Beats Rhymes & Life: The Travels of A Tribe Called Quest (2011)

Als documentaire niet helemaal geslaagd, want ontbeert een duidelijke focus.

Dit wordt echter grotendeels gecompenseerd door nostalgische anekdotes, oude beelden en een paar mooie scènes. En harde beats

Alleen al die scène waarin Q-Tip uitlegt hoe hij die beat van Can I Kick It voor het eerst hoort, heerlijk Ook leuk om mensen als Pharrell, Pete Rock en Large Professor over die dingen te horen.

Voor de echte fan dus in ieder geval de moeite waard.

Triest tintje.

Ondanks de grote klasse van de inmiddels legendarische albums die 'A Tribe Called Quest' begin jaren '90 losliet op de hiphopcommunity en de muziekwereld in het algemeen (die destijds beiden wel wat vernieuwing konden gebruiken), blijkt deze glorieuze gloed niet geheel af te stralen van deze interessante documentaire. Dat ligt met name aan de hoofdrolspelers, oftewel de bandleden zelf.

Waar een ieder van hen compositorisch, samplederwijs en zeer zeker tekstueel gezien een standbeeld verdient, lijkt enige eer tijdens de normale onderlinge communicatie zonder muziekbedje nogal ver te zoeken. Zo begint deze documentaire over de invloedrijke band ladingdekkend, wanneer frontman Q-Tip aan de interviewer moet vragen wat zijn muziekmaatjes net hebben gezegd over de eventuele voortgang van de band.

Gelukkig blijft het moddergooien bespaard tot de tweede helft van de film, wanneer blijkt dat de filmmakers simpelweg niet langer om de 'beef' tussen Q-Tip en Phife Dawg heen kunnen. Het verhaal krijgt een nog triester tintje wanneer Phife Dawg bijna het loodje legt omdat hij een niertransplantatie moet ondergaan. Als vlak voor de operatie 'Q' niet verder dan een smsje met de woorden 'good luck!' komt, barst 'Dawg' bijna in tranen uit. Je zou denken van woede, maar de ruzie blijkt iets gecompliceerder.

Gelukkig overheerst tijdens dit intrigerende portret alsnog de muziek en de weg ernaartoe. De magistrale muziek, mag men wel zeggen. De supersonische bassen genererende tegenhanger van de gangstarap en al diens aanschurkers en voorlopers. Zoals een producer zelfs durft te zeggen dat 'The Quest' zich meer profileerde als de Sgt. Peppers of hiphop. Misschien iets teveel eer, maar absoluut in de goede richting.

Met dank aan Fimfreak voor het recensie-exemplaar.

Zeer goed.

Hele gave documentaire over een van mijn favoriete hip-hop formaties. Met name het eerste uur was erg sterk, waar de muziek centraal stond. Erna ging het meer over de onderlinge ruzies en problemen, wat me iets minder kon bekoren.

3,5*

Weet niet of het nu aan de screening lag die ik net zag in het New Art Space hier in A'dam, dacht dat het gewoon de opname was, maar nu ik er niemand over hoor twijfel ik eraan. De kwaliteit van het geluid was ver onbehoorlijk, het leek mono en klonk ontzettend mechanisch. Zonde voor een documentaire over een van de warmste hiphop geluiden op aarde natuurlijk. Was blij dat ik hem nog op een groot scherm kon zien, maar maakte niet veel uit. Beeldkwaliteit en opnames waren ook erg amateuristisch evenals de opbouw en structuur van verhaal.

Maar ach daar kwam ik ook niet voor natuurlijk, prachtige content, dat was te verwachten. Vond juist het begin wat saai, waarin je hoort hoe ze elkaar leren kennen en hoe rap opkwam in de buurt en waarom ze dus begonnen met rijmen. Ja, dat soort verhalen ken ik nu wel. Juist de "inside" verhalen over hun vriendschappen en hoe ze zichzelf en de ander als artiesten (of niet) beschouwden, waren verrijkend. Mooi man.

Aardige documentaire over de hiphop groep A Tribe Called Quest. De documentaire is op z'n best op het begin als de hele hiphop-scene van eind jaren '80, begin jaren '90 voorbij komt. Het tweede gedeelte dat zich voornamelijk op de problemen richt tussen Q-Tip en Phife is wat minder boeiend. Regiedebuut van acteur Michael Rapaport die duidelijk een fan is.

Een van de best rapgroepen ooit; anders dan die rotzooi dat vandaag de dag uitkomt met markante figuren als Drake en Lil Wayne. De docu zelf vond ik het helaas wat tegenvallen. Er werd teveel gebrabbeld over zaken die ik niet heel erg belangrijk vond (stomme ruzies etc.). Het was op zich wel leuk om te zien hoe de verhoudingen lagen en door middel van individuele gesprekken kom je erachter hoe de leden afzonderlijk over elkaar denken. Ook zien we Busta Rhymes nog even voorbij komen en een paar andere gasten zoals Mary J. Blidge. De samenwerking tussen Q-Tip en Busta Rhymes komt dan nog even aan bod, en dat mag ook wel, want het album 'The Abstract and the Dragon' heb ik inmiddels al diverse keren afgespeelt. Maar naar mijn idee kon het allemaal wel wat frisser in kaart worden gebracht; it's not a wrap, wat mij betreft.

Terugblik op de stormachtige carrière van hiphopgrootheden “A Tribe Called Quest” met een titel die bewust verwijst hun zwakste album dat het begin van einde inluidde. Q-Tip en Ali Shaheed Muhammad leerden elkaar als peuters kennen en geïnspireerd door Run DMC, LL Cool J en DJs Mr. Magic en Red Alert van de New Yorkse radiozender KISS-FM maakten ze met schoolvrienden Phife Dawg en Jarobi White in 1990 hun albumdebuut met “People’s Instinctive Travels and the Paths of Rhythm” met de klassiekers “Can I Kick It?”, “I Left My Wallet in el Segundo” en “Bonita Applebum”. Verbittering tussen met name Q-Tip en Phife Dawg leidde tien jaar later tot het bittere einde. Het verhaal van een groep jongeren met een droom, maar door de eerlijkheid van de bandleden en het tonen van pijnlijke confrontaties achter de schermen geeft dit ook inzicht in waarom het zo moeilijk is om bij elkaar te blijven. En Rapaport maakt haarfijn duidelijk waarom “A Tribe Called Quest” zo’n prominent plaats inneemt in de hiphopgeschiedenis.