Tous les Soleils (2011)

Vanaf 2 juni in de bioscoop.

Na het magistrale drama ‘Il y a longtemps que je t'aime' gaat schrijver Philippe Claudel in ‘Tous les soleils' op een totaal andere toer. Dit is een leuke en luchtige komedie met vaart en stijl, die mede gedragen wordt door prima Italiaanse barokmuziek uit "La Tarantella" van het ensemble "L’Arpegiatta" van Christina Pluhar.

Ben deze cd meteen gaan kopen ; SCHITTEREND !!!

De film is ook op menselijk vlak héél erg knap. Het einde is subliem. Een aanrader !

Aan het begin dacht ik dat ik met zo'n vervelende snobistische humoristische Franse film te maken had.

Toen dat stel vrienden wijn ging proeven met z'n alle hield ik mijn hart vast.

Gelukkig komt er daarna wat drama om de hoek kijken. De grappige scenes (o.a met die marxistische broer) vond ik bijvoorbeeld erg geslaagd.

Soms moest ik wel bij sommige grapjes ze het voordeel van de twijffel geven.

Zangkoor met de solo van de hoofdrolspeler werkte.

Gisteravond de film Tout les Soleils gezien. Bij mij heeft de film een gevoelige snaar geraakt.

Dat komt mede doordat ik zelf vader ben van een puberend meisje waarbij de moeder hier thuis ontbreekt. De film laat heel goed de band zien tussen vader en dochter waarbij leuke grappige liefdevolle momenten worden afgewisseld met onbegrip en bezorgdheid.

Ook komt goed naar voren hoe de hoofdpersoon zichzelf heeft vergeten en vasthoudt aan de verloren liefde. Als klap op de vuurpijl is de filmmaker in staat geweest puur geluk en liefde tussen de diverse mensen te tonen. Zo jammer dat dat aan de recensieschrijver van Het Parool voorbij is gegaan. Blijkbaar kent hij of zij die gevoelens niet.

Al met al een grappige, ontroerende maar ook serieuze film.

Vooral de oom liet me enorm vaak lachen. Het is natuurlijk erg origineel bedacht, die Italianen in Frankrijk. Desalniettemin zaten er vaak cliché's in en te verwachte gebeurtenissen. Een leuk idee, met toch een mooi einde. Toch blijft de film meestal nog realistisch. De actrice die achter de dochter van de gestorven vrouw zat was dan weer een enorme miscast. Al leek ze qua uiterlijk heel erg op de vrouw. Jammer. Verder een prima filmpje.

De nieuwe film van schrijver Philippe Claudel (Les âmes grises), die na Il y a longtemps que je t'aime de komische weg inslaat. Een Italiaan speelt de hoofdrol: Alessandro doceert barokmuziek aan de universiteit, leest boeken voor aan terminale patiënten, zit in een koor, is weduwnaar, voedt zijn puberende dochter op en biedt zijn Marxistische broer onderdak. In de film wordt hij als een pion tussen die dingen doorgeschoven; het is nogal een nozem. Het drama is niet bijzonder, de grappen leveren af en toe een halve glimlach op en er zit niet eens seks in. Claudel wilde vernieuwend blijven en keerde zich daarom af van het Zware Drama, maar dit brave filmpje stijgt niet uit boven de lange traditie van onopvallende Franse komedies.

Gisteren naar deze film geweest. Erg moeten lachen! Een leuk verhaal en sfeer ook. Prachtig!

Leuke film, maar wel een beetje clichématig. De humor is soms erg leuk, maar soms ook een beetje flauw, zoet. Net als de emotie. Vooral het einde was prachtig maar ook mierzoet. En Fransen zijn best wel theatraal. Zeker een aanrader, maar verwacht geen superfilm.

Te huur vanaf 6 september! Waar is deze te huur?

bij mij

Deze flauwe, clichématige, krampachtige komedie met vervelende, slecht spelende personages staat niet in de schaduw van 'Il y a longtemps que je t'aime'; de film zoekt de lach maar de grappen zijn te gemakkelijk. De regisseur heeft zich duidelijk laten inspireren door de Italiaanse traditie van familiekomedies, maar dat is niet gelukt.

Ik had wat problemen om in het verhaal te komen.... maar toch wel een knappe , intieme, ontroerende film....

Aardige film, sterk geacteerd. Wel een hoop open deuren, met name het einde. Behalve dan Luigi, de broer van Sandro, zo gek als een deur op een leuke manier. de samenkomst van de familie in het buitenhuis (vooral de hond) en het bezoek aan de psych.

Juiste toon.

Accorsi steelt de show in deze aandoenlijke komedie die nergens te zwaar wordt, ondanks enkele tranentrekkende scènes. Hij is de vader die in continu conflict is met zijn puberende dochter en anarchistische broer. Door zo goed mogelijk de vaderrol te willen vertegenwoordigen verwaarloost hij zichzelf op liefdesgebied, hetgeen broer en dochter natuurlijk niet willen laten gebeuren. Marcorè en Cipriani overtuigen in die rollen.

Met prachtig kleurgebruik en voorzien van een fenomenale soundtrack biedt regisseur Claudel een intiem en lief filmpje dat eerder voor de vrolijke glimlach dan voor het schaterlachen gaat. Een mooi geschoten romantische feelgood, die knipoogt naar de Italiaanse komische cinema van weleer, maar tegelijkertijd voldoende eigen is. De chemie tussen de acteurs en actrices is in sommige gevallen bijna tastbaar en er wordt uitstekend geacteerd.

Lumière heeft de DVD-release voorzien van vele extra's, waaronder een interessant interview met de regisseur. Het mooiste extraatje is echter de CD 'La Tarantella' die de filmmaker enkele jaren geleden voor het eerst hoorde en 'ooit wel moest gebruiken als soundtrack'. Wonderschone barokmuziek die men rustig mag scharen onder het kopje aangenaam klassiek. Uitschieter is het schitterende openingsnummer 'Luna Luneda', een liedje dat gelijk vrolijk stemt en de juiste toon voor de film zet.

Geweldig.

Met dank aan MVSP voor het recensie-exemplaar.

Heel charmante film, zoals eigenlijk alleen Fransen dat kunnen. Een heerlijke ervaring met prachtige muziek en goede acteurs in een film die mijn voorganger Zinema heel treffend beschrijft. Helemaal raak: de juiste toon.

Leuke film, over het algemeen heeft het een fijne en markante sfeer. Bij vlagen is de film wel eerder een beetje langdradig en zeurderig dan aangrijpend, vooral de momenten tussen Alessandro en zijn nieuwe liefde. Maar ik heb vaak genoeg moeten lachen, bijvoorbeeld bij: Alessandro die de oude man een erotisch verhaal voordraagt; Alessandro die de voicemail inspreekt en over het weer begint; De 'sticky situation' tussen Alessandro en zijn collega, veroorzaakt door de chatgesprekken van Alessandro's broer.
Het duurt wel vrij lang voordat de film goed op gang komt, in de eerste 20 minuten van de film gebeurt er weinig wat voor de rest van het verhaal relevant is. Ik kan me in ieder geval weinig herinneren van het begin van de film.

En wat een leuk meisje is dat, die Lisa Cipriani.

Ja dat mag ik zeggen, aangezien ik nog niet volwassen ben .

Uitstekende film over een man die samenwoont met zijn luie broer en in zijn eentje zijn puberende dochter opvoedt. Mooie en echte personages en leuke, goed geschreven dialogen. Soms ontroerend maar vooral ook grappig. Luchtig, charmant en warm van toon. Mede door het prachtige einde 4.0 sterren.

Mooie film, grappig, warm, lief, ontroerend...een film om van te houden...

Philip Claudel zet hier een mooie, charmante en ook wel bijwijlen ontroerende film neer.

Stefano Accorsi als de dromerige, bezorgde en goedmenende mens, Neri Marcore als de karikaturale broer en Lisa Ciprani als de klaarkijkende, revolterende tiener zijn uitstekend in hun act.

Er is veel plaats voor farce en lach, voor sympathie (Itallo "Something Stupid", bijvoorbeeld), voor drama (het appartement van overleden moeder) en dat er uiteindelijk ruimschoots feel-good insteekt stoort in geen geval.

De 80-jarige Anouk Aiméé is nog even charmant als in haar Claude Lelouch-periode.

Mooi dat frans afwisselend met het italiaans. 2 talen die ik erg mooi vind. De film zelf heeft grappige momenten en toch zit er ook een drama deel in maar dit wordt luchtig gebracht waardoor het ontroerend is maar je toch een glimlach geeft.

Fijne feel-good-movie doet een beetje denken aan Nanni Moretti.

Even niks zwaars of vernieuwends, maar goed gefilmd en gespeeld.

Liefde, barokmuziek, puberende dochter en Berlusconi.

Franse film met Italiaans sausje.

5 sterren voor het voorlezen van de ‘erotische roman’ en het prachtige slot,

maar verder echt niet boeiend.

Mooie film, met werkelijk een ontroerend einde. Doet inderdaad een beetje denken aan de films van Nanni Moretti.

Grappig: Neri Marcorè, die de anarchistische broer Crampone speelt, is in verschillende documentaires over Silvio Berlusconi te zien geweest. In Viva Zapatero! bijvoorbeeld, maar ook in een andere docu genaamd Silvio Forever. Interessant feitje.

Prettige toonzetting heeft deze film; fris, licht-komisch, klein beetje drama, leuke personages, heb me er prima mee vermaakt. De keerzijde is dat het nergens echt uitblinkt dus zal me er over een tijdje waarschijnlijk weinig meer van herinneren. Behalve die eeuwige badjas dan

Mooie Franse film alla bolognese Genoten van Neri Marcorè, in gekte zit zoveel waarheid.

Weet niet helemaal de juiste toon te vinden tussen luchtige feel good of zwaar melodrama. Verschillende toonzettingen worden te geforceerd bij elkaar gegooid. Dit levert een film op die niet echt grappig wil worden, maar die ook niet echt dramatische hoogtepunten kent. Jammer, want de personages zijn op zichzelf wel innemend genoeg en hadden best een interessantere film op kunnen leveren. Wel een fijne soundtrack trouwens.

Lieve, lichte komedie met een charmante hoofdrolspeler die zijn fraaie uiterlijk maskeert met vlasbaardje, bril en onhandigheid, maar uiteindelijk natuurlijk toch een prachtige blondine aan de haak slaat. Innemende maar wel erg tandeloze film. Anouk Aimée (over wie nog niet zo lang geleden bij de AVRO een aardige documentaire te zien was) is ook op haar tachtigste nog van een bovennatuurlijke schoonheid.

Aardige film, waar je heerlijk ontspannen naar kijkt. De dochter speelt zeer ongedwongen, puur.

De Italiaanse barokmuziek uit "La Tarantella" is erg sfeervol. Het Frans doorspekt met ratelend Italiaans geeft de film extra cachet.

Na een kwartier nog niet kunnen boeien. Wat een saai geheel. Komedie is wel een beetje overdreven betiteling.