Amanti (1968)

Werd naar het schijnt opgenomen in enkele slechtste films aller tijden lijstjes, niet zo vreemd want dit is een serieuze kalkoen. Wie voor een encyclopedie bezig is met het lemma kitsch, kan deze film als illustratie gebruiken.

Aan de namen zou het niet moeten liggen: De Sica schreef het scenario met De Concini, Guerra en zijn ouwe compaan Zavattini, naar een komedie ( sic ) van Brunello Rondi, producent Ponti huurde Mastroianni en Bonnie Dunaway in om practisch zonder nevenpersonages de speeltijd te vullen, Ella Fitzgerald mocht het titellied inzingen enz.

Het hielp allemaal geen zier, de film flopte gigantisch. We zitten dus de hele tijd naar 2 zombies te kijken, de ene heeft als excuus dat ze blijkbaar stervende is, de ander dat hij net voor deze film wat steenkolenengels had geleerd...de chemie tussen de 2 is nul, en ze hadden verder ook geen script om die chemie op te bouwen. Ik heb weinig films gezien waarin de protagonisten zo volstrekt zinloos door het beeld zwalken, je moet het zien om het te geloven.

Voeg daar nog een love story alla...love story aan toe en je hebt de volmaakte kalkoen. Sorry, maar ik moest gewoon lachen en hard ook in het laatste halfuur:

zij, hysterisch : I love you..I love you...I love you...

hij, nog hysterischer : I love you....I love you....I love you....I love you...

Neen, ik overdrijf niet.

Het enige goede kunnen we zeggen van de decors, of wat dacht je van de villa Maser of de Dolomieten rondom Cortina, waar de protagonisten hun absurde phony jetsetleven mogen doorbrengen, adequaat gefotografeerd door De Santis.

Enige aardige scène was die waarin i bambini guardano terwijl de 2 een wip maken tussen het riet in de Po-delta, in een long shot wel te verstaan.

Campliefhebbers kunnen hem wel uitzitten, duurt toch maar 85 minuten. Verder overslaan.