Puncture (2011)

Prima rechtzaakdrama dat vooral door de rol van Evans weet te boeien.

Op zich is het verhaal redelijk standaard en de bekende ups- en downs dit maal in de vorm van drugsverslaafde Weiss maar is het vooral het acteerwerk en het feit dat je gewoon wil weten hoe het afloopt wat het tot een aardige film maakt. Evans draagt de film met zijn rol als playboy en uiterst gedreven advocaat die langzaam wegglijdt in zijn eigen problemen. Visueel gezien ook allemaal niet onaardig en bij vlagen lekker grauw, maar bovenal zo vertelt dat je als kijker de draad nergens kwijt hoeft te raken. Helaas ontbreekt het hier en daar aan wat diepgang maar is dat vanwege het prima tempo nergens storend. Het soort verhaal is niet echt origineel maar op een zo'n manier uitgewerkt dat het erg onderhoudende weet te zijn.

3,5*

Opzienbarend verhaal in een film die wat minder opzien baart. Komt voornamelijk omdat het gevecht van de kleine tegen de grote hoofdzakelijk bestaat uit gebruikelijke elementen zoals enerzijds geld, macht en manipulatie en anderzijds twee advocaten, de ene idealist, de andere realist. Het is natuurlijk gemakkelijk sympathiseren, maar veel meer valt er, op dossierniveau althans, niet te beleven.

Daarvoor moet je bij Mike Weiss zijn. Een markante en gedreven advocaat die zijn tanden in de zaak zet en tegelijkertijd worstelt met een drugsverslaving. Evans doet het knap, tilt de film ook naar een iets hoger plan, al had je hem wat meer tijd gegund om dat personage wat meer vorm te geven. Het is allemaal net iets te bondig om echt uit te pakken. Desalniettemin een degelijke film.

Niet de eerste aanklacht tegen de volledig verziekte en corrupte medische stand, en alles wat daarmee te maken heeft.

Bewijzen daarvoor zijn toch niet echt meer nodig, er zijn er al talloze. Zorg gaat eerst en vooral over heel, heel, heel erg veel geld, en dat vertaalt zich een op een naar heel zieke praktijken, waarin keer op keer dat vooral het geld belangrijk is, en niet de zorg of de reden waarom we die zorg zouden willen of moeten verlenen. In de gezondheidszorg geldt een patient (wat een rotwoord al, want het suggereert dat je wel lijdzaam zal wachten tot een of andere geneesheer het zich betaamt om tijd voor je te hebben) vooral als een zak ellende met vier poten, waar geld uitkomt als de zorgverlener er aan schudt. Een DBC, noemen we dat nu.

Maar dat weten we allang... dus waarom hebben we dit verhaal dan nog nodig? Omdat we allemaal idioten zijn, omdat we willen geloven in genezing, terwijl de wetenschap die maar heel ternauwernood bieden kan. Eigenlijk kan de hele wetenschap rondom gezondheid maar een ding, en dat is dingen doodmaken. En dan hopen we maar dat hetgene wat ons ziekmaakt sneller doodgaat dan wijzelf.

Maar net als alle andere ideele zaken gaat deze film toch wat aan de goede bedoelingen ten onder. Er wordt goed gespeeld, dat is echt het probleem niet. Maar een spannende film wordt het daar niet door. Een leuke ook niet. En een bevredigende afloop krijgt het verhaal ook niet. Maar welke had dat eigenlijk moeten zijn, aan welke kant horen wij als kijkers eigenlijk te staan?

"Based on true events" is ook hier weer de dooddoener die de film de das omdoet. En misschien ook wel de gewetensvraag die we onszelf allemaal moeten stellen - want, de advocaten van de tegenpartij zijn hier niet de vijand, want ze vertegenwoordigen onszelf. Onze hypotheek, onze beleggingen, ons spaargeld, ons werk is het wat zij aan het verdedigen zijn. Want denk er wel even bij na, een op de zeven mensen in Nederland werkt ondertussen in de zorg en is daar van afhankelijk. Wat we dus echt niet kunnen hebben is dat er iets uitgevonden wordt waardoor mensen minder vaak of korter ziek zijn, want dan zijn we met z'n allen ons inkomen kwijt.

Kortom, eigenlijk is dit een slechte film, waarin de foute en mislukte hoofdpersoon terecht een klein beetje geholpen wordt om een zacht einde te vinden. Eigen schuld. Vieze verslaafde.

We are going to court on this one.

Puncture.

Wow wat een film, een sterke, mooie, ontroerende film in de schaduw van alle grotere films van 2011. Dit is voor mij echt de verrassing van het jaar ik heb zo weinig gehoord over deze film en kwam er bij toeval op, en ik heb er zeker geen spijt van.

Het verhaal is langzaam, de acteurs nemen de tijd en het verhaal word goed opgebouwd. Maar uiteindelijk word het wel een plaatje van een film, dat gewoon goed geacteerd word, origineel is en ook nog eens een kern van waarheid in zich heeft.

De twee advocaten spelen heel goed, de ene vol dromen maar tegelijkertijd worstelend met de drugs, de ander een stuk realistischer maar met het hart op de goede plaats. Uiteindelijk weet je natuurlijk dat alles goed komt net als in haast alle films maar het is gewoon heel mooi om te zien hoe ze er gekomen zijn welke tegen slagen ze allemaal hebben moeten door staan. Welke problemen ze hebben opgelost en hoe ze die hebben opgelost. Dit was het meer dan waard.

zonder twijfel 3,5 Sterren.

*deze meesterwerk*... *brijdracht*... Wat studeer je in vredesnaam?

Zeker wel erg genoten van deze film, aangezien ik zelf in een ziekenhuis werk en weet hoe het met grote contracten zit kon deze film mij uitermate boeien.

Mooie film, Weiss wordt goed neergezet door Evans als een drugsverslaafde advocaat en het is toch best schokkend om te zien hoe het eraan toegaat met de corruptie in de zorgsector.

Het verhaal wordt rustig opgebouwd en er wordt echt tijd genomen om het verhaal te vertellen.

Raar dat deze film eigenlijk een beetje is ondergesneeuwd.

3,5 Sterren.