Saya-zamurai (2010)

Ik had al wel het idee dat het moeilijk zou zijn om Symbol te evenaren, laat staan te overtreffen, maar toch viel dit best wel tegen. De film begint erg sterk met de scènes waarin de hoofdpersoon aangevallen wordt, ziet er stilistisch erg goed uit, maar daarna zakt de film ver terug. Het ziet er wel allemaal verzorgt uit, maar speciaal is het niet.

Ik kon ook niet zeggen dat ik het echt grappig vond, al kan dat ook gezegd worden van Symbol. Echter, die film heeft als grote kracht het constante "what the fuck" gevoel wat hier totaal lijkt te ontbreken.Het voelt allemaal veel conventioneler aan in vergelijking met Matsumoto's vorige twee films. De taferelen hier brengen me in ieder geval niet aan het lachen, het is hooguit bij tijd en wijle aandoenlijk. Tel daar een bijzonder flauw einde bij op en ik heb na de nieuwe Shinkai en Hans Teeuwen een derde teleurstelling in korte tijd te pakken. 2,5*.

Lekker.

Het superweirde is er duidelijk vanaf in deze film, Matsumoto gaat hier Kitano's Zatoichi een beetje achterna, maar dan wel met duidelijk meer aandacht voor de humor. Het resultaat is een aangenaam, warm en aandoenlijk filmpje.

Wat Matsumoto nog niet kwijt is, is z'n gevoel voor humor. Nog steeds heerlijk droog, vooral door het geweldige werk van Nomi komt het hier uitzonderlijk goed tot z'n recht. De humor in het verhaal is zelden grappig, maar omdat het zo droog gebracht wordt valt het allemaal erg goed te behappen.

Blijft toch zijn sterktepunt, ken geen regisseur die droger met de humor in z'n film omgaat. Visueel is het mooi, ietwat traditioneel maar wel kwaliteitsvol afgewerkt, hetzelfde kan van de soundtrack gezegd worden. Aanrader dus.

4.0* en een uitgebreide review

Flauwe humor, maar heel droog en met een mooi en maf gevoel voor timing en herhaling gebracht En met een interessant einde dat de tegelijk sentimenteel is en de film ook wel in een ander perspectief zet. Daardoor toch wel wat meer dan een Japanse samuraifamiliekomedie (er zaten bij bij mij twee jonge kinderen in de zaal die het het grappigst vonden van allemaal). Verre van perfect, maar interessant genoeg om de twee vorige films in te gaan halen.

3.0*

Hoewel de film betiteld staat als een komedie vond ik het eigenlijk ook wel wat weghebben van een drama. Vandaar dat het toch eigenlijk meer een Komedie / Drama is i.p.v. alleen komedie. Hoewel er eigenlijk niet echt veel te lachen valt (hooguit glimlachen), zit het verhaal wel leuk in elkaar en zit het met de uitvoering (o.a. visueel) ook wel goed. Ook wist het verhaal me te boeien en was ik benieuwd naar de afloop. Van de cast heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord, maar ze deden het wel leuk en goed en dan met name dat kleine meisje Sea Kumada die ik wel overtuigend vond spelen. Het laatste gedeelte (ook best heftig en had ik eigenlijk niet verwacht) van de film vond ik best ontroerend en ook goed.

"Gij zult seppuku plegen"

De eerste film van Matsumoto die me tegenvalt, maar nog steeds qua uitvoering ruim voldoende. Erg droge humor, die bij mij maar zelden werkte. Op een gegeven moment werd het geheel voor mij toch meer Saaie-samoerai in plaats van Saya-zamurai; veel te repetitief!

Het einde is dan wel weer verrassend.

Wellicht ligt het gevoel voor humor in het Oosten anders dan bij ons, maar eigenlijk zou ik in de plaats van de kroonprinses ook niet gelachen hebben.

Meer nog, na de eerste essay sloeg me de paniek om het hart uit vrees dat er nog 29 zouden volgen...

Maar dan komt het meisje meer en meer op de voorgrond en de film krijgt ineens meer betekenis en gevoel, de mise en scène gaat meer bekoren, net als de personages die elke een signifikante rol gaan spelen en uiteindelijk zit ge geboeid te kijken.

Film over een afstandelijke overheid, commentaarzieke entourages en de mens die in zijn zwakte toch warmte en geluk kan brengen.

Zeldzame komedie waar even kan worden over nagedacht.

Erg fijne Matsumoto! Een Samurai film zoals ik ze nog niet eerder zag met een sterk humoristische inslag. Even was het vrezen voor een repetitief plot, maar dat viel best mee met de schwung die gegeven werd aan het verhaal. Ik vond de humor wel aanslaan.

Prima casting ook met de onfortuinlijke zwaardloze Samurai en diens bazige doch aandoenlijke dochter. Beetje theatraal geacteerd bij momenten, maar vond het niet storend. Een film die toch meer warmte uitstraalt dan gedacht, zeker naar het einde toe. Het voorspelbare einde kwam er dan toch niet en dat is toch een pluspunt.