La Famiglia Passaguai (1951)

Hij bestaat wel degelijk : een of ander top 100 lijstje van Italiaanse klassiekers opgesteld door enkele pundits. Dat interesseert me verder niet zoveel, maar dat deze er op staat gaf me ooit stof tot gedachten.

Als ik Italiaanse cinema buffs vraag of zij een idee hebben waarom ie "klassiek "is, krijg ik de gebruikelijke bullshitantwoorden over historisch belang, afrekening met het neo-realisme, eerste de facto boom komedie enz. Het zal wel, maar ik vond en vind er geen reet aan eigenlijk. Benny Hill maar dan zonder blote ***ten, dat is het zo'n beetje...

Een verzameling sketches over kleinburgers aan het strand- opgenomen in Fiumcino- dus, met een alleszins respectabele cast : Fabrizi als papa en Ninchi als mama, een 16-jarige Giovanna Ralli in badpak en daarvoor even in lingerie- ik zeg nix-, aartslelijkerd Delle Piane als de zoon ( hij was 15 ), P. De Filippo als buddy/collega van Fabrizi, Scotti als de chef enz.

Fabrizi schreef het verhaal zelf met Maccari en Amendola, maar naar het schijnt werd bijna alles ter plekke geimproviseerd- wie weet ook de running gag met de meloen

De fotografie werd verzorgd door iemand die je niet meteen met zon zee en strand associeert : Mario Bava ! Maar met humor associeren we hem ook niet meteen, dus als je weet dat hij beweerde zich suf te hebben gelachen tijdens de opnames, weet je al hoe laat het is. Fabrizi wilde hem er per sé bij hebben, ook niet hun laatste samenwerking. Het gespeel met de schaduwen- nu een keer van de felle zon- is opvallend.

Misschien is zelfs hiervan een gecensureerde versie in omloop, de integrale speelduur is in feite NEGENTIG minuten.

Die DVD bevat geen anderstalge onderschriften.

Ik kan me voorstellen dat een Italiaanse bioscoopzaal in de jaren 50 hierom dubbel lach van het lachen. Maar om het bijna 70 jaar later te kijken is niet zo'n goed idee, want dan komt dit over als een verschrikkelijk afgezaagde komedie. Vrijwel alle grappen zijn gebaseerd op misverstanden en de meeste grappen zie je al van verre aankomen. Als de familie bij aankomst op het strand kleedhokje 9 toegewezen krijgt, weet je wel wat voor consequentie dit heeft verderop in de film. Alles gaat gepaard met het gebruikelijke hoge Italiaanse tempo, zowel in spraak als het tempo van de film. Daardoor voelt het gelukkig nog wel een beetje vlot aan, maar veel beter wordt het daardoor niet.