The Woodmans (2011)

Fotografie is de afgelopen jaren tot een steeds grotere hobby van me gaan behoren, zeker toen ik begin dit jaar eindelijk mijn digitale flut zakdingetje kon inruilen voor een oerdegelijke spiegelreflex. Heb nog altijd de ballen verstand van het technische aspect, of ik er echt talent voor heb zou ik ook niet weten, maar ik ondervind er wel een enorm plezier aan om (creatief) met dat ding bezig te zijn en daar gaat het toch vooral om. En waar ik normaal gesproken van alles dat tot de linkse hobby behoord wel iets af dacht te weten (film natuurlijk, muziek, literatuur, kunst) kwam ik in een waan van lijstjesmakkerij tot de ontdekking dat ik voor mezelf niet meer dan drie grote fotografen op kon noemen. Gebruiker D-ark, volgens eigen zeggen geen groot liefhebber van de schone kunst der fotografie, wist me enkele namen te noemen waar er eentje wel erg voor me uitsprong, de mevrouw aan wie deze documentaire geweid is dus. De eerste foto die ik van haar zag, een naakte mevrouw (zij zelf) verwikkeld in een soort van papieren gordijn gesitueerd in een inktzwarte desolate fabriek, greep me direct naar de keel en hetzelfde geld voor de rest van haar foto's. Ik heb er de daarop volgende dagen nog vaak naar zitten staren waarop zich toch een lichte fascinatie voor deze mevrouw ontwikkeld. En Ik weet het niet, heb me vaak afgevraagd of het feit dat iemand zo jong en tragisch een eind aan zijn (in dit geval: haar) leven heeft gemaakt er iets mee te maken heeft dat je de dingen wat idealiseert en door een rozere bril gaat zien, ik denk het wel want of je het nou wilt of niet: dat maakt ''een persoon'' vaak wel extra interessant. Ik noem een tijdgenoot als Ian Curtis, nog zo'n held van me. Had hij geen zelfmoord gepleegd dan waren zijn teksten nog steeds even briljant geweest, maar hadden ze niet die extra lading gehad. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over Francesca haar werk. Een persoon waar ik meer van moest weten dus. Nu waren de import-kunstboeken een beetje aan de prijzige kant dus was deze docu een mooie uitkomst. Om nu te zeggen dat ik zoveel meer over haar te weten ben gekomen is een te groot statement maar interessant was het zeker. Gek genoeg niet in de eerste plaats om Francesca zelf maar vooral om haar ouders, ook beide kunstenaars. Wat een mensen. Leken in eerste instantie niet veel af te weten van empathie en emoties. Op een gegeven moment leek het bijna een promotiefilmpje te worden voor hun eigen werk. Moeder zegt ergens tegen het einde aan nog een keer letterlijk ''Geweldig natuurlijk dat mijn dochter's werk nog steeds zoveel aandacht krijgt maar soms denk ik wel eens, en mijn werk dan?'' Beetje vreemd, maar toch heb ik genoten van die twee oudjes. Vooral veel bewondering voor hoe ze op hun oude dag nog zo bezig zijn met hun eigen ding en hiermee soms deels in het rein lijken te willen komen met het schuldgevoel en verdriet. Misschien had ik het ook wat meer als ene familie-portret moeten zien, wat het duidelijk is, maar had toch liever wat meer van de tragische dochterfiguur gezien. Was vooral onder de indruk van die voorgelezen stukken uit haar dagboek met op de achtergrond licht verontrustend 8mm materiaal van F in haar studio. Voldoende! (3*)