La Cina È Vicina (1967)

De prent won 4 Prijzen en kreeg één Nominatie in 1967

1) Silver Ribbon Award Beste Z/W-Fotografie: Tonino Delli Colli

2) Beste scenario: Marco Bellocchio

Op het Festival van Venetië won Marco Bellocchio met deze prent de 3) FIPRESCI Prijs en de

4) Speciale Prijs van de Jury.

Daarnaast was er nog een nominatie voor de Gouden Leeuw.

Eentje voor de diehard dementerende bejaarden die nostalgisch terugblijkken op '68.Het is overigens weinig verrassend dat deze would be nouvelle vague verheerlijking van de revolutionaire geest der jeugd de kritiki een collectief orgasme bezorgde en tig prijzen in de wacht sleepte,zoals we hierboven kunnen lezen.

Van de synpsis begrijp ik-en waarschijnlijk geldt dat ook voor u-geen hol,maar laten we zeggen dat dit een soort bewerking van le nozze di Figaro is.Die zgn. burgerman is in feite een graaf,zijn zus derhalve ook.

Au fond dus een komedie waarin een stel lakeien zich letterlijk in de hogere kringen neukt.Zij vertegenwoordigen niet de geest van 68,burgerkutten als ze zijn die zich bezighouden met zoiets oubolligs als politieke partijen( graaf en lakei zijn aangesloten bij een softcore links clubje).Bellochio satiriseert gevestigd links continu.

Neen,de held is kostschoolknaap Camillo,broer van de graaf maar een duidelijk nakomertje.Deze galbak beperkt zich hier nog tot rotjes,maar later zou deze maoist waarschijnlijk explosiever materiaal gebruiken ter vervaardiging van een betere wereld.

Verder kudoi voor de mij verder onbekende acteur jah-jah,een schoothondje dat zijn rol zo goed speelt dat ik hem het liefst ter plekke dood had getrapt.

Af en toe is de film wel grappig,bv de geaborteerde abortus scène.

Wat de NV betreft:in zijn 1ste film PIT was Bellochio vooral onhandig in zijn imitatie pogingen(als het dat al waren) maar hij had blijkbaar in de tussentijd wat masterclasses in Parijs gevolgd,want de découpage is zeker in orde .Al is hij dan nog steeds geen groot verhalenverteller.

Score tenslotte van Morricone,behoorlijk goed.