Alone in the Wilderness (2004)

De film is een combinatie tussen een terug naar de natuur-docu en een RTL klus-programma. Proenneke bouwt schijnbaar moeiteloos een blokhut. Alles wat hij zaagt en kapt blijkt precies te passen, beter nog dan een Ikea-kast. Nico Zwinkels had het hem niet nagedaan.

Vreemd genoeg blijkt het een fascinerend portet, niet in de laatste plaats door het droge commentaar van Proenneke zelf. Door zijn nuchterheid dwingt hij bewondering af, anders dan de malloterigheid van de Grizzly Man. Na een uur ben je ook echt van hem gaan houden. Vond het jammer dat de film zo kort duurt, zeker omdat er zo veel materiaal beschikbaar moet zijn geweest. Bijzonder in deze tijd waarin de meeste films juist veel te lang duren. Maar ik heb begrepen dat inmiddels deel 2 er moet zijn, zie http://www.dickproenneke.com/. Die zou ik graag eens zien.

Respect voor Proenneke!

Weer eens leuk te zien, mensen die echt voor hun dromen gaan. Er zijn natuurlijk meerdere die dit doen maar in de media hoor je daar maar zelden over, daar heeft met het liever over de mislukkeling.

Proenneke besluit na enkele kortere trips om ditmaal 1 jaar in de Wildernis van Alaska te verblijven. Het moet goed zijn meegevallen want uiteindelijk blijft hij er zo'n 30 jaar.

Proenneke blijft niet bij de pakken zitten maar bouwt eigenhandig op zijn eentje een fantastische blokhut met bomen die hijzelf uit de omgeving velde. En hij kan er wat van. We zien een groot deel van dat proces. Het werk gaat goed vooruit en met de overschotten maakt hij ook zijn eigen meubels. Tussendoor maakt hij ook nog een klein moestuintje, en meer...

Verder zien we hem vooral wandelingen maken in zijn prachtige omgeving terwijl de vertelstem on trakteert met stukjes uit zijn dagboek.

En als de harde winter komt hoeven we niet te vrezen want Proenneke heeft zich goed voorbereid.

Heel wat anders dan figuren zoals Christopher McCandless (Into the Wild) die niet al te voorbereid de natuur invluchten met de gevolgen vandien.

Cinematografisch is het geen hoogvlieger, maar wat wil je het zijn de jaren 70 en de man filmde alles op zijn eentje (meestal) met de camera op een tripot (die hij waarschijnlijk zelf fabriceerde).