Lonely Are the Brave (1962)

Geweldig, en nog eens geweldig!!!

Het moet zo’n 40 jaar geleden zijn dat ik Lonely are the Brave in de bioscoop zag die blijkbaar een enorme indruk op mij gemaakt heeft als plusminus 14 jarige, want deze film blijft bij mij nog regelmatig na echoën .

Via de geweldige site MOVIEHUNTER heb ik nu de DVD van deze film in huis op het PAL systeem.

De eerste twee shots gezien, het is gelijk weer raak. Later rustig genieten, ik voel me nu nog een beetje te overdonderd.

Deze film met Kirk Douglas met een door Dalton Trumbo ( o.a. Spartacus, Papillon en ook bekend als slachtoffer van de communistenjacht door McCarthy) op een boek gebaseerd scenario heb ik nog steeds in een heel apart laatje zitten in mijn geheugen samen met Samurai Rebellion van Kobayashi dat af en toe heel spontaan open gaat.

wordt vervolgd.

BASWAS

Geheugen is een vreemde zaak. Zo veertig jaar geleden zag ik een film van de acteur Kirk Douglas met in de titel iets van het woordje lonely en ik dacht ook nog cowboy of zoiets. De film draaide in een ordinaire bios met de naam Luxor in een provinciestadje. Bij deze bioscoopzaal, achter het glas van het kassahokje een altijd met wol en naalden breiende blondine met grote borsten kon je als jochie jezelf ook vergapen in vitrines aan foto’s en mooie affiches van films.

Bij Allmovie of IMDB is tegenwoordig een filmtitel met het woord lonely en de acteursnaam Douglas gemakkelijk terug te vinden. Het bleek om de film Lonely are the Brave (1962) te gaan.

Op de een of andere manier heeft deze film tussen andere cowboy-, oorlogs- en liefdesfilms indruk op mij als zestienjarige gemaakt, iets richting verraad en moderniteit, hij spookte in ieder geval af en toe nog door mijn hoofd op een aangenaam stoere manier.

Later eind jaren zestig had ik een soort gelijke ervaring met de verraderlijke kant van vooruitgang bij de Japanse Film Samurai Rebellion welke film reeds op DVD is uitgebracht. Na zoveel jaren blijkt deze samurai film nog steeds perfect te zijn en het plot na zoveel jaren nog steeds recht overeind.

Lonely are the Brave is niet op DVD uitgebracht, wel op VHS alleen met het Amerikaanse NTSC (never the same colour) systeem en daar heb ik op een PAL-video met NTSC afspeelmogelijkheden slechte ervaringen mee. Toch wilde ik deze film al een tijdlang nog eens terug bekijken en na zoveel jaren later de prachtfilm Samurai Rebellion weer met veel plezier gezien te hebben, werd dat gevoel alleen maar versterkt.

In een zoekprogramma voor het internet vulde ik de mij nu bekende titel in en kwam op de site Moviehunter terecht die aanbiedt om iedere niet regulier verkrijgbare film voor je op te sporen en op DVD te zetten ook met de mogelijkheid op een DVD met het Europese PAL-systeem.

De film nu in huis, een kwalitatief redelijk goede kopie, soms alleen wat interferentie in beeld van het kopiëren vooral bij de kleine ruitjes van een bewegende blouse wat een visueel golvend effect geeft als bij vloeistofdia’s uit het begin van de flower-power in de jaren zestig, maar dat mag de reeds lang gezochte pret niet drukken.

De eerste twee shots die ik terug zag spraken mij weer heftig aan door het sterke contrast, de film wordt daarna soms iets truttiger dan tegenwoordig cool is door een verschil in romantiek bij de twee verschillende tijdgeesten.

De film blijft nog steeds intrigeren, iets richting Josef K. die als een eenzame cowboy of Odyssee te paard in het wilde westen, plots doorkruist door highways met autoverkeer, in gevecht raakt gelijk Don Quichot met prikkeldraad, bordjes verboden toegang, gevangenistralies, jeeps, een helikopter en uiteindelijk een vrachttruck als tegenstanders van zijn natuurlijke vrijheid.

De filmanekdote in het kort gaat over een vrije cowboy (voormalig marinier) met paard die zichzelf laat opsluiten in de gevangenis om zijn door dik en dun vriend te helpen ontsnappen. De vriend wil echter tijdens de mogelijk gemaakte ontsnapping niet mee naar de vrijheid vanwege bijkomende risico’s. De ontsnapte cowboy krijgt na zijn herwonnen vrijheid wetsdienaren achter zich aan met de in die tijd ter beschikkingstaande modernste hulpmiddelen.

Dit verhaaltje is eigenlijk niet belangrijk, het doet alleen maar niet te opvallend dienst als een dramatisch paard om een kar vooruit te trekkend vol vraagtekens bij het begrip vooruitgang en geeft de film wat aantrekkelijke paardenkracht om zo tegelijkertijd het naar zoete verhaaltjes snakkende kijkvee op de eindeloze geldprairie tevreden te stellen.

Tijdens het kijken naar de film moest ik denken aan het verhaal van een Irakees in de krant vlak na de Amerikaans inval in Irak. Hij vond de Amerikanen maar een laf zooitje, eerst komen ze met grote bommenwerpers om de boel helemaal plat te bombarderen, dan mogen straaljagers het karwei voortzetten en als de ergste angels uit het Irakese verzet gehaald zijn dan pas durven Amerikaanse soldaten tevoorschijn te komen voor een man tot man gevecht.

Ik kan de Amerikaanse strategen geen ongelijk geven. De Irakees trouwens ook niet die een andere kijk geeft met de visie dat achter de technisch moderne macht ook een watjeshouding schuil gaat. Het lijkt mij goed om deze mogelijke zwakke plek ook in ogenschouw te durven nemen en te doorzien dat uit een gebrek aan passie sommige zogenaamde leiders schijnheilig rondstrooien met grote woorden als vrijheid en democratie. Twee woorden die totaal leeggezogen lijken te zijn door een heimelijke vorm van vampirisme als de ook aanwezige blindenvlekken in de moraal van het kapitalisme om nog maar niet de vraag te stellen waar doen wij als zwijgende meerderheid daarin ook mee.

"De dansers zijn vervangen maar de dans is hetzelfde gebleven", om een Rwandees spreekwoord te gebruiken.

Een verrassende naam bij de gegevens van de film is Dalton Trumbo, hij heeft het scenario van Lonely are the Brave (’62) geschreven met een bestaand boek als basis. Als scenarioschrijver is Trumbo ondermeer bekend van films als Spartacus (’60 Kubrick) en Papillion (’73). Daarnaast was hij in de jaren vijftig één van de leden van de Hollywood Ten die door de communistenjacht onder leiding van McCarthy de gevangenis invloog omdat hij weigerde mee te werken met het House of Un-American Activities Committee. Trumbo zag zich nog vele jaren daarna genoodzaakt om scripts te schrijven onder pseudoniem.

Om het naast Trumbo over nog een ander Amerikaans niet-watje te hebben de volgende anekdote: de pas overleden toneelschrijver Arthur Miller moest ook ooit voor de HUAC verschijnen, hij deed dit zonder de naam van één enkele collega te noemen met mogelijke communistische sympathieën zoals de schrijver/regisseur Elia Kazan dat wel gedaan heeft.

Miller antwoordde op de vraag van een lid van het comité of hij zich slachtoffer voelde van communistische organisaties: "Neen, want ik ben een volwassene en geen kind meer, ik ben op zoek naar een wereld die volmaakt zou kunnen zijn, ik vind dat nodig om mijzelf als schrijver te ontwikkelen, ik schaam mij daar niet voor, ik aanvaard mijn leven, ik heb veel geleerd."

Een andere verrassing bij het terugzien van de film Lonely are the Brave waren ook andere namen van toen voor mij nog niet en nu wel enigszins bekende acteurs.

De eerste naam is die van Gena Rowlands met haar prachtige rol als psychotische huisvrouw in A Woman under the Influence (’74) met Peter Falk (o.a. Mr. Columbo en Der Himmel über Berlin) als haar filmechtgenoot, in werkelijkheid was zij getrouwd met de regisseur John Cassavetes voor filminsiders de naam van een zeer eigenzinnige Amerikaanse filmer die soms noodgedwongen zijn brood moest verdienen als acteur o.a. te zien in Rosemary’s Baby van Roman Polanski.

Een volgende acteursnaam die bij het terugzien van de film nu heel bekend voorkomt is van Walter Matthau die als droogkomische acteur later bekendheid kreeg door vooral zijn rol in de film The Fortune Cookie ('66) van Billy Wilder.

En dan twee namen van acteurs in een bijrol, de bijna altijd in iedere cowboyfilms aanwezige aardige good old ploert George Kennedy en Carroll O’Connor, de laatste maakte in Nederland naam en gezicht met zijn rol als brommende huisvader Archie met eigen stoel in de serie All in the Family bij de VPRO en de laatste jaren zag ik hem soms ook tijdens het zappen in een rol als politieman voorbijschuiven in de televisieserie In the Heat of the Night.

Grappig hoe een film uit een ver grijs verleden bij het weerzien ingehaald is door de tijd en dat de nu, eigenlijk ietsje vroeger dan nu, enigszins bekende mensen toen al meespeelden, zonder ze later ooit in andere films herkend te hebben, in een algemeen weinig bekende film die ik in een provinciaal bioscoopzaaltje gezien heb en die bij mij ongewild een stevige indruk achterliet.

De dansers zijn vervangen maar de dans is hetzelfde gebleven.

BASWAS

En wat vond je van de score van Goldsmith? Zeer goede muziek, die helaas nog niet door een label is uitgebracht. Erg ingetogen en mooi, met een integer trompet geluid voor Douglas.

Muziek is voor mij uiteindelijk een van de mooiste uitingen vanwege de abstractheid, maar let er bij films liever niet te sterk op. Vaag herinner ik mij het trompetje.

Ik zal nog eens terugkijken en dan op de muziekscore letten, het is in ieder geval al een compliment dat de muziek nooit in deze film te nadrukkelijk opvalt door mislukte scènes voor het gevoel te moeten aandikken of redden.

Als prachtige uitzondering op mijn hier geplaatste losse regels geldt bijvoorbeeld West Side Story die ik laatst na lange tijd ook weer teruggezien heb, wat een prachtige evenwichtige eenheid vormt de muziek in die film met het beeld.

BASWAS

* DVDrelease: 7 juli a.s..

Het werd ook hoog tijd dat die DVD er kwam.

(Te)lang niet meer gezien.

Vooral het hartverscheurende einde van de film is mijn geheugen gebeiteld.

DVDreview: above-average transfer.

De DVD is onderweg, maar zondagochtend 26 juni a.s. op de ZDF (01.55 - 03.40u.).

Excellente R-1 DVD transfer, extra's en film; kippenvel. Gedetailleerde review na mijn vakantie; kortom aanrader!

Die Dogie heeft me daar nogal een lange vakantie.

Ook ik heb deze film lange tijd geleden al eens gezien, al kon ik mij er weinig van herinneren.
Misschien maakte de film nu meer indruk op mij dan destijds.
Prachtige film. Humorvol, enerverend spannend en een indrukwekkend einde.
Douglas is op zijn best in dit verhaal met een lach en een traan.
Ook de diverse bijrollen maken deze film tot een bijna perfecte. Al kan ik nu zo één, twee, drie niet aangeven wat er niet perfect aan zou zijn. Misschien toch het einde dat je enigszins bedroefd achterlaat.

Deze komt net binnen, mooi zwart wit cinema perfect beeld, maar die had ik nog ergens opgeslagen, maar ja liever 2 dan geen, herinner dat gevecht Guanacanal-Korea, e n dat paard, heet wat ik me nu ga inschenken. goede film, modernere westeren, bij herzien volgd waardering

Zo horen ze een beetje te zijn. Toch wat meer mijn kopje thee dit, qua sfeer zit het hier echt meteen goed. De zwart/wit cinematografie is echt een big plus, by far de mooiste western die ik heb gezien. Niet dat dit zo schitterend was, meer omdat het algemene visuele niveau tergend laag ligt wat mij betreft.

Het heeft op de eerste plaats niet te lijden onder oerlelijke kleuren, dat is erg mooi meegenomen. Het verhaaltje is er één met een strakke spanningsboog, de aanloop naar zijn plannetje is erg vermakelijk met als hoogtepunt het gevecht met 1 arm Toffe scene! Sowieso voelt de hele film erg 'warm', luchtig en relaxt, maar toch met de nodige oplevingen.

Vooral het laatste gedeelte is strak, met z'n paard door de bossen en heuvels levert dat fraaie plaatjes op en het gevoel met z'n paard wordt hier heel sterk duidelijk, wat het einde eigenlijk alleen maar mooier maakt, wanneer z'n paard het voor hem 'verpest'. De eindscene is uiteindelijk wellicht de mooiste, de stortregen zorgt echt voor een sfeervolle afsluiting waarin Kirk (die overigens écht heel tof speelt, heel simpel maar doeltreffend) er toch niet goed van af weet te komen.

Eerste goede voldoende binnen 't genre, biedt hoop . Aanrader!

Behoorlijk saaie film. Echt slecht is het niet, maar ik heb geen memorabel moment gezien. Na een uur vroeg ik me af wat ik tot nu toe eigenlijk had gezien. De laatste drie kwartier werden wel iets beter, maar nog altijd is het grote plaatje vrij pover. Ik heb Douglas als acteur best wel hoog zitten (in o.a. Paths of Glory en Spartacus speelde hij weergaloos), maar hier speelt hij een slap personage. Zelf kan hij er misschien niks aan doen, maar ik vond hem oninteressant. Ik kan geen een eigenschap noemen waarvan ik denk dat ik die over een maand nog steeds ken. Echt storend of irritant was het niet, maar zijn personage had gewoon geen charisma. Iets waar ik me wel aan gestoord heb, was de muziek. Losstaand een prima score, maar ik vond het niet passen bij de film. Veel spannende muziek bij scènes waar het absoluut niet spannend. Dat kan aan mij liggen, maar muziek creëert meestal voor een groot deel de sfeer. Hier had de muziek juist een tegenovergesteld effect. Maar als ik dan mijn ogen sloot en puur naar de muziek luisterde, hoorde ik een uitstekende score. Jammer toch...

Verder vond ik het gewoon niet boeiend. De scènes in de gevangenis gingen nergens over en ik haat scènes waarvan je achteraf denkt: Ok, dus? Waarom moet dit in de film? Het ging ook allemaal veel te makkelijk, die uitbraak. Verder ook veel lelijke shots van een niet boeiend landschap. En dan nog vaak lang blijven hangen in één camerastandpunt...

Absoluut geen noemenswaardige scènes en een film die ik morgen alweer vergeten ben.

Vannacht op TV te zien > ZDF > 1:50 uur

Blu-ray

De opvallend nieuwerwetse western Lonely Are the Brave moet het niet hebben van onbegrijpelijke plotwendingen en vreemde beslissingen die genomen worden door de hoofdpersonages, maar vertelt een vrij simpel verhaal en neemt daar rustig de tijd voor. In het eerste half uur lijkt de film niet eens specifiek ergens naartoe te gaan maar de situatie zoals die vanaf het begin is weet lange tijd genoeg aandacht te trekken. Jack Burns (Kirk Douglas) is een van de laatste echte cowboys en is in een tijdperk beland waarin een paard tot een vrij ongewoon vervoersmiddel verworden is.

De vriendschap met een oude bekende zorgt er op den duur voor dat Burns in moeilijkheden komt. De sheriff (Walter Matthau) komt achter hem aan en de beste man wordt bijgestaan door zijn steun en toeverlaat Harry (William Shallert). Harry mag dan Harry heten maar hij deed me eigenlijk eerder denken aan B100 dan aan Handige Harry. Hoe dan ook, hij is degene de ervoor zorgt dat andere hulptroepen kunnen worden ingeschakeld en ze zelf niet de enigen zijn in de achtervolging op de schuldig bevonden en erg aan Whiskey gehechte cowboy. In de bergen volgt vervolgens een mooie achtervolging waarbij de vervoersmiddelen op hun multifunctionaliteit worden getest.

De prachtige ruwe natuur waarin het sterke tweede gedeelte van de film zich afspeelt, zorgt niet alleen voor moeilijke omstandigheden maar levert ook nog eens prachtige plaatjes op. De mooie zwart-witbeelden zorgen ervoor dat het ook op visueel vlak (om het ook maar eens professioneel zo te noemen) volop genieten is.

De uitspraak 'Eind goed, al goed' is er een die op mijn beoordeling van films doorgaans letterlijk van toepassing is en ook bij deze film is het einde weer erg sterk. Alles komt erin samen. Er is plaats voor een vleugje humor, de nodige relativering, emotie, hoop en medelijden. Wel jammer dat je de uiteindelijke afloop eigenlijk al van mijlenver had kunnen aan zien komen. Zowel letterlijk als figuurlijk.

” You'd think we're chasing a ghost... an invisible horse and an invisible cowboy. Harry, throw me that canteen. I haven't got enough spit left to wet a stick of gum.”

Lonely Are the Brave is een filmtitel die me wel aansprak. Het klinkt goed en als het dan ook nog eens een western blijkt te zijn met Kirk Douglas in de hoofdrol, dan kan het al bijna niet meer mis gaan. Dat doet het gelukkig ook niet.

Het verhaal is vrij eenvoudig, maar Douglas acteert erg sterk en zet een zeer fijn personage neer. Ondanks zijn fouten oogt hij sympathiek en gunde ik hem de goede afloop, wat echter niet gebeurt. Naast Douglas zijn ook de bijrollen prima in orde. Gena Rowlands speelt een goede rol als de vrouw van de vriend van Douglas en Walter Matthau weet van zijn rol als sheriff ook behoorlijk wat te maken.

De film is in zwart-wit geschoten en heeft een fraaie cinematografie. Vooral het gedeelte dat zich afspeelt in de heuvels en de bossen ziet er prachtig uit. Het laatste half uur, waarbij dejacht op Douglas losbarst, vond ik ook nog spannend. Het einde is buitengewoon sterk, zowel qua verhaal, als qua cinematografie met die neerstromende regen. Los daarvan zitten er overigens nog een paar losstaande scenes in, die erg sterk zijn en die dit in combinatie met het meelevende verhaal, de cinematografie en het prima acteerwerk tot een zeer goede western maken.

4,0*

Vroeger kwam deze film nog wel eens op tv maar dat is alweer een tijd geleden.

Toen vond ik het al een mooie film met een verhaal waarin je helemaal in meeleefde.

Maar om deze film een ster te kunnen geven heb ik de film gisteren opnieuw bekeken.

Ook nu weer opnieuw genoten zowel van het verhaal als van de zwart wit beelden die perfect bij de film passen.

De laatste tijd wel meer westerns gezien met Kirk Douglas maar daar vind ik hem niet zo sterk in als in deze film .

Wat grootten deels te danken is omdat hij daarin een luchtigere rol speelt. Maar misschien nog erger ook zingt en speelt Douglas daarin een snaarinstrument.

Geef mij dan maar de serieuzere Douglas zoals hier in deze film .

Wel zijn er al aardig wat mooie positieve reviews geschreven hier en ik sluit mij dan ook graag bij dit gezelschap aan .

Klasse film, beetje traag maar het aankijken meer dan waar, vooral de relatie tussen mens en dier is hier geweldig.......4,0

Het schitterende laatste halfuur van deze film, inzonderheid de scènes met het paard is een ferm stukje filmmakerij en staat ver boven het, naar mijn gevoelen, eerder middelmatig begin met zo wat clichématige toestanden.

Bijzonder is wel de eerder humoristische, kritische kijk op het werk van de politie en zeer gesmaakt vond ik het gepraat van Kirk met het dier.

Spijtig is misschien wel dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld "There was a crooked Man" die ik onlangs zag en eveneens met de ondertussen 99-jarig Kirk, de afloop zowat wordt aangekondigd.

Niettemin blijft "Lonely are the Brave" een zeer goede, onderhoudend film. Cinematografisch zeker een stuk boven het gemiddelde.

Uit zijn rijke oeuvre noemde Kirk Douglas dit zijn favoriet, dus dat maakte me wel nieuwsgierig. Zo goed als bijvoorbeeld Paths of Glory of Ace in the Hole vond ik Lonely Are the Brave niet, maar het is wel zeker een goede film, zoals hierboven al genoemd valt met name de mooie zwart-wit fotografie op.

Het is nogal een vrij rechtoe rechtaan verhaal dat met nostalgische blik de cowboy romantiseert, het type man die niet in hekken en grenzen gelooft, in de jaren 60 al een uitstervend ras, denk ook aan The Misfits dat rond dezelfde tijd uitkwam.

Het personage van Douglas is dus een echte rebel, die zijn eigen weg gaat en zich weinig aantrekt van de moderniteit met zijn wetten en regels. Als hij op nogal naieve wijze een in moeilijkheden geraakte vriend een dienst wil bewijzen, beginnen zijn problemen. De gevangenis is een niet al te groot obstakel, een helicopter evenmin, het is de snelweg, het symbool van de moderne tijd, die hem de das omdoet.

Uitstekende film waarin een man ervoor zorgt dat hij in de gevangenis komt om zo zijn vriend te kunnen bevrijden. Op zich een vrij simpel verhaal (vooral de tweede helft, dat eigenlijk een grote achtervolging is), maar met een uitstekend neergezet hoofdpersonage (zeker ook vanwege de fijne rol van Kirk Douglas). De scenes op de berg met het paard zijn redelijk spannend en zien er ook spectaculair uit.

Grappig om over deze film te struikelen een week na het overlijden van Kirk Douglas.
Tijdens het kijken bedacht ik me dat elke film met Douglas eigenlijk altijd over hem gaat. Hij is geen soldaat of een slavenleider, Viking of cowboy, het is altijd vrij duidelijk Kirk Douglas die een cowboy of Viking speelt. Niet dat hij dat niet zonder overtuiging of inlevingsvermogen doet, maar je kijkt bovenal naar Kirk Douglas.

Anyways. Deze film is prima om eens te zien. Mooi zwart wit geschoten, mooi belicht allemaal, goede ondersteunende muziek. Degelijk. Is het goede woord. Maar hij is wel wat lang, volgens mij tikt “ie de 2 uur aan. En niet alles is even relevant, maar het lage tempo biedt wel de mogelijkheid om de karakters een laagje menselijkheid te geven. Right!
Walther Matthau heeft hier overigens een goede rol te pakken, doet ‘ie goed.

Nou ja, dan nog een laagje cowboy en natuur en dieren (bespeur ik daar een vleugje Rousseau in het gesprek in de gevangenis?) versus moderne tijden en machines en lawaai, een paar smachtende scènes met een schone blondine, dan zijn we er al bijna. En nog een niet verrassende maar wel bevredigende finale. Zijn paard overleeft het niet, hij wel maar wordt afgevoerd in een auto. Gedwongen om in de moderne tijd te leven.

Maar waar de film het goed doet is de band met z’n paard, en de bergscènes. Die zijn goed en spannende geschoten, maar waren denk ik ook niet geheel ongevaarlijk. Dat zijn de momenten dat de film risico’s neemt, maar het werkt wel.

Kortom: niet geweldig vanwege het wat lage tempo en de voorspelbaarheid, maar wel goed eens gezien te hebben want charmant en met vakmanschap gemaakt.

De film duurt 107 minuten. Normale speelduur voor zo'n type film. Zeker geen 2 uur.

Ik had werkelijk geen idee waar dit over zou gaan en dan komt die beginscene.. zwart-wit.. een cowboy slapend op de plain.. 'oh, een ouderwetse western', denk je.
en dan opeens die straaljagers haha

Vervolgens komt ook nog de naam van Dalton Trumbo in beeld en dan weet je dat je naar iets toch wel aparts gaat kijken. Duidelijk een soort overgangsfase tussen de oude western en de nieuwe wereld inclusief alle maatschappelijk beslommeringen. Vrijheid kwijt, regels, menselijkheid weg.

Helaas was het laatste half uur nogal staandaard, een soort First Blood.

was niet zo slechte film maar dat is geen western. de cowboy in een moderne tijd.

en dan wilt hij gewoon wat gaan drinken perongeluk over ene zijn voeten maar diene vent begint problemen te veroorzaken en of dat niet genoeg is begint de ganse bar tegen hem. ze bellen de politie hij allen word meegenomen en in de gevangenis geworpen door een stel corrupte flikken. hij ontsnapt maar ze kunnen hem nog niet met rust laten erg dat hij dat ze zo aan hun einde moeten komen.

Schitterend werk. Voorwaarde is wel dat je je kan inleven in het personage van Kirk Douglas dat in feite niet minder dan knettergek is.

De eerste 10 m geven de volledige samenvatting van wat nadien nog zal komen:
- In het openingsshot ziet Kirk vliegtuigen overvliegen // in de finale zal hij worden opgejaagd door een helicopter
- Kirk knipt met een tang de afsluiting aan de woestijn door // midden in de film zaagt hij een tralie door om uit de gevangenis te ontsnappen
- Zijn paard Whiskey reageert zeer zenuwachtig op gemotoriseerd verkeer // dat wordt beiden fataal in de finale
- innige begroeting/ kus met Gena Rowlands // nog inniger bij het afscheid

Het is een film met een gitzwart randje, zou bijna durven zeggen een noir randje, op de rand van zwarte komedie soms. Kirk als de ultieme anti-held, in verzet tegen de moderniteit en diens grenzen. Kirk Douglas lijkt een stoere cowboy maar als je erop let krijgt hij in de film 0 respect:
Gena Rowlands zegt dat ze mannen - Kirk incluis - er enkel bijneemt omdat ze nodig zijn om kinderen te maken (van een quote gesproken)
Vriend Michael Kane wijst Kirk af bij diens ontsnappingspoging (terwijl Kirk zich net omwille van dit plan in de bajes had laten draaien)
de sheriff en anderen noemen hem een ‘miserable cowboy’
Kirk wordt in mekaar geslagen in de bar (en harder dan de bedoeling was)
Kirk wordt in mekaar geslagen in de gevangenis.
Wat is er verder volgens mij noir aan: Kirk wordt achtervolgd door de keuzes die hij gemaakt heeft, tot het hem fataal wordt. Esthetisch: in het kantoor van de sheriff doemt achter de glazen deur de schaduw (van de pers) op. En dan de finale: de afgang van Kirk en Wiskey wordt begeleid door gietende regen.

Kirk delft het onderspit. Aangereden door een wagen (moderniteit) is het tekenend hoe hij hulpeloos als een baby op de grond ligt, niet in staat te bewegen, geen woord over de lippen krijgt. Overgeleverd aan de moderniteit: de ambulance komt hem ophalen. Whiskey wordt afgemaakt. De hoed van Kirk, nog zo’n symbool van het mythische westen, blijft achteloos op straat achter en wordt weggespoeld. Uiteindelijk is het sheriff Walter Matthau die over z’n hart strijkt en laat uitschijnen dat hij Kirk niet kent, en hem zo een kans lijkt te geven. Het is niet Kirk die zichzelf redt, neen, het is puur afkomstig van de door hem verfoeide autoriteit. Prachtige parabel, heel mooi gefilmd door David Miller en co, en een zeer gepaste score van Jerry Goldsmith.

De film wekt bij aanvang de indruk een traditionele western te zijn. In een typisch berglandschap vinden we Jack Burns (Kirk Douglas) terug. Rustend. Zijn hoed over zijn gezicht getrokken tegen de zon. Een sigaret bungelend in een mondhoek. Zijn paard op enkele meters knabbelend op wat twijgjes groen. De beelden tonen cowboy-romantiek uit een klassieke western. De illusie duurt een paar momenten. Een geluid wordt langzaam hoorbaar. Steeds harder hoorbaar. Een modern geluid. Drie straaljagers verschijnen aan het hemelgewelf. Jack, zijn paard en de toeschouwer worden meedogenloos losgescheurd uit hun moment van ontspanning. Meteen is ook duidelijk waar het filmmaker David Miller en scenarist Dalton Trumbo om te doen is. Niet om een fijn romantisch beeld te scheppen van het wilde westen. Nee, de film toont de definitieve ontbinding ervan.
De film toont de botsing van culturen. Jack heeft de mentaliteit van de cowboy. Hij wil vrij zijn. Hij wil niet gehinderd door geboden en verboden door het land trekken. De moderne maatschappij die is gebouwd op presteren en consumeren laat dat echter niet toe. De eenzaat moet zich conformeren. Jack’s vrijzinnige en ouderwetse leefstijl botst met de bureaucratische structuur van het modernisme. Jack is als Rambo maar dan op de prairie.
Mooie rol van Kirk Douglas. Een cowboy die in de verkeerde eeuw leeft. Met behulp van een krachtige fotografie en een krachtige score verwordt de film tot een droefgeestige tragedie over een man die vrij wil zijn en niet wil begrijpen dat de vrijheid om te gaan, te staan en te doen werd begraven met het einde van het tijdperk van het wilde westen.
Lonely are the Brave is een fijne film die soms wrevelig maakt en ongemak veroorzaakt, soms gelatenheid oproept maar te midden van de tragische teneur ook ruimte biedt aan luchtigheid. Dat laatste is absoluut prettig.

Schitterend. De modern samenleving versus vrijheid en onafhankelijk (in de persoon van Douglas). In het begin is er zo’n magnifiek shot wanneer hij te paard de autoweg oversteekt en komt op een veld met achtergrond wan autowrakken. Beeld dat meer zegt dan duizend woorden. Natuurlijk betaal je een prijs om je niet aan de regels van de maatschappij te houden maar het einde is subtieler nl Douglas kan wegkomen van de wet, hij is ontsnapt en eindelijk vrij maar wordt dan door een ongeval (te wijten aan de moderne samenleving) gegrepen. Toch zal de wet (Matthau) hem niet oppakken maar laten zijn, als respect, als een gebaar van kortstondige vrijheid (alhoewel we niet zeker weten of Douglas sterft).. Het scenario door oa Dalton Trumbo (Douglas heeft dan ook samen met Otto Preminger Trumbo in ere hersteld nadat Trumbo werd blacklisted tijdens de communistische heksenjacht na WO II) probeert dan ook geen zwart/wit tegenstelling te schetsen. Douglas wordt niet echt slecht behandeld door law and order, hij wordt zelfs terug vrij gelaten na het gevecht in de bar. De achtervolging in de bergen (werden de makers van Rambo First blood hierdoor geïnspireerd ??) is er respect tussen prooi (Douglas) en jager (Matthau). De film speelt met de western conventies, niet alleen visueel (Douglas te paard die leeft als een cowboy) maar ook thematisch (Douglas hanteert een ere code uit een tijd die niet meer bestaat). Eerste minuut in de film is trouwens direct die waarschuwing dat het geen western is want je hoort het geluid van vliegtuigen. Lonely are the brave is een stevige brok maatschappij kritiek met een hoofdpersonage die als een Don Quichot door de woeste bergen van New Mexico doolt.