My Super Psycho Sweet 16: Part 2 (2010)

Spanningsloze horror, die toch weet te vermaken.

Waar deel 1 al niet zo eng en erg voorspelbaar was overtreft deze film hem zonder moeite. Het duurt erg lang voordat er iets bijzonders gebeurt, en dik de eerste helft lijkt veelte veel op een soap serie in de trant van Goeden Tijden Slechte Tijden.

De film was gelukkig net zoals deel 1 visueel best wel fijn. Daarnaast is het personage Sky erg interessant, ze ziet er altijd wel schattig uit, maar je blijft haar er toch van verdenken dat ze op een gegeven moment zelf aan het moorden slaat. En het einde blijft natuurlijk ook erg genietbaar.

Een magere 2,5*.

Matig vervolg.

Logisch, maar apart om een vervolgdeel te maken op My Super Psycho Sweet 16. Blijkbaar heeft deze film genoeg geld in het laatje gebracht om er een trilogie aan te breien, of ze hadden het van tevoren al gepland. Dat laatste zal in ieder geval verklaren waarom de trilogie zo dicht op elkaar werd gemaakt in een periode van 2009-2012.

Dit deel lijkt eigenlijk niet veel op deel 1. Wat dit deel vooral onderscheidt is dat regisseur Gentry, die de volledige trilogie op z'n schouders nam, kiest voor een grote toevoeging aan dramaelementen. Het eerste gedeelte van deze film voelt aan als een aflevering van GTST. Het drama wordt ook erg standaard ingevuld, met nogal wat typerende elementen die we ook al eerder in een hoop andere films hebben gezien.

Het drama kan werken als het niet de meest standaard invulling indenkbaar krijgt en als de cast redelijk is. Helaas weet de film geen van beide elementen te beheersen. Het drama is standaard en cliché, en de cast is niet sterk genoeg om diens dialogen en emotionele scenes met goede delivery af te leveren. Daarnaast weet Gentry ook te weinig inhoud mee te geven aan z'n personages buiten de bekende achtergronden.

Het slashergedeelte komt pas na ongeveer 45 minuten om de hoek kijken. De eerste helft kent ook horror, maar vooral in de vorm van droomsequenties. Die zijn wel wat bloederiger in vergelijking met het vorige gedeelte, maar zodra het weer aankomt op hakwerk neemt de film gas terug. De moorden zijn iets explicieter, maar nog steeds worden de echt heftige verwondingen buiten beeld gehouden. Het blijft jammer tijdens dit soort films.

Nee, dit vervolg kenmerkt zich in soapelementen die het als resultaat iets minder behapbaar maken en weet ook met de finale niet bevredigend genoeg te zijn. McKnight doet het iets beter, maar de overige crewleden zijn nog steeds wat nerveus en iets te onzichtbaar. Qua tempo zit het nog steeds goed, het camerawerk is in orde en het gebruik van kleur ook, maar deze elementen zijn niet genoeg om de film te redden van een onvoldoende.