Dieci Inverni (2009)

Erg mooie film over onuitgesproken, smachtende liefde. In tien hoofdstukken (sommige winterepisodes komen helaas ietwat overbodig over en zijn van wisselend niveau) krijgt de toeschouwer een compleet beeld van twee mensen die verliefd worden op elkaar maar die deze liefde nooit durven toegeven aan elkaar. Dit zorgt voor enkele meanderingen binnen de levenslopen van beide personages, alvorens de liefdesstroom op het einde van de film samenvloeit, die voor enkele pijnlijke momenten zorgen. De weemoedige tristesse die uit het merendeel van de scènes spreekt, is één van de sterktepunten van Dieci Inverni. In dat opzicht is het misschien jammer dat de film een happy end kent; na afloop had ik het gevoel dat de film krachtiger geweest was indien hij op een bittere noot had geëindigd.

De prachtige winterlandschappen van een haast onherkenbaar Venetië zorgen voor de nodige visuele flair en de film kent o.a. een prachtige scène waarin erg mooi gespeeld wordt met de blik van de camera en de personages (de scène waarin Camilla en Silvestro elk afzonderlijk op het kerkplein vertoeven, en hun blikken elkaar lijken te vinden terwijl ze uiteindelijk beiden blijken te focussen op een derde personage; prachtig uitgevoerd!).
Dieci Inverni is een erg geslaagde romantische film, een film die naast de schoonheid van de liefde ook ruim focust op de treurigheid die in (onbeantwoorde) liefde kan schuilen.
Nét geen 4*, maar wel ten zeerste aanbevolen!


3,5*

Vanavond te zien op TV > ARD > 22:35 uur