Fluerne på Væggen (2005)

Trine Dyrholm is de reden die deze middelmatige thriller een beetje de moeite waard maakt deze mooie en sexy Deense is naast heel mooi een prima actrice.

Wat een saaie vertoning, behalve dan de laatste 10 min. die er nog net een positieve draai aan gaven. Dit was echt en moeizame zit. Al helemaal vanwege die zenuwachtige CAM-camera opnames. Wat een vermoeiend gebeuren. Er werd op zich niet slecht geacteerd, al helemaal niet door Dyrholm maar qua verhaal en setting was het een tamelijk waardeloze film. Nee, van Denemarken had ik meer verwacht.

Ook voor mij een weinig interessante film. Ik zag al beter uit Denemarken. Het plot boeide gewoon te weinig om mijn volle aandacht erbij te houden. Je krijgt een vaag corruptieschandaal en zwendel voorgeschoteld dat maar niet van de grond komt. Geen gevoel als in bijvoorbeeld The Insider (Film, 1999).

Aan de acteerprestaties lag het zeker niet. Dyrholm bijvoorbeeld was zoals steeds goed op dreef. Ook het camerawerk hielp niet echt met de soms vervelende schokkende bodycam. OK, past wellicht wat in het plot van de film, maar toch.

De film mist ook een zekere spanningsboog en kabbelt maar voort zonder to the point te komen. Op het einde was de geest al lang uit de fles. Een film met potentieel, maar te langdradig of zelfs saai om goed te zijn. Een gemiste kans.

Wat erger ik mij aan die lading Scandinavische films op Netflix. Weer vlees noch vis deze film Snel door gezapt Waardeloos zoals de meesten. Wel erg goede en mooie actrice die Dyrholm..

Een toffe film juist! In de Scandinavische traditie stelt men stijl boven esthetica, zoals het ook hoort, en dat betekent in deze film een hoop handheld-camerawerk en zoomshots. De protagoniste, My, is namelijk een soort onafhankelijke documentairemaker en ze accepteert een vrije opdracht om een plaatselijke politicus te filmen. Hiervoor gebruikt ze onder meer verborgen camera's, met matige beeldkwaliteit tot gevolg. Tussen de 'documentaire-shots' door zitten er ook beelden die met een vaste camera geschoten zijn en niet door één van de personages, zonder dat een poging wordt gedaan dit te verklaren vanuit het verhaal, waarmee Sandgren telkens weer even laat zien dat het gewoon een film is (beetje Nouvelle Vague-stijl).
Maar het meest interessant is nog het spel dat men speelt in de relatie tussen de getoonde beelden en het ware verhaal. Er is namelijk iemand die zijn eigen kijk op de gebeurtenissen probeert te geven, het meest duidelijk wordt dit aan het einde, maar ook eerder al zie je iemand die edits toepast in de film die de hoofdpersoon aan het maken is. Alleen al rondom My lopen er drie verteltijden door elkaar heen (de real-time beelden, de eindmontage, en het omlijstende deel in het politiebureau), laat staan als je er dan nog de manipulatie in betrekt van Arne. Ik vind dat heel goed gedaan. Ook de inhoud van de docu die ze aan het maken is, is boeiend genoeg, incluis de lichtelijk onrealistische maar toch wel schattige romance.
Denk dat Fluerne på Væggen nog niet helemaal het juiste publiek gevonden heeft: wie houdt van narratieve spelletjes en een lelijke maar met een specifiek doel uitgevoerde stijl, die moet dit maar eens een kans geven.