Shakedown (1988)

Hele leuke actiefilm met een goed verhaal.

Prima actie en acteurs zijn ook goed.

3,5 ster

Een drugdealer schiet een undercover agent neer en moet voor de rechtbank verschijnen. Advocaat Roland Dalton verdedigt hem. Blijkbaar was de man erop uit om gewoon de drugdealer te bestelen. Al Vlug merkt Roland dat de corruptie onder de politie welig tiert. Hij krijgt hulp van Richie Marks, die niet terugdeinst om het recht in eigen handen te nemen.

Deze gewelddadige actiefilm behoorlijk ingeblikt door James Glickenhaus. Bepaalde achtervolgingsscènes zijn zeker de moeite waard en de regisseur houdt er de spanning in. Het personage van advocaat Roland Dalton kwam bij mij toch wat minder sympathiek over wanneer hij zijn verloofde bedriegt met zijn ex, die toevallig ook zijn tegenpartij is op de rechtbank. Dat neemt niet weg dat de cast het er behoorlijk van af brengt.

Goeie film waarin een advocaat een drugdealer verdedigt die een agent uit noodweer heeft neergeschoten. Een aantal prima actie-scenes waarbij vooral uitstekend gebruik van locaties en goed, ouderwets stuntwerk. Het ruige New York van de jaren '80 komt hier ook goed over. Hier en daar had het wellicht wat beter uitgewerkt kunnen worden en, alhoewel vermakelijk, valt de laatste scene met het vliegtuig iets uit de toon.

Matige film met een onevenwichtige mix van courtroom film, buddy movie en actie. De bad guys stellen weinig voor en de zijsprongetjes naar het oninteressante liefdesleven van advocaat Roland voegen alleen maar irritatie toe. De paar flitsende actiescènes maken het nog wel draaglijk maar het blijft een weinig opzienbarend werkje.De auteurs wisten niet welke titel te kiezen: vroeger zag ik vaak Blue Jean Cop, nu is het Shakedown blijkbaar...

Nogal een zootje eigenlijk, een film die uit allerlei genres leent en van elke gang in het menu slechts een liflafje opserveert. Enerzijds de groezeligheid en ranzigheid van seks en drugs in de grote stad, anderzijds rechtbankdrama, anderzijds standaard cop movie met wat actie maar ook nog een paar Bond-achtige stunts. En dan nog een herlevende romance. Het geheel is erg ongeloofwaardig en er zijn een aantal momenten waarbij zaken wel heel toevallig gebeuren: zo zien we Elliott opeens de jacht openen op een moordenaar die enkel had hoeven doen alsof zijn neus bloedde maar opzichtig op de vlucht slaat en dit alleen maar nadat kennelijk in een hoerentent zichtbaar de stroom uitvalt. Of Weller gaat stiekum inbreken in de nacht en komt vrij gemakkelijk een politiegebouw binnen om bewijsmateriaal te gappen. Hij wordt betrapt door corrupte smerissen en uiteraard is Elliot daar weer net op tijd bij.

En daarnaast slaat de clichemeter behoorlijk door. Het begint al met een typische uit de 80s: iemand die zowat de hele koelkast in de blender door mekaar mengt en dat met een paar klokken naar binnenwerkt. Elliott zelf maakt het uiteraard nog bonter door wakker te worden in de bios. Valt nog mee dat hij niet zwaar aan de zuip en de sigaretten is. En wat voor wapen heeft hij, ach waarom vraag ik dat eigenlijk, natuurlijk een Magnum .45.

Het camerawerk is best aardig met hier en daar mooie shots. Maar al met al is het toch vooral verspilling van talent dat beter had verdiend.