Tri (1965)

Aaangezien de treurbuis ons deze dagen weer zal vergasten op shaving Ryan's privates en Schindler's fist , besloot ik dan maar deze oscar genomineerde uit 65 uit de kast te trekken.

Geen verkeerd idee.

Hoewel dit dus een partizanenfilm kan worden genoemd, onderscheidt hij zich wel duidelijk van het genre. En dat terwijl toch Bata hier weer de held is..die man speelde in ongeveer 3423678 partizanenfilms,en in alle die ik heb gezien.

De synopsis volgt braaf die van IMDB , maar de clou is hier nu juist dat die 3 "dierbaren" in feite volstrekt toevallige passanten op de levensweg van de Held zijn.

Het eerste deel is qua thematiek het meest onderscheidend, omdat het itt zijn genre- genoten focust op de chaos en totale ontreddering in april 41, waarbij de Servische bevolking wordt voorgesteld als een hysterische lynchmob. Behalve de held,natuurlijk.

In het tweede deel mag Bata zijn heroische kwaliteiten geheel uitleven in 1 langerrekte achtervolgingssequentie,waarbij hij practisch in zijn uppie zo'n beetje een halve moffencompagnie uitroeit. Niet meteen wat je noemt realistisch( deed trouwens aan first blood denken) maar de ergernis hierover wordt gecompenseerd door de zeer goede cinematografie met spectaculaire beelden vanuit de lucht geschoten, afgewisseld met hand-held close-ups.

Het derde deel behandelt een thematiek zoals we die uit veel latere oosteuropese films kennen:

het conflict tussen partijlijn en het geweten van de protagonist.

Dit alles begeleid door een prima score, bestaande uit dreigend slagwerk.