Häxan (1922)

Anders dan bij vele andere films uit de eerste paar decenia van deze eeuw heeft Häxan niks aan kracht ingelevert. Nog steeds boeiend van begin tot eind.

4,5* een tijdloze klassieker

Gisteren gezien. Erg vette film. Het leuke is dat de film zichzelf presenteert als docu. Na een uitleg van de rituelen etc uit de middeleeuwen, word dit alles nagespeelt. na dit verhaal volgen er wat conclusies en referenties naar de "moderne" tijd.

de docu bestaat uit uitleg mbv intertitles en illustraties uit boeken/ na gebouwde sets. Deze oude illustraties hebben sowieso al iets mysterieus, de details waarni je ziet wat heksen deden etc in combinatie met een vervreemende soundtrack bouwen al redelijk wat spanning op.

Daarna worden alle principes uitgelegd mbv een verhaal. Ondanks het feit dat er nadrukkelijk word gezegd dat wat je ziet nagespeelt is, en de effecten soms cheesy zijn, is het een intense film. Schokkend hoe mensen met elkaar omgaan en hoe de rituelen van de heksen eruit zagen.

Dit alles werk goed. zeker het kijken waard voor fans van nosferatu, vampyr en dat soort spul.

p.s. de versie die ik heb gezien van de film duurde 104 minuten en heet Häxan. Naast deze versie is de film ook in de jaren 60 uitgebracht met commentaar van william S. Burrough en jazzy muziek. Deze versie duurt 77 minuten en heet: Witchcraft troughout the ages. Scheelt dus 30 minuten en iemand die commentaar geeft mbv jazz muziek...

Deze is toch ook legaal te downloaden omdat het public domain is, of niet?

Indien ja, waar moet ik dat doen?:P

Nee, dit is geen public domainfilm voor zover ik weet.

Hmm hij staat wel op archive.org waar ik m gezien heb. Ook las ik op wikipedia (jaja niet betrouwbaar, weet ik) dat alle films uit 1922 public domain zijn..... (?)

Ligt volgens mij aan een verjaringsmoment voor copyrights toch? (Na 75 jaar of iets dergelijks.)

Dus dan moeten wel alle films uit hetzelfde jaar public domain zijn.

Was dat niet 70 jaar (oid) na de dood van de regisseur? Of is dat alleen sinds de wetswijziging?

je hebt gelijk. .

hoe dan ook, public domain op internet is een beetje een trieste bedoening. De kwaliteit is daar echt te slecht om aan te zien.

Mooie documentairy over The Witchcraft through ages. Erg intressant en bevat ook mooi beeldmateriaal. Een van de meest intressante documentaires die me echter heeft weten te boeien; ode aan Benjamin Christensen.

Single Disc van Criterion verkrijgbaar of

Tartan edition

Om nu te zeggen dat het de tand des tijds heeft weerstaan is een beetje overdreven, maar toch was het toch interessant en leuk om te zien, alhoewel het meeste mij wel bekend was. Prachtig hoe de oude vrouw wraak neemt op de familie die haar brandmerkte als heks. Door hen allen tijdens de ondervraging ook te brandmerken als heks.

3,5*

Ja ^^ dat wat legan zegt vond ik ook wel een geinig stukje, maar ik kan niet zeggen dat de docu me als geheel enorm geboeid heeft. Meer als curiosum uit die tijd.wel aardig.

Kan ook komen omdat mijn versie echt vreselijke jazz-muziek als achtergrond heeft. Ik heb verder niets tegen jazz, integendeel, maar hier paste het echt voor geen meter bij.

Mooi combinatie van documentaire en verhalende elementen. De film weet dan ook van het begin tot het einde te boeien. Ik vond het met de effecten ook nog wel meevallen, de heksen die op hun bezemsteel door de lucht vliegen, waren best overtuigend.

Zeker een aanrader om te kijken.

Ja die jazz versie is redelijk kut, hoe interessant Burroughs ook mag zijn. Ik prefereer de originele versie, met intertitles dus, en de soundtrack van Bronnt Industries Kapital. Gisteren herzien, en ik blijf bij mijn 4,5. Een errug goede silent.

Net de dvd aangeschaft, jammer genoeg staat de soundtrack van Bardi Johansson niet op deze dvd. ( die soundtrack heb ik op de kop kunnen tikken in Reykjavik ). Soundtrack van Bronnt Industries Kapitel vind ik ook goed maar kan zeker niet aan voorgaande. Binnenkort deze film wel eens bekijken.

Eigenaardige film die volledig anders opgebouwd is dan de andere stille horrorfilms uit de jaren '20. Regisseur Christensen richt zich in dit docu-achtige relaas over heksenvervolging meermaals tot de kijker en tracht zo een boodschap over te brengen. Kort samengevat veroordeelt hij de kleinburgerlijkheid waarmee in de middeleeuwen talloze vrouwen op de brandstapel belandden wegens vermeende hekserij. Bij zijn kritische bemerkingen toont hij op realiteit gestoelde beelden van diabolische rituelen, klopjachten en gruwelijke folteringen die heksen dwingen tot bekentenissen. Als op het einde nog een parallel wordt getrokken met hoe men in de jaren '20 omging met psychiatrische patiënten en mensen die afwijkend gedrag vertonen, zien we dat er nog maar weinig veranderd is(ook anno 2010 nog niet).

Hoewel Häxan dus een sterke boodschap brengt over stigmatisering, schiet de film op bepaalde aspecten flink tekort. Er zit weinig lijn in de verschillende aktes waardoor het geheel nogal rommelig overkomt. Bovendien ogen de kostuums van de demonen zo ridicuul, dat je bepaalde scènes moeilijk serieus kan nemen. Ook is de keuze voor luchtige klassieke muziek die de duistere thema's moet begeleiden op z'n zachtst gezegd vreemd. Maar uiteindelijk haalt Häxan zijn kracht uit de kritische benadering van religieus fanatisme dat veel slachtoffers heeft gemaakt. En als je zoveel honderden jaren later merkt hoever we in bepaalde delen van de wereld staan, stel je met verbijstering vast dat hele bevolkingsgroepen nog steeds niet uit fouten van het verleden geleerd hebben.

nog een keer herkeken, wederom met Bronnt Industries Kapital soundtrack. En pats boem, zo mijn top 10 in naar nummer 4. Na vijf keer kijken nog steeds niet minder interessant of onheilspellend. De vorm van de film en de ronduit meesterlijke mise-en-scene zijn onovertroffen.

TOPFILM

Een van de amusantse silents ooit,dat zeker.Onder het mom van een wetenschappelijk verantwoorde documentaire volverontwaardiging over bijgeloof en zich beroepend op de rede,is het eigenlijk een pure exploitation avant la lettre film die alle torture porn elementen uit latere hexenfilms reeds toont of suggereert,gelukkig maar!

De docu-sequenties zijn al tamelijk bizar met als hilarisch element de aanwijzende pen,terwijl we aan het slot worden getrakteerd op sixties anti-psychiatrie.

Wat de fictie betreft:ook deze sequenties zijn vaak om van te gieren en bevatten talloze wtf momenten en beelden die je niet meer vergeet,zoals de hexensabbath met de regisseur als Satan zelf.En ja,hij wordt potdorie op zijn kont gekust,zoals het hoort!De effecten waren voor de tijd meer dan prima in orde.Toch kan een zekere warrigheid de scènes niet worden ontzegd,wat ook weer bijdraagt aan de charme.

De verminkte jaren '60 uitgave met die junk is gedateerder dan de film zelf en kunt u overslaan.

Overigens is het beter om de film op mute te zetten en je eigen soundtrack te creeren,een dweilorkestje dat Wagner,Schubert enz. verkracht is het ook niet echt.

Deze gaat op Lowlands draaien dit jaar. Bron. Met een nieuwe soundtrack van Kevin Toma. Bron.

Beste soundtrack vind ik nog altijd de versie van Bardi Johannsson, enkele jaren geleden kunnen aanschaffen in kleine maar bekende muziekzaak in Reykjavik. ( de naam ontsnapt me nu wel eventjes )

edit: de zaak noemt 12 Tónar.

Super lachen film en het deed me een beetje denken aan Monty Python.

Ik vond de humor echt goed en was verbaasd om dit soort humor in een jaren 20 film te mogen aantreffen. De film is zodanig goed dat hij voor dat je het weet al gedaan is.

Een dikke aanrader!

Hopla, we doen eens zot, 4,5!

Unieke filmervaring: deze film gezien op het Filmfestival Gent in de Ridderzaal van het Gentse Gravensteen, met live muzikale begeleiding door Frederik Croene op het Hammondorgel.

Häxan - Live Muziek door Kevin Toma & Gasten | ADHD Filmfestival - adhdfestival.nl

vanavond in Groningen!

Ik heb de voorlopig laatste uitvoering van Toma&friends gisteren gezien op het ADHD festival in groningen. Ik vond de eerste helft van de film redelijk goed, maar na de tweede helft was ik echt onder de indruk! De live muziek was erg goed en genoten van de film....

Häxan is een stokoude (1922!) Deense docu. Dit klinkt obscuur, maar de film heeft nog wel een relatief beruchte reputatie. In zeven akten wordt het onderwerp hekserij behandeld, een onderwerp dat regisseur Christensen erg aangesproken moet hebben. Meerdere malen richt hij zich door tussentitels tot de kijker om uitleg te geven over hoe heksen werden opgespoord of welke martelwerktuigen gebruikt werden. Bij sommige prenten uit de middeleeuwen komt er zelfs een aanwijsstok aan te pas om bijvoorbeeld bepaalde details van hoe de duivel opereert, aan te wijzen .

Het is een redelijk gruwelijke film geworden die soms ook nog ongemakkelijk aandoet. Zo wordt uitgebreid nagespeeld hoe een oude vrouw als heks wordt gezien en kan ze zich niet daartegen verweren. Ook volgen nog wat scenes waar iedereen aan massahysterie lijdt. Soms wordt het dan onbedoeld grappig, maar goed uiteindelijk vind ik deze docu en de behandeling van dit onderwerp erg geslaagd.

Wanneer je weer toe bent aan nog een film uit die tijd, kan ik je van harte deze aanbevelen: Korkarlen

Bijzonder, bijzonder leuk ook. Hoewel nogal aan de lange kant (ik zag de 106 minuten versie op de Tartan DVD). Ik had me vooral nogal vergist in de grote hoeveelheden lees- en uitlegwerk waarvan de film voorzien is. Dat houdt soms nogal op, maar amusant is het wel, die aanwijsstok. Maar vooral dat uitleggerige waarmee elk van de 7 delen begint (met die gravures) begon op een gegeven moment best wel te vervelen.

De nagespeelde interpretaties waren vrijwel zonder uitzondering erg de moeite. Grappigste vond ik eigenlijk het intermezzo van de 'duimschroeven'. Volgens de uitleg van Christensen was één van actrices nieuwsgierig en wilde ze wel uitproberen. Het geeft even een totaal ander sfeertje in de film, omdat het buiten de sfeer van de Middeleeuwse toneelstukjes staat.

Ik heb de drie muziekversies op de DVD uitgeprobeerd, maar ik kan Van Rippestein alleen maar bijvallen, die van Bronn Industries Kapital is verreweg de beste! Dit was wel een van de bekendste silents die nog ontbrak in mijn stemmenlijst. Eindelijk die schandvlek weggepoetst!

Het eerste kwartier was even flink schrikken. Bijna alleen maar stills van oude afbeelding over hekserij waarop dingen met een aanwijsstok worden aangewezen, vergezeld met tussentitels die iedere 5 tot 10 seconden verschijnen. Erg saai en vermoeiend. Ik lees hierboven dat Mochizuki Rokuro ze voor ieder segment had, maar bij de versie die ik had zat dit gewoon allemaal in het eerste kwartier, om daarna nog zelden terug te keren. In ieder geval, het leek even een suffe bedoeling te gaan worden.

Gelukkig komt het daarna flink tot leven, zodra de verhaallijnen rond hekserijen gereconstrueerd worden. De sfeer daar is ontzettend knap neergezet, met special effects die zich gemakkelijk kunnen meten met die van Die Nibelungen, The Thief of Bagdad of Metropolis, allemaal latere films. Dit moet toch ontzettend veel gekost hebben? En dat voor een documentaire. Erg knappe sets, kostuums, camerawerk en belichting ook. Dit is met gemak één van de mooiste stomme films. Ik zou er wel eens een making-of van willen zien. Daarbij lijkt Christensen zijn geschiedenis goed te kennen en geeft hij een voor die tijd verrassend beeld van de film, waarin hij doodleuk God als onzinnig verklaard, iets wat me niet de norm leek in 1922.

Aan het einde verspeeld Christensen zijn hand een beetje door een vergezochte parallel te leggen naar verzorgingstehuizen, waar ouderen ongeveer net zo slecht af zijn als vermeende heksen in de middeleeuwen kennelijk. Past niet echt in deze film, zoiets. Maar verder wel een zeer gaaf project.
4*

Bedoeld als documentaire, maar tegenwoordig is het vooral een cultfilmpje. Bijna aandoenlijk wordt de opening gebruikt als een soort schoolbord met veel afbeeldingen, uitleg en een klassieke aanwijsstok. Ik heb weinig nieuws geleerd, aangezien het erg globale materie is. Ieder die op de middelbare school geschiedenis heeft gehad waarin heksen aan bod komen, zouden hetzelfde kunnen zeggen. Interessanter wordt het inderdaad wanneer er verhalen verteld worden. Dan krijg je een horrorfilm voorgeschoteld, zoals die nauwelijks afwijkt van de bekende leeftijdsgenoten Der Golem en Nosferatu. Het is een erg sfeervol product die, in tegenstelling tot de primitieve diavoorstelling in het begin, rijk aangekleed is. Voor de moderne kijker zal het uiteraard te traag en te saai zijn, maar voor de liefhebber van klassieke (horror)cinema is het verplichte kost.

Alles over deze film is hierboven al wel zo'n beetje gezegd. Het enige wat ik echt toe te voegen is, is dat het door de wat versleten en kale strijkersmuziek wat saai wordt. Ik heb de film in plaats daarvan met de muziek van de Duitse band Neu! gekeken, en dat werkte érg goed (naadloos eigenlijk) met de bijna hallucinante beelden van de film.