echt spannend wordt het nooit, echt oorlog of drama is dit geheel ook niet te noemen, en The Man Who Never Was kan wat mij betreft het best betiteld worden als speelfilm. Maakt dit allemaal veel uit...nee, wat mij betreft niet.

Want spannend of niet, de ontwikkeling van het plan rond Majoor William Martin verloopt toch op uitermate gedetailleerde en interessante wijze. Het voelt regelmatig wat zakelijk aan maar krijgt dan met het ontstaan van de liefdesbrief toch weer een interessante en menselijke toon mee die voor heel veel stellen, geliefden en mensen in de oorlog herkenbaar geweest zal zijn. Überhaupt is het hele plan van Operation Mincemeat briljant, net als de uitvoering en de oog voor detail. Toch neemt de Abwehr het niet zomaar voor lief en stuurt de Ier op pad wat weer voor kostelijke situaties zorgt met een opmerkelijke en sterke scene rond de twee dames en O'Reilly.

Het maakt deze The Man Who Never Was voor mij toch wel tot een sterke film diee ondanks zijn hoofdzakelijk zakelijke vertelstijl geen moment verveelt om nog even de scène aan te halen waar het lichaam klaargemaakt wordt met de geluiden van een terreur bombardement binnen gehoorsafstand. Plan, inzet en het geen dat op het spel staat kon niet subtieler of beter in beeld gebracht worden dan op deze wijze. Bijna onnodig te zeggen is dat deze The Man Who Never Was mij ontzettend goed is bevallen.

Eén van de films uit de jaren ‘50 die de hausse aan spannende oorlogs- en spionagefilms in de jaren ‘60 aankondigden. Er komt zelfs een soort laboratorium afdeling binnen het Britse leger langs, die al wat weg heeft van het team rond Q uit de James Bond films. Wat dat betreft erg leuk om te lezen dat Ian Fleming in het echt daadwerkelijk betrokken was bij de getoonde operatie.
Op het gebied van spionage dus prima in orde. Het geheel blijft echter wel wat afstandelijk; de film had baat gehad bij wat meer drama en actie.