Now & Later (2009)

Voor de liefhebbers van erotiek, van expliciete, intieme 'hot' soft porno seks. En dat krijg je! Het verhaal is simpel, de film pretentieus, de dialogen prekerig en armoedig (er wordt veel gepraat, maar de hoofdrolspelers zeggen niets wezenlijks tegen elkaar). Dus om de aandacht vast te houden wordt veel onverbloemd vrouwelijk en mannelijk naakt getoond (door aantrekkelijke hoofdrolspelers) en veel seks.

Het is me een raadsel waarom deze film zo unaniem wordt neergesabeld door de kritiek. Zelfs gauke doet er aan mee, terwijl die toch altijd een nuchter en onafhankelijk oordeel heeft. Al respecteer ik zijn mening vanzelfsprekend. Ik vond deze film wel geloofwaardig, en natuurlijk, ook wel prikkelend. Niks mis mee, toch?

Het verhaaltje is simpel. Voormalige bankemployé, wegens fraude op de vlucht voor de politie, krijgt onderdak bij een vrijgevochten illegale immigrante op haar zolderverdieping met dakterras De bankman is nogal verkrampt op seksueel gebied en zij leert hem onbekommerd te genieten van seks. Onderwijl discussiëren over de hypocrisie van de Amerikaanse samenleving, het perfide systeem van de banken en het nietsontziende Amerikaanse kapitalisme, waar zowel mensen als landen het slachtoffer van worden.

Daar kon ik me wel in vinden. Al zitten de twee personages natuurlijk wel ieder in hun eigen wereld en vinden ze elkaar niet echt. Lijkt me geen probleem. Aan het eind van de film gaan ze ieder weer hun eigen weg. Film is gemaakt aan het begin van de internationale bankencrisis, en dat is natuurlijk geen toeval. De openlijke kritiek past niet in het straatje van de Amerikanen, die de internationale filmkritiek bepalen (kijk maar op IMDb), en er zijn twee dingen waar Amerikanen niet van houden: seks en kritiek op de vrije markteconomie. Dan ben je een pervert en een socialist, zo'n beetje de ergste scheldwoorden.

Overigens valt het met die expliciete seks in deze film nogal mee. Ik kan een dozijn filmers in Europa en de VS noemen die een stuk verder gaan. Wel eens van Gaspar Noé gehoord?

Wanneer het de bedoeling was van documentairemaker Philippe Diaz met deze film een socialistische boodschap over te brengen, dan heeft hij zich deerlijk misrekend want die boodschap verdwijnt in het niets te midden van zoveel expliciete seksscènes. Shari Solanis (nooit meer wat van gehoord) weet de aandacht op vrijmoedige wijze aardig vast te houden. Haar tegenspeler is een houten klaas.