Un Enfant dans la Foule (1976)

Wat zie ik????Nog een stemmen voor een gay coming of age drama Pialat style ?????

Hij werd nog wel genomineerd voor een gouden palm in Cannes ! Ben ik dan weer de enige hier die naar gay films kijkt ?

Enfin, soort rip off van LEN van Pialat of MPA van Eustache, maar dan met een gay interest. Zoals jullie weten hebben gays nogal eens last van een moedercomplex, het is dan ook de vraag of die moeder echt wel zo afwezig is en of Paul niet een beetje overdrijft met zijn affectieve proto-nichterigheid...wat niet wegneemt dat we hier bepaald niet te maken hebben met een voorbeeldig gezinnetje: pappie en mammie hebben ook niet wat je noemt een beste band met mekaar, in het begin wonen ze trouwens nog samen. Ik had echter de indruk dat hij meer last had van zijn opvoeding bij- verrassend- niet al te frisse priesters.

Pialat style zei ik, dus ongekende semi-amateurs die zo understated als mogelijk te werk gaan, natuurlijk geluid, geen achtergrondmuziek, Bressoniaanse montage enz.

Dat laatste wordt briljant toegepast bij het uitbreken van de oorlog: eerst horen we luchtalarm, meteen daarna wordt er gecut naar een straat vol wehrmachtuniformen.

Daarmee begint ook de gay interest: Paul is q.q. uiterst geinteresseerd in stoere kerels in uniform, welk uniform dat verder ook moge zijn en hij heeft duidelijk last van een viriliteitscomplex, hij sluit zich dan ook even aan bij het verzet.

Ik heb wel een WAARSCHUWING voor de community: deze film bevat geen expliciete pederastie scènes, misschien dat dit een verklaring is voor het lage aantal stemmen hier.

Enfin, de film besluit met een verwijzing naar LEDP van Carné, ik begreep het slot eerst niet maar de IMDB link maakt het duidelijk.

De film is één vraag : Wat speelt zich af in het hoofd van de jonge Paul, die bij zijn ouders geen liefde vindt en in die 7 jaren van zijn zevende tot zijn veertiende, veel meer levenservaring opdoet dan dat ge van zo'n adolescent moogt verwachten !?
Hij is ongedisciplineerd maar beleefd, handig en hulpvaardig en deze laatste hoedanigheid levert in deze sobere film twee heel mooie scenes op, namelijk kort na de bevrijding, wanneer hij onmachtig maar niet onverschillig moet toezien op een zwaar geblesseerde Duitse officier en ook op een jonge, naakte vrouw, die om haar sympathie met de bezetter, door de massa wordt beschimpt.
Alhoewel het scenario er zich toeleent, is de film uiterst diskreet met beelden. Geen shokerende scènes dus en dat komt deze knappe film ten goede. (Zag van dezelfde regisseur onlangs "Les Amis" uit 1971 en daar werd een homoseksuele relatie ook zeer diskreet voorgesteld)
Verrassend goed, zou ik zeggen, zeer degelijke opbouw, veel suggestieve close-ups van het hoofdpersonage en terzelfdertijd ook een treffend maatschappelijk sfeerbeeld van de jaren vlak vóór WO II tot kort erna.
Degelijke vertolkingen.