Penumbra (2011)

Ondanks het feit dat deze film duidelijk op de verschuiving van Spaans naar Engelstalig zit in hun(?) oeuvre, is het nog steeds één van de betere films die ik dit jaar zal zien. De Bogliano broertjes zijn één van dé beloftes in horrorland (alhoewel dubbel en dwars bewezen in Argentinië) en leveren met Penumbra weer een buitengewoon aangenaam werkje af. Het meest aangename aan hun werk is de wisselwerking tussen oude en nieuwe tradities in 't genre, zonder afgezaagd te raken of leentjebuur te spelen.

Wat ontzettend interessant was, was de gevoelsmatige vergelijking die ik trok tijdens de ommekeer in het verhaal. Ik kreeg vrij snel het idee dat ze stiekem hebben gekeken naar Ti West's The House of the Devil (2009) , daar toen een eigen draai aan hebben gegeven en dat hebben toegepast in een omgeving die nogal vertrouwd lijkt te raken voor Adrian. Het appartementencomplex werkte namelijk ook al zo sfeervol in Sudor Frío (2010) .

De lang uitgespannen opbouw verwelkom ik met open armen. Veel te vaak verwaarlozen regisseurs de machtige kwaliteit die heel simpel 'geduld' heet. Het moment dat de film van de grond geraakt komt daardoor des te harder aan. De fantastische rol van Cristina Brondo maakt het eerste uur enorm aangenaam, waardoor je als 'alwetende kijker' toch op je hoede blijft voor het onvermijdelijke.

Twee dikke duimen omhoog voor de soundtrack trouwens, die zeker richting het einde ontzettend briljant werkt. De scene waar ze naar beneden strompelt in het trappenhuis is niets minder dan geniaal Daar kan de wat gemakkelijk neergezette eindconclusie weinig aan veranderen. Al het voorgaande ligt precies in mijn straatje en de broertjes bewijzen zich opnieuw.

Absoluut geen verheffende film, meer een soort 'haal-ons-naar-Hollywood' tussendoortje. Wat dus ook gaat gebeuren, getuige de rol van Adrian in het (ontiegelijk) langverwachte Adrián García Bogliano Ik moet niet te snel conclusies gaan trekken, maar het blijft een riskante stap. Tot op heden geen missers getroffen en hoewel dit (itt Adrian's solo werk) geen 4.5* krijgt, zijn de 4* dik verdient.

Redelijke horror met inderdaad een lange aanloop zoals Observator al aangeeft.

Wat wel goed werkt is de setting van een appartementencomplex net zoals in Sudor Frío van dezelfde regisseur. Dit zorgt voor een mooi claustrofobisch sfeertje.

Het verhaal doet me wel een beetje Lynchiaans aan, je weet namelijk niet wat je precies moet geloven en bij sommige scènes zie je zelfs de camera van links naar rechts hellen, wat voor mooie surrealistische beleving zorgt.
Gelukkig gaat het op het einde wel aardig los, met name de onthoofding was echt goed in beeld gebracht.

Qua acteerwerk heb ik ook niks te klagen, Cristina Brondo zet een erg sterke rol neer.

Kleine 3,0 sterren.

Ik heb deze film al een geruime tijd op de digitale plank liggen,ik heb hem vanavond maar op gezet.

Intressant filmpje de hele tijd redelijk spannend, maar wachtend op de climax.

Toen de climax kwam was ik zelf een beetje teleurgesteld

Maar goed kijk en oordeel zelf

Grappig dat trouwens die gekke opa van sudor frio in het begin in de supermarkt liep,een klein bijrolletje.

Overigens sudor frio vond ik wel beter dan deze film

Na de zwetende vrouwenlichamen in Sudor Frio ben ik hier eens goed voor gaan zitten.. maar Penumbra is toch wel heel anders. Oke de locatie komt overeen (een willekeurige straat waar zich achter een anonieme deur iets bizars afspeelt) maar dat is het dan ook wel.

Dit heeft allemaal wel wat weg van de appartement-thrillers van Polanski; de setting, de hoofdpersoon in vertwijfeling, de rustige opbouw, korte climax. Het plot wordt steeds wat mysterieuzer (mooie bijdrage daarin: de pendulum-bewegingen van de camera!) en na afloop is het nog redelijk onbestemd.

Daar zit dan ook de troef van de film in plaats van een volbloed horror, net als de Polanski's, maar die scoren zelden écht hoog bij me. En deze ook niet; het eindeloze geouwehoer (toch Meneer Bungel ) past niet in het concept van de slow burn en maakt haar personage vermoeiend, dat geratel heen en weer en aan de telefoon.. doet toch aardig afbreuk aan de film.

PS als je houdt van appartement-horrortjes met ouderwetse liften: Para Entrar a Vivir

Zal best, maar dan hebben ze toch niet goed opgelet.

Akkoord, maar de makers tonen hier dat ze er zelf ook geen snars van begrepen hebben. Een uur film dat volgeleuterd wordt met onzinnige conversaties en niet ter zake doende telefoongesprekken is in mijn ogen geen opbouw maar een martelgang. Onder opbouw versta ik dat er een zekere spanningsboog wordt opgezet die de kijker op het puntje van zijn stoel houdt en die een inleiding vormt tot de climax. Dat is hier niet het geval. Je weet natuurlijk dat die climax er komt, ook al wordt er niet op geanticipeerd. De antagonisten gedragen zich nauwelijks als obstakels noch zorgen ze voor het gewenste ongemak of onderhuidse spanning, meer nog, het middenstuk lijkt gewoon een gezellige, zij het ietwat onhandige koffieklatsch. Toegegeven: de openingsscène en de climax zijn technisch vernuftig ingeblikt en hebben wel een zekere impact, maar ook die wordt ondergaven door een overbodige epiloog die alles in een belachelijk perspectief zet.

Ik heb nu al vier films van het Bogliano-geslacht gezien en ik stel vooral veel wisselvalligheid vast. Er is talent, maar door een gebrek aan feeling komt dat nauwelijks aan de oppervlakte. Toch zijn er altijd wel een paar elementen die het interessant houden en die naar de toekomst toe veelbelovend ogen. Het gebruik van de locatie en de brutaliteit tijdens het ritueel oefenen in dit geval wel een zekere aantrekkingskracht uit op de kijker. Helaas is dat onvoldoende om van een geslaagde film te kunnen spreken.

Yep, dit was wel geslaagd.

Cristina Brondo speelt een heerlijke bitch. Hier wordt de film wat onterecht bekritiseerd door de lange opbouw en de vele onnodige dialogen waaronder de telefoongesprekken.
Maar die opbouw is wel goed opgebouwd naar de bizarre, effectieve climax waarbij je door al die gesprekken meer en meer nieuwsgierig wordt en vooral ook een beeld krijgt van Margaret als persoon.
Vond het dus wel een toegevoegde waarde. Er zitten een paar heerlijke shots in de film (b.v. de onthoofding, Margaret die op het einde de trappen naar beneden neemt, het ritueel, ....). Daarbij creëert de regisseur door de geweldige locatie en het opvallende camerawerk een briljante sfeer die bij deze film past. De climax zindert nog na omdat ik iets heel anders had verwacht, namelijk dat de film echt ging los barsten naar het einde toe. Maar je krijgt gewoon een kille, bizarre, korte climax die misschien op het eerste moment niet helemaal voldoet aan je verwachtingen, maar uiteindelijk wel iets apart weet te leveren. 7,5/10

Marga Sanchez, een advocate uit Barcelona is niet op haar mondje gevallen. Maar soms heb je gewoon een slechte dag, vol ongelukkige gebeurtenissen. Ze moet in Buenos Aires een appartement verkopen. Terwijl ze daar niet wil zijn en een dakloze man haar buiten op straat beledigd, ze een nieuwsgierige buurvrouw en telefonisch Argentijnse collega's (die haar willen neuken) steeds moet zien af te wimpelen. Is het niet moeilijk om je voorstellen hoe blij ze is als er makelaars verschijnen die het pand voor een klant willen huren. Wat volgt is spannend genoeg, maar een deel van de zwaktes zit hem in, dat dit vooral is opgezet in een appartement met veel interactie tussen personen of via de telefoon waardoor je tegen de tijd dat de horror begint het niet meer de impact geeft die ze zouden kunnen hebben. Regisseur Adrián García Bogliano doet veel goed met mooie cinematografie en speelt duidelijk graag met horrorclichés en de verwachtingen van het publiek. Maar in zijn andere werk, (Here Comes the Devil, Late Phases, Black Circle, Cold Sweat,The Exorcist),werkte dit net wat beter, dan hier! Maar een slecht film is absoluut niet!